Haluksy – co to właściwie jest?

Hallux Valgus (ang. bunions) to nazwa palucha koślawego, który jest najczęstszą formą deformacji stopy człowieka. Słowo „hallux” oznacza paluch, a słowo „valgus” oznacza koślawy. Haluksy, paluch koślawy to popularne określenia deformacji zwyrodnieniowej, która powoduje zniekształcenie stopy.

Tak więc haluks jest to skrzywienie, koślawe zniekształcenie palucha w stawie śródstopno-paliczkowym (metatarsophalangeal – MTP) palca stopy. Wada ta polega na koślawym ustawieniu palucha i szpotawym ułożeniu pierwszej kości śródstopia. Często torebka stawowa zostaje rozerwana i kość przemieszcza się na zewnątrz stawu.

Przyjmuje się, że odchylenie palucha w bok o kącie większym niż 15 stopni określa się jako hallux valgus czyli paluch koślawy. Problem funkcjonalny i bolesność pojawia się gdy kąt pomiędzy osią palucha a osią pierwszej kości śródstopia zaczyna przekraczać 20°.  

Haluks może pojawić się w jednej lub na obu stopach jednocześnie.

Haluksy to dolegliwość, która często występuje wraz z innymi wadami i chorobami cywilizacyjnymi. Powoduje dyskomfort estetyczny, daje dolegliwości bólowe, ale przede wszystkim przeszkadza w chodzeniu. Zaburzony wzorzec chodu powoduje w konsekwencji nawarstwiające się zmiany wtórne w nogach i w kręgosłupie – zauważa Paweł Czarnocki

Jakie są pierwsze objawy haluksów?

Jakie są sygnały ostrzegawcze? Objawem informującym o tendencji do palucha koślawego jest zanik funkcji mięśni poruszających paluchem. Poruszanie palcem góra/dół wymaga również odwodzenia palucha. Warto wspomnieć, że dziecko posiada naturalną umiejętność poruszania paluchem we wszystkich kierunkach. Staw śródstopno-palcowy palucha, który nie jest poruszany, a wręcz pozostaje dociśnięty do reszty palców, w wyniku na przykład wąskiego buta, z czasem ulega przykurczowi, a później deformacji. Następnie pojawiają się kolejne symptomy deformacji stawu.

Osoba , która ma problem z haluksem zauważa, że największy palec stopy zaczyna się koślawić i odchylać w kierunku wewnętrznym stopy, a kość śródstopia rotuje się w zewnętrzną stronę stopy. W wyniku tych zniekształceń paluch przestaje być punktem podparcia podczas chodu, ciężar ciała zaczyna rozkładać się nierównomiernie, mięśnie osłabiają się a wewnętrzna część stopy jest przeciążana. W efekcie tego stopa zaczyna nieprawidłowo pracować – komentuje Paweł Czarnocki

W rzeczywistości przyczyną krzywego palucha jest przykurcz mięśni przywodzicieli oraz osłabienie, a często zanik funkcji odwodzicieli haluksa. Do tego dokłada się stały ucisk wytwarzany przez ciasny przód obuwia oraz często towarzyszące płaskostopie. Rozpoczyna się proces, który powoduje narastanie deformacji.

Skutkiem procesu deformacji hallux valgus jest zmiana statyki całej stopy oraz obniżenie łuku sklepienia poprzecznego. Jest to efekt utraty funkcji przez mięsień przywodziciel palucha (łac. musculus adductor hallucis) i rozciągnięcia więzadła podeszwowego. Nadmierne obciążenie śródstopia prowadzi do dalszych zmian degeneracyjnych i deformacji statyki stopy.

Jakie są główne objawy haluksów?

• kostna narośl, guz na stawie
• bolesność i zgrubienie skóry w obszarze stawu
• stan zapalny stawu i kaletki
• ograniczenie ruchomości w stawie
• wtórne deformacje drugiego lub/i trzeciego palca
• spłaszczenie przodostopia
• zmiana wzorca chodu
• ból w innych obszarach układu ruchu
• szponiaste lub młoteczkowe ułożenie kości palców
• sztywność stopy, szczególnie po przebudzeniu

Haluksy – jakie są przyczyny?

Główne przyczyny haluksów to:

• styl życia – mała aktywności stóp, stojący tryb życia
• złe ustawienie stopy – płaskostopie, koślawe kolano
• predyspozycje środowiskowe i genetyczne
• urazy, kontuzje
• niewłaściwe obuwie (wysoki obcas, zwężone noski)
• zły wzorzec chodu
• kształt stopy – zmiany po innych urazach (dłuższy paluch od drugiego palca)

Czy haluksy są dziedziczne?

Sprawdźmy co na temat dziedziczności haluksów mówią badania.

Naukowcy pod kierunkiem dr Marian Hannan z Hebrew SeniorLife i Harvard Medical School w Bostonie badali stopień dziedziczności występowania deformacji haluksów w grupie 1370 osób. Średnia wieku badanych była 66 lat, ponad połowę (57%) stanowiły kobiety. Grupę zbadano pod kątem różnych zwyrodnień:

• palucha koślawego
• deformacji drugiego palca u stopy (tzw. palec młotowaty, palec krogulczy)
• stanu zapalnego tkanki, który związany jest z obecnością ostrogi piętowej

Naukowcy oceniali poziom dziedziczności wspomnianych problemów korzystając z oprogramowania, które pozwoliło na poddanie analizie genetycznej danych rodzin w zakresie cech anatomicznych, na przykład budowy stopy.

W badaniu dowiedziono, że poszczególne schorzenia odnotowano u badanych:

• haluksy – 31%
• deformacje drugiego palca – 30%
• ostrogi piętowe – 28%

Dwa pierwsze schorzenia (mające wspólną przyczynę), posiada prawie połowa starszych osób w Europie i Ameryce. Skłonności do tych chorób są dziedziczne, przy czym istotne znaczenie ma również płeć i wiek. Podczas badań ustalono, że kształt stopy może być dziedziczny, tak więc predyspozycje do danego schorzenia również.

Haluksy – kto najczęściej choruje?

Badania wykazały, że nawet 60% osób starszych ma problem ze stopami. Co zdecydowanie utrudnia chodzenie i obniża jakość życia. Do takich problemów należy paluch koślawy – hallux valgus, który dokucza: blisko jednej czwartej osób (23%.), w wieku od 18 do 65 lat i ponad jednej trzeciej ludzi starszych (36%), w wieku co najmniej 65 lat

Wspomniane badania nie określiły czy przyczyna nie wynika również ze stylu życia i aktywności. Z perspektywy fizjoterapeuty można zaryzykować stwierdzenie, że istnieje prawdopodobieństwo, że edukacja w dziedzinie kultury fizycznej dzieci i rodziców może znacząco wpłynąć na ograniczenie procesu deformacji stopy.

Haluksy mogą pojawić się u osób, które mają:

• zły wzorzec chodu
• płaskostopie i słabe mięśnie goleni
• przykurczony mięsień Achillesa
• przeciążone przodostopie
• wady wrodzone np. wiotkość więzadłowa, co oznacza słabe stawy oraz choroby reumatyczne

Haluksy a płeć

Haluksy częściej występują u kobiet. Dlaczego kobiety są bardziej narażone? Noszenie ciasnych, wąskich butów na obcasach z wąskimi czubkami sprzyja deformacji stopy. Takie obuwie powoduje przeciążenie przedniej części stopy i wypychanie palucha na zewnątrz. Powodem może być również budowa anatomiczna – stopy kobiet często są węższe i bardziej elastyczne, co ułatwia powstawanie deformacji. Warto wspomnieć o czynnikach hormonalnych. Hormony wpływają na „rozmiękczenie” więzadeł (np. relaksyna), szczególnie w ciąży lub menopauzie.

Czy obuwie ma wpływ na pojawienie się haluksów?

Obuwie z wąskim przodem, który uciska palce ma negatywny wpływ, gdyż nasila tendencję do krzywienia halluxa. Również niewłaściwe jest obuwie z  wysoko uniesioną piętą. Najgorsze są szpilki i koturny.

Czy haluksy bolą?

Ból to bardzo indywidualne odczucie. Zdarza się, że osoby przy większej deformacji odczuwają mniejszy ból niż przy niewielkiej zmianie i odwrotnie. Pacjent zgłasza się do fizjoterapeuty w momencie jak nie może dobrać wygodnego obuwia lub gdy musi zrezygnować z aktywności sportowej. Dyskomfort, ograniczenia, konieczność zmiany stylu życia to wszystko wpływa na motywację aby szukać pomocy u specjalisty – zauważa Paweł Czarnocki

Jeśli haluks nie boli to nie ma problemu?

Nawet przy braku dolegliwości bólowych należy kontrolować, ćwiczyć i uruchamiać zmianę w stawie, aby deformacja nie pogłębiała się. Zdarza się, że koślawy paluch zaburza wzorzec chodu, co może mieć negatywny wpływ na balans stopy oraz stabilność kolan – zauważa Paweł Czarnocki

Haluksy – jak leczyć?

Dużo zależy od stopnia zmiany. Przy wczesnym rozpoczęciu terapii wystarczy leczenie zachowawcze. Jednak gdy zmiana doprowadza do uszkodzenia torebki stawowej to konieczne jest operacyjne odtworzenie stawu.

Gdy zmiana w paluchu zostanie zaniedbana, Pacjent może odczuwać bolesność, a następnie może dojść do wtórnego uszkodzenia drugiego lub/i trzeciego palca stopy (palce młotkowate lub haczykowate).

Haluksy – kiedy konieczna jest operacja?

Czasami operacja jest konieczna – taką decyzję podejmuje lekarz. Jaka metoda operacyjna jest najlepsza? Rodzaj operacji zależy od zaawansowania zmiany – deformacji palucha i stopy. Warto jednak wiedzieć, że przed operacją konieczne jest rozćwiczenie mięśni stóp pod okiem fizjoterapeuty i przygotowanie stopy do powrotu ruchomości i sprawności po zabiegu.

Kiedy operować haluksy?

Przeprowadzenie operacji zaleca się wczesną jesień lub późną wiosnę. Latem mogą pojawić się problemy z wysokimi temperaturami, a zimą z zakładaniem obuwia.

Czy operacja haluksa jest bolesna?

Praktycznie podczas każdego zabiegu występują dolegliwości bólowe. Ból można uśmierzyć lekami przeciwbólowymi oraz fizykoterapią przeciwbólową.

Czy operacja na haluksy jest bezpieczna?

Zabieg jest bezpieczny, warto jednak pamiętać o ryzyku powikłań. Stopień powikłań zależy od zaawansowania zmian.

Możliwe powikłania po operacji haluksa

• obrzęk
• ograniczenie ruchomości w operowanym stawie
• ryzyko infekcji, szczególnie u chorych na cukrzyce

Czy efekt operacji haluksów jest trwały?

Tak, jednakże warto wiedzieć, że zniekształcenia mogą pojawić się ponownie. Dzieje się tak gdy nie wprowadzono skutecznego procesu reedukacji ruchomości stopy.

Kluczowym elementem leczenia jest właściwa i rzetelna fizjoterapia, zarówno przed jak i po zabiegu.

Trening aktywności stóp powinien być wykonywany profilaktycznie i systematycznie.

Co się może wydarzyć, gdy haluksów nie zoperujemy?

W skrajnych przypadkach może dojść do nieodwracalnego zniszczenia stawu śródstopno-palcowego pierwszego. Gdy do tego dojdzie, to celem operacji będzie usztywnienie stawu lub wprowadzenie endoprotezy. Także w tym przypadku trzeba podkreślić istotną rolę jaką pełni profilaktyka zmian zwyrodnieniowych stóp.

Jak zapobiegać haluksom?

Czy można przeciwdziałać powstawaniu haluksów? Warto wprowadzić profilaktykę, która obejmuje:

• ćwiczenia palców stopy
• ćwiczenia mięśni wysklepiających stopę i utrzymujących równowagę
• zdrowe i wygodne obuwie, które nie ściska palców
• kontrola masy ciała i dieta

Haluksy – fizjoterapia i leczenie w Krakowie

Czy fizjoterapia może spowodować, że hallux valgus zniknie? Nie, ale zmiany mogą zostać istotnie ograniczone i zahamowane.

Fizjoterapia ma istotne znaczenie zarówno w okresie przedoperacyjnym jak i pooperacyjnym.

Przed operacją fizjoterapeuta musi przygotować przykurczone tkanki, aby podczas operacji umożliwić korektę deformacji.

Po operacji fizjoterapeuta koncentruje się na natychmiastowej aktywizacji mięśni stóp oraz edukacji motorycznej.

Zarówno w jednym jak i drugim przypadku ważne jest aby nie stosować zbyt dużych sił ze względu na ryzyko uszkodzeń delikatnej struktury stawów palców.

Leczenie i fizjoterapię można dodatkowo wspomagać za pomocą akcesoriów ortopedycznych. Mogą to być kliny, separatory lub aparaty korygujące. Ważne jest aby ich dobór wynikał z potrzeby, którą zidentyfikuje fizjoterapeuta, aby nie zaburzyć procesu terapii.

W okresie przed i po operacji stosuje się ortezy. Jednak używanie specjalnych separatorów czy szyn na noc czy na dzień, nie wyleczy deformacji, czyli zmiany ustawienia kości palucha. Jednak przy przemyślanym zastosowaniu może doraźnie złagodzić ból, czy też spowolnić proces deformacji. Trzeba też zaznaczyć, że nieskuteczne są wszelkie metody zachowawcze z farmakoterapii (leki, maści, tabletki czy smarowanie jodyną).

MAMY DOŚWIADCZENIE w leczeniu problemów w obszarze stopy. UMÓW SIĘ Z FIZJOTERAPEUTĄ. Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznie leczymy nawet przewlekłe stany pourazowe.

Artykuł Haluksy pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.

Staw kolanowy łączy kość udową z kością piszczelową i odgrywa istotną rolę w motoryce. Praca kolana umożliwia utrzymanie prawidłowej postawy ciała. Kolana poruszą się w trakcie wstawania, siedzenia i chodzenia. Staw kolanowy ma złożona budowę, a przy tym często narażany jest na obciążenia.

Co doprowadza do zmian w stawie kolanowym?

Staw kolanowy gdy jest zdrowy, podlega stałemu procesowi regeneracji i naprawy. Warto wiedzieć, że istnieje wiele czynników, które wpływają na kondycję stawu kolanowego i mogą zaburzyć proces naprawczy. Istotny wpływ mają postępujące zmiany degeneracyjne powierzchni stawowych (w tym chrząstki szklistej) oraz wytwórcze zmiany strukturalne (guzki lub osteofity). Tempo narastania tych zmian zwiększa się wraz z wiekiem, a najlepszym czynnikiem poprawiającym stan jest regularna lecz rozsądna aktywność fizyczna.

Jeśli jednak dojdzie do sytuacji gdy zmiany zwyrodnieniowe są zbyt zaawansowane, to może okazać się, że konieczna będzie endoprotezoplastyka stawu kolanowego.

Endoprotezoplastyka stawu kolanowego – co to właściwie jest?

Na czym polega endoprotezoplastyka kolana? Endoprotezoplastyka stawu kolanowego to wymiana uszkodzonych struktur powierzchni stawowych i zastąpienie ich protezą – implantem. Proces wszczepienie implantu następuje podczas zabiegu operacyjnego. Endoprotezoplastykę kolana przeprowadza się wtedy gdy doszło do istotnego uszkodzenia struktur stawu kolanowego, w momencie gdy leczenie zachowawcze nie przynosi poprawy i szansy powrotu do sprawności.

Endoproteza – co to jest?

Zniszczony staw jest zastępowany nowym, wykonanym z materiałów bezpiecznych dla organizmu ludzkiego i takich, które dają się trwale ustabilizować w ciele człowieka – co zapobiega odrzuceniu protezy. Endoproteza kolana zastępuje tkanki fizjologiczne.
Celem endoprotezy jest przejęcie funkcji stawu kolanowego Pacjenta. Dzięki niej Pacjent ma szansę na odzyskanie prawidłowej funkcjonalności i ruchomości kolana.

Endoproteza składa się z dwóch typów elementów:

• sztywnych, głównie metalowych elementów, które zastępują część stawową kości
• wkładki pośredniej z tworzywa sztucznego, która zlokalizowana jest pomiędzy metalowymi elementami

Jak dobrać endoprotezę?

Są różne typy protez. Wybór odpowiedniej protezy zależy między innymi od:

• stopnia uszkodzenia stawu i kości
• poziomu aktywności fizycznej
• wieku oraz kondycji Pacjenta

Wyróżniamy dwa typu protez:

• proteza cementowa – polecana zarówno Pacjentom w średnim oraz starszym wieku
• proteza bezcementowa – polecana dla Pacjentów młodych, u których tkanka kostna jest w dobrej kondycji

Jak wygląda wszczepienie endoprotezy kolana?

Endoprotezoplastyka stawu kolanowego to operacja chirurgiczna, podczas której następuje umieszczenie endoprotezy. Pacjent jest znieczulony, podczas gdy chirurg ortopeda dokonuje cięcia kości piszczelowej i udowej. Sama operacja trwa około 2-3 godzin.
Podczas operacji endoprotezę można założyć zachowując więzadło krzyżowe tylne lub usuwając więzadło. Typ i rozmiar endoprotezy dobiera lekarz podczas badań obrazowych.

Jakie są możliwe warianty przebiegu operacji wszczepienia endoprotezy kolana?
Endoprotezoplastykę stawu kolanowego dzielimy na kilka rodzajów, ze względu na:

1. Zakres wymiany stawu:
   • endoproteza całkowita – wymiana całej powierzchni stawowej
   • endoproteza częściowa – wymiana uszkodzonych elementów
2. Mocowanie protezy:
   • endoproteza cementowa – mocowana za pomocą cementu kostnego
   • endoproteza hybrydowa – część jest mocowana bezpośrednio w kości, natomiast reszta za pomocą cementu kostnego
   • endoproteza bezcementowa – wprowadzana bezpośrednio w kości
3. Stopień wiązania elementu piszczelowego i udowego:
   • zawiasowa
   • półzwiązana
   • niezwiązana

Czy operacja endoprotezoplastyki kolana jest bezpieczna?

Operacja ta nie niesie większego ryzyka, niż inne podobne zabiegi. Ewentualne powikłania nie występują często, są to na przykład obrzęki w obszarze operowanego kolana, krwiaki, infekcje, uszkodzenia nerwów lub tkanek.

Endoprotezoplastyka kolana – wskazania

Decyzję o zastosowaniu endoprotezoplastyki stawu kolanowego podejmuje lekarz. Przed wykonaniem operacji Pacjent przechodzi badania, podczas których oceniana jest skala problemu oraz stan zdrowia.

Jakie są najważniejsze wskazania do zastosowania endoprotezoplastyki stawu kolanowego?

• istotna destrukcja powierzchni stawu kolanowego
• nasilający się ból, który pojawia się podczas obciążania kończyny dolnej, długotrwałego chodzenia a nawet stania
• znaczne i pogłębiające się ograniczenie ruchomości stawu
• znaczna niestabilność kolana, która przyczynia się do częstych podwichnięć

Endoprotezoplastyka kolana – przeciwwskazania

Jakie są najważniejsze przeciwskazania do zastosowania endoprotezoplastyki stawu kolanowego?

• infekcje w stawie kolanowym lub w okolicy stawu
• istotny problem z wydolnością mięśniową
• niektóre choroby nowotworowe
• brak czucia obwodowego
• żylaki w okolicy stawu
• młody wiek Pacjenta
• istotne problemy neurologiczne
• zaawansowana osteoporoza

Jakie są wskazania do przeprowadzenia operacji endoprotezy stawu kolanowego?

Zdarza się, że wieloletnie przeciążenia, które istotnie wpływają na zużycie stawu nie można usunąć za pomocą leczenia zachowawczego. Zdarzają się też ostre kontuzje, do których dochodzi w sposób mechaniczny. W takich sytuacjach pojawia się konieczność przeprowadzenia operacji endoprotezoplastyki stawu kolanowego.

Endoproteza stawu kolanowego – kiedy jest konieczna?

Łagodne zwyrodnienie stawu kolanowego czy też nieznaczne zniszczenie chrząstki stawowej najczęściej leczy się zachowawczo, poprzez wdrożenie farmakoterapii i fizjoterapii. Jednakże, przy bardzo istotnych zmianach leczenie zachowawcze nie przynosi efektu i konieczna staje się interwencja chirurga, która najczęściej obejmuje korektę tkanek wewnątrzstawowych lub plastykę kości. Ostatecznym zabiegiem jest zastąpienie stawu kolanowego protezą.

Endoproteza kolana – w jakim stopniu możliwy jest powrót do sprawności?

Po okresie rekonwalescencji Pacjent z endoprotezą może „korzystać z życia”, uprawiać aktywność fizyczną, w tym nawet „lekką” aktywność sportową. Zakres sprawności może być praktycznie taki jak przed operacją. Trzeba jednak zaznaczyć, że nie wszystkie aktywności będą możliwe. Po skończonej fizjoterapii Pacjent otrzymuje zalecenia, na przykład przy endoprotezie kolana ważne jest aby Pacjent nie klęczał, kucał ani nie siedział ze skrzyżowanymi nogami zbyt długo – komentuje Paweł Czarnocki

Endoproteza kolana – fizjoterapia PRZEDOPERACYJNA

Świadomość roli fizjoterapii po operacji wszczepienia endoprotezy z roku na rok wzrasta. Natomiast nadal uważam, że za mało mówi się o istotności fizjoterapii przedoperacyjnej. Dlaczego jest ona ważna? Postaram się krótko odpowiedzieć na to pytanie – komentuje Paweł Czarnocki

W momencie gdy lekarz wykluczy przeciwskazania do przeprowadzenia zabiegu, następuje kolejny, ważny etap – fizjoterapia przedoperacyjna. Zignorowanie tego etapu negatywnie wpływa na efekt całej terapii.

Rolą fizjoterapeuty jest przygotowanie Pacjenta, który został zakwalifikowany do operacji. Fizjoterapeuta może zastosować fizykoterapię oraz kinezyterapię, a w szczególności ćwiczenia ogólnokondycyjne, jak również ćwiczenia aktywizujące i wzmacniające mięśnie kończyn dolnych i górnych.

Główne cele ćwiczeń:

• poprawa ruchomości i odżywienia stawu
• aktywność i zwiększenie siły mięśni
• rozciągnięcie przykurczy
• poprawa wydolności Pacjenta

Warto wspomnieć, że już przed operacją należy wzmocnić mięśnie obręczy barkowej, co będzie szczególnie przydatne podczas chodzenia o kulach. Nie można też zapomnieć o aktywizacji i wzmocnieniu zdrowej nogi, gdyż to właśnie na niej, na pierwszym etapie będzie opierać się nauka chodzenia o kulach – podkreśla Paweł Czarnocki

Zabiegi zawsze dobierane są indywidualnie do stanu zdrowia, wieku i wydolności Pacjenta. Podczas sesji terapeutycznych fizjoterapeuta sprawdza oraz modyfikuje ćwiczenia, aby możliwie najlepiej przygotować Pacjenta do operacji.

Motywacja i zaangażowanie Pacjenta wpływa na to jak szybko powróci do sprawności po operacji wszczepienia endoprotezy – podkreśla Paweł Czarnocki

W fizjoterapii przedoperacyjnej pomocna jest również fizykoterapia, która działa:

• przeciwbólowo
• przeciwzapalnie
• rozluźniająco

Endoproteza kolana – fizjoterapia POOPERACYJNA

Głównym warunkiem powrotu do sprawności jest fizjoterapia. Na finalny wynik wpływa wiele czynników, jednym z nich jest motywacja Pacjenta oraz regularność ćwiczeń.

Jakie są cele fizjoterapii pooperacyjnej?

Najważniejsze cele to poprawa funkcjonalności stawu:

• przyspieszenie gojenia tkanek i zapobieganie przykurczom
• przywrócenie ruchomości i sprawności
• usunięcie obrzęku pooperacyjnego
• zmniejszenie dolegliwości bólowych
• zapobieganie ponownym uszkodzeniom

Z powodzeniem stosuje się zabiegi fizjoterapeutyczne, takie jak:

• terapia manualna, w tym terapie przeciwobrzękowe i drenażowe
• ćwiczenia równowagi, koordynacji i stabilizacji (propriocepcja) 
• ćwiczenia wzmacniające kończynę dolną
• laseroterapia
• pole magnetyczne

Zabiegi z zakresu fizykoterapii takie jak ultradźwięki, magnetoterapia, elektroterapia – należy dobrać indywidualnie podczas konsultacji z fizjoterapeutą.

Jak długo trwa fizjoterapia po endoprotezie kolana?

Fizjoterapia po endoprotezie kolana trwa zazwyczaj od 3 do 6 miesięcy i zależy od typu protezy. Jest niezwykle ważnym elementem na drodze powrotu do sprawności. Dzięki niej można również uniknąć powikłań pooperacyjnych.

Fazy fizjoterapii po endoprotezoplastyce stawu kolanowego

PIERWSZA FAZA fizjoterapii po endoprotezoplastyce stawu kolanowego

To wczesna faza, po operacji. Należy kontrolować obrzęk w okolicy, w której przeprowadzano zabieg. Ważne jest aby od razu po operacji kończyna była wyprostowana, aby nie wywoływać przykurczu mięśni. Nie zaleca się kłaść pod kolano poduszki.

Warto pamiętać o ćwiczeniach, które należy rozpocząć maksymalnie szybko, ponieważ może to znacznie przyspieszyć powrót do zdrowia. Fizjoterapeuta prowadzi ćwiczenia, które poprawią ukrwienie i odżywienie tkanek, jak również zapobiegną zakrzepicy. Na tym etapie postępuje proces gojenia, a działanie terapeutyczne może go przyspieszyć.

Fizjoterapeuta prowadzi ćwiczenia wzmacniające mięśnie zginacze stawu biodrowego, gdyż ważne jest odbudowanie siły mięśniowej. Podczas ćwiczeń Pacjent podnosi prostą kończynę oraz uczy się poruszać za pomocą kul.

Jeśli po ćwiczeniach pojawi się ból lub obrzęk to warto rolować nogę schłodzoną w zamrażalniku butelką wody (najwygodniejsza jest pojemność 0,5 l).

Na końcu etapu pierwszego Pacjent zazwyczaj uzyskuje zgięcie w stawie kolanowym ok. 90 stopni. Najczęściej brakuje pełnego wyprostu ok. 5 stopni.

Nauka chodzenia o kulach po endoprotezoplastyce stawu kolanowego

Drugi, ważny etap fizjoterapii to nauka chodzenia po wszczepieniu endoprotezy kolana. Sposób poruszania się jest łatwy, wtedy gdy zna się zasady bezpieczeństwa – warto więc poprosić fizjoterapeutę o instruktaż. Schemat poruszania zmienia się wraz z postępem sprawności – komentuje Paweł Czarnocki

Należy zacząć od chodu czterotaktowego (1-2-3-4). Przemieszczamy się w następujący sposób:

• zacznij od stania i podporu na kulach, nie przekraczaj stopami linii stojących kul
• przesuń kule ortopedyczne do przodu pojedynczo (1 i 2)
• zacznij krok od kończyny, która była operowana (3), następnie dostaw drugą nogę (4)
• podczas chodu stopa powinna być równomiernie układana na podłożu i ma pracować tak jak przed operacją – czyli ruch od pięty do palców
• podczas kolejnego kroku postępuj tak samo

Nauka wchodzenia i schodzenia ze schodów po endoprotezoplastyce stawu kolanowego

Schodzenie/wchodzenie po schodach w tej fazie jest możliwe tylko z kulami i przy pomocy drugiej osoby. Ta umiejętność wymaga większej siły niż chodzenie. Wzorzec poruszania się jest następujący:

• podczas wchodzenia po schodach zaczynaj od zdrowej kończyny

Schemat wygląda następująco: kończyna zdrowa – kula ortopedyczna – operowana kończyna

• podczas schodzenia ze schodów zaczynaj od operowanej kończyny

Ćwiczenia po endoprotezoplastyce stawu kolanowego

Sprawdź przykłady ćwiczeń w pierwszej fazie leczenia po operacji wszczepienia endoprotezy. Zalecane są ćwiczenia na siedząco.

• Poruszanie stopy w odciążeniu i obciążeniu w każdym kierunku – góra-dół i na boki

Ćwiczenie powtarzaj z przerwami kilkukrotnie.

• Dociskanie kończyny do podłoża

Podłóż niewielką poduszkę pod goleniem, napinając mięśnie uda postaraj się wyprostować kolano. Celem tego ćwiczenia jest przybliżenie tylnej części kolana do podłoża. Ćwiczenie powtarzaj kilkukrotnie.

• Ćwiczenia ogólne całej nogi

Wykonuj ruchy zginania kolana z przesuwaniem nogi po podłożu, przesuwaniem do boku i rotowaniem nogi do boku. Każde ćwiczenie powtarzaj z przerwami kilkukrotnie.

• Ćwiczenia mięśnia czworogłowego

Napinając mięśnie uda postaraj się wyprostować nogę w kolanie. Ćwiczenie powtarzaj z przerwami kilkukrotnie.

• Podnoszenie wyprostowanej kończyny

Podczas podnoszenia nogi, mięśnie uda powinny być napięte a kolano wyprostowane. Po uniesieniu nogi wytrzymaj w tej pozycji a następnie odłóż nogę. Ćwiczenie powtarzaj z przerwami kilkukrotnie.

Wszystkie ćwiczenia wykonuj systematycznie, aż do osiągnięcia efektu.

DRUGA FAZA fizjoterapii po endoprotezoplastyce stawu kolanowego

To ważny etap leczenia, który trwa około 8 tygodni po operacji.
Na tym etapie fizjoterapeuta wprowadza kolejne ćwiczenia, zwiększające siłę mięśni oraz zakresy ruchu. Przydatny może być też trening propriocepcji. Do ćwiczeń wzmacniających fizjoterapeuta może użyć taśmy i poduszki sensomotorycznej. Terapia manualna ma zaktywizować mięśnie nogi, w tym mięsień czworogłowy uda oraz brzuchaty łydki, jak również mięśnie kulszowo-goleniowe.

Rekomendowanym ćwiczeniem na tym etapie jest jazda rowerem stacjonarnym oraz wioślarz. Pacjent ćwiczy również chodzenie po schodach z jedną kulą oraz ćwiczenia równoważne.
Jazda na rowerze treningowym, poprawi siłę mięśni i pozytywnie wpłynie na ruchomość kolana. Ważne jest aby ułożyć wysokość siodełka w taki sposób aby stopy dotykały pedału podczas ruchu a kolano było prawie wyprostowane. Ćwiczenie zacznij nietypowo od pedałowania do tyłu. Jeśli pedałowanie do tyłu nie będzie sprawiało problemu to zacznij pedałować do przodu. Zwiększaj czas ćwiczeń i opór w rowerze. Następnie spróbuje przećwiczyć to na obniżonym siodełku o około 10-15cm.

Pacjent powinien osiągnąć pełny wyprost i zgięcie w kolanie, przynajmniej do 100 stopni.

TRZECIA faza fizjoterapii po endoprotezoplastyce stawu kolanowego

Fizjoterapeuta analizuje postępy Pacjenta i wprowadza nowe ćwiczenia, które mają pomóc zwiększyć ogólną sprawność. Można zastosować również taping.

Zdarza się, że Pacjent widząc postępy leczenia, chce już na tym etapie powrócić do sportu. Należy pamiętać, że nadmierne obciążanie stawów kolanowych bez kontroli fizjoterapeuty nie jest zalecane. To co rekomenduję to spacer, jazdę na rowerze oraz pływanie – komentuje Paweł Czarnocki

Sprawdź ćwiczenia zalecane po endoprotezoplastyce stawu kolanowego

Sprawdź ćwiczenia, które mogą pomóc przy problemach w obszarze stawu kolanowego.

• Ból kolan – zestaw ćwiczeń na siedząco

• Ból kolan – zestaw ćwiczeń na leżąco

• Ból kolan – zestaw ćwiczeń na stojąco

Poznaj opinie naszych Pacjentów

POLECAM wszystkim, genialny rehabilitant!! Trzy lata temu helikopter zbierał mnie po wypadku na nartach z rozwalonym kolanem i w następnym sezonie znowu jeździłem na nartach – zasługa pomocy Pana Pawła. W tym roku we wrześniu uszkodziłem drugie kolano i po rehabilitacji już w grudniu jeździłem na nartach. Profesjonalne podejście, skuteczność i terminowość. Do tego miła atmosfera, ciekawy człowiek do rozmowy i przestrzeganie zasad reżimu sanitarnego covid – Michał Smolarski

Pan Paweł pomógł mi uniknąć operacji. Miałam przewlekłą kontuzję kolana. Jestem aktywna (biegam), więc nóg nie oszczędzałam:-) Bardzo fachowy, cierpliwy, uważny a przede wszystkim skuteczny! Do tego bardzo sympatyczny człowiek. Polecam – Pacjent

Pana Pawła poleciłam koledze z Katowic. Ja leczę się w gabinecie w Krakowie i wiem, że to dobry fachowca. Jako jedyny fizjoterapeuta wyleczył moją wieloletnią kontuzję kolana – Jadźka

Fizjoterapia po endoprotezoplastyce stawu kolanowego – gdzie leczyć w Krakowie?

MAMY DOŚWIADCZENIE w leczeniu różnych schorzeń w obszarze stawu kolanowego. Przy każdym urazie – również tym, leczenie lepiej zacząć możliwie szybko.

UMÓW SIĘ Z FIZJOTERAPEUTĄ. Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć i wyeliminować przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznie leczymy nawet przewlekłe stany pourazowe.

Artykuł Fizjoterapia przy endoprotezie stawu kolanowego pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.

Artroskopia polega na wziernikowaniu stawu – co w praktyce oznacza oglądanie wnętrza stawu. Chirurg wykonuje niewielkie nacięcie w okolicy stawu i wprowadza do stawu urządzenie zwane artroskop. Artroskop to odmiana endoskopu – cienka rurka, która ma źródło światła i kamerę. Po obejrzeniu stawu często okazuje się, że należy wykonać czyszczenie lub zabieg naprawczy, który przeprowadza się za pomocą mikro narzędzi. Po wykonaniu zabiegów naprawczych chirurg zaszywa nacięcie.

W którym stawie przeprowadza się artroskopię?

Artroskopię przeprowadza się najczęściej na stawie:

• kolanowym
• barkowym
• biodrowym
• skokowym

Artroskopia może być również przeprowadzana na mniejszym obszarze stawu np. na nadgarstkach.

Artroskopia umożliwia znalezienie przyczyny

• bólu
• obrzęku stawu
• zapalenia

a następnie artroskopia daje możliwość naprawy problemu.

Artroskopia diagnostyczna a artroskopia operacyjna – jaka jest różnica?

Możemy wyróżnić:

• artroskopię diagnostyczną

Chirurg za pomocą artroskopu ogląda staw od środka, co pozwala na dobranie dalszego leczenia

• artroskopię operacyjną, terapeutyczną

Podczas zabiegu chirurg używa artroskop wyposażony w chirurgiczny nóż elektryczny i trokary. W tym przypadku, w trakcie badania lekarz może przeprowadzić zabieg naprawczy stawu

Na czym polega artroskopia kolana?

Artroskopia kolana to jedna z popularnych i skutecznych metod leczenia stawu. Artroskopia kolana jest wykonywana w przypadku różnych nieprawidłowości w obszarze stawu kolanowego, również przy zwyrodnieniach oraz innych chorobach. W trakcie artroskopii można wykonać małoinwazyjne zabiegi w stawie.

Pacjent jest kwalifikowany do artroskopii najczęściej po badaniach obrazowych takich jak RTG USG czy rezonans magnetyczny (MR). Pacjent zgłasza się na zabieg wraz z wynikami badań (morfologia, grupa krwi). Zabieg wykonuje się na sali operacyjnej w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym.

Podczas artroskopii chirurg ocenia stan więzadeł, błony maziowej, mięśni, chrząstek stawowych. Przebieg zabiegu wyświetla się na monitorze. Jeśli mamy do czynienia z artroskopią operacyjną to podczas zabiegu lekarz usuwa i naprawia uszkodzenia, które powstały w stawie kolanowym. Zabieg kończy się zszyciem.

Jaki lekarz kwalifikuje na artroskopię kolana?

Ortopeda kwalifikuje do przeprowadzenia artroskopii, najczęściej odbywa się to po badaniach obrazowych.

Artroskopia kolana – wskazania do zabiegu

Istotnym wskazaniem do zabiegu jest ostre zablokowanie stawu, ból, niestabilność kolana, obrzęk stawu oraz inne, niepokojące objawy.

Wskazania do artroskopii kolana:

• uraz mechaniczny stawu kolanowego
• uraz łąkotki
• ostre zablokowanie stawu
• uszkodzenie więzadła
• przeszczepienie chrząstki stawowej
• ból kolana o niewyjaśnionym pochodzeniu
• zwyrodnienia stawu kolanowego
• niestabilność stawu kolanowego
• obecność ciała obcego w stawie kolanowym
• złamania śródstawowe

Artroskopia kolana – przeciwskazania do zabiegu

Przeciwwskazania do artroskopii to między innymi:

• istotne zaburzenia krzepnięcia krwi
• cukrzyca
• nadciśnienie tętnicze
• choroby kardiologiczne
• infekcje skóry w obszarze badanego stawu

Jakie zabiegi chirurg może wykonać podczas artroskopii kolana?

Sprawdź jakie działania lecznicze można wykonać podczas artroskopii:

• rekonstrukcja więzadła (najczęściej krzyżowego przedniego ACL)
• zszycie łąkotki
• usunięcie uszkodzonej łąkotki
• usunięcie ciał obcych ze stawu
• wygładzenie chrząstki stawowej
• usunięcie przerostu błony maziowej

Czy są powikłania po artroskopii kolana?

Każda operacja może nieść ryzyko powikłań, natomiast nie są zbyt częste.

Możliwe powikłania:

• ograniczenie ruchomości stawu
• obrzęki w obszarze operowanego kolana
• krwiaki wewnątrzstawowe
• infekcje
• zakrzepica żył
• zatorowość płucna
• uszkodzenia nerwów lub tkanek

Czy warto poddać się artroskopii kolana?

Artroskopia jest mniej inwazyjna niż klasyczna operacja, podczas której chirurg otwiera staw.

Jakie są korzyści z przeprowadzenia artroskopii?

• krótszy czas trwania zabiegu
• krótszy czas pobytu w szpitalu
• mniejszy ból
• mniej widoczne blizny
• szybka rekonwalescencja
• mniejsze ryzyko infekcji

Kiedy Pacjent wraca do domu po artroskopii kolana?

Artroskopia kolana nie jest zabiegiem bardzo inwazyjnym, więc nie ma potrzeby hospitalizacji Pacjenta. Najczęściej Pacjent jest wypisywany do domu tego samego lub następnego dnia.

Jakie są zalecenia po artroskopii stawu kolanowego?

Po artroskopii Pacjent powinien stosować się do zaleceń lekarza. Zalecenia różnią się w zależności od typu przeprowadzonego zabiegu (artroskopia diagnostyczna lub operacyjna). Zarówno w jednym jak i drugim przypadku Pacjent musi odciążyć kończynę. Pacjent powinien liczyć się z obrzękiem i bólem, który w zależności od typu zabiegu może trwać od kilku do kilkunastu dni. W tym czasie pomocne mogą okazać się środki przeciwbólowe.

Najważniejsze zalecenia po artroskopii kolana:

• odciążenie stawu (za pomocą dwóch kul) przez okres 2-3 tygodni po zabiegu
• stosowanie ortezy lub stabilizatora (ograniczenie ruchu zgięcia stopniowo będzie zwiększane w miarę zdrowienia, aż do uzyskania pełnego kąta fizjologicznego)
• używanie kul ortopedycznych
• prostowanie kończyny
• schładzanie obszaru kolana za pomocą krioterapii lub masaż lodem (-5 do -15 stopni Celsjusza)
• fizjoterapia – głównie laser i pole magnetyczne, elektrostymulacja mięśni, kinezyterapia

Artroskopia kolana a fizjoterapia przedoperacyjna

Warto wspomnieć, że do zabiegu naprawienia stawu za pomocą artroskopii należy przygotować się wcześniej i wzmocnić obydwie kończyny oraz barki. Trzeba pamiętać, że po zabiegu zdrowa kończyna będzie bardziej obciążana. Natomiast wzmocnienie obręczy barkowej przyda się przy chodzeniu o kulach ortopedycznych – komentuje Paweł Czarnocki

Artroskopia kolana – leczenie i fizjoterapia w Krakowie

Jak szybko można rozpocząć fizjoterapię po artroskopii kolana?

Fizjoterapię, pod okiem specjalisty warto rozpocząć już po 24 godzinach po zabiegu. Czas rozpoczęcia terapii jest ważny, ponieważ pierwsze 4 tygodnie od zabiegu są kluczowe dla usprawnienia stawu i warunkują powrót do sprawności. W tym czasie dochodzi do regeneracji uszkodzonych tkanek, które powinny być wzmacniane i smarowane poprzez ruch. Rozpoczęta terapia umożliwia regenerację i odbudowę stawu – komentuje Paweł Czarnocki

Fizjoterapeuta dobiera indywidualną terapię, którą modyfikuje na kolejnych etapach leczenia. Inne ćwiczenia zalecane są przy zerwanym więzadle, inne przy szytej łąkotce, czy też innych zabiegach w obszarze chrząstki stawowej.

Jaki jest główny cel fizjoterapii po artroskopii kolana?

• ograniczenie bólu
• wzmocnienie mięśni
• przyspieszenie regeneracji tkanek
• poprawa stabilizacji stawu
• powrót do sprawności

Warto pamiętać, że odpowiednio dobrane ćwiczenia i terapie mogą znacznie przyspieszyć czas gojenia kolana po artroskopii oraz wpłynąć na odzyskanie sprawności – podkreśla Paweł Czarnocki

Jakie zabiegi fizjoterapeutyczne na kolano po artroskopii?

• kinezyterapia, przede wszystkim ćwiczenia 
• terapia manualna, w tym terapia powięzi 
• fizykoterapia – pole magnetyczne, laser, elektroterapia, krioterapia, ultradźwięki
• taping medyczny

Świetnie sprawdza się zmrożona butelka wody owinięta w materiał np. skarpetę. Optymalna, wygodna pojemność to 0,3 do 0,5 l. Zimne okłady poprawią krążenie i mogą pomóc w ograniczeniu obrzęku.

Na pierwszym etapie fizjoterapeuta prowadzi ćwiczenia, które wzmocnią mięśnie łydek oraz mięsień czworogłowy. Mięśnie są odpowiedzialne za amortyzację stawu kolanowego. Po operacji mięśnie te mogą być osłabione, więc ćwiczenia odgrywają ważną rolę.

Następnie terapeuta wprowadza ćwiczenia obciążające staw. Celem ćwiczeń oprócz wzmocnienia mięśni jest zwiększenie zakresu ruchomości w operowanym stawie kolanowym.

Przez pierwsze 2-3 tygodnie operowana kończyna nie powinna być obciążana, a Pacjent powinien poruszać się o kulach ortopedycznych. Instruktaż chodzenia o kulach przeprowadza fizjoterapeuta. Warto stosować ortezę, która ustabilizuje staw i zmniejszy ryzyko niekontrolowanych ruchów takich jak zgięcia czy rotacja kolana. W pierwszych 2-3 tygodniach po operacji warto spać w ortezie.

Sprawdź jak zabezpieczyć staw kolanowy za pomocą ortezy.

Sprawdź ćwiczenia zalecane po artroskopii kolana

Sprawdź ćwiczenia, które mogą pomóc przy problemach w obszarze stawu kolanowego.

• Ból kolan – zestaw ćwiczeń na siedząco

• Ból kolan – zestaw ćwiczeń na leżąco

• Ból kolan – zestaw ćwiczeń na stojąco

Sumienność i cierpliwość Pacjenta podczas ćwiczeń jest bardzo ważna. Zdarza się, że Pacjent widząc efekty leczenie chce szybko powrócić do aktywności sportowej. Widzę to najczęściej u Pacjentów, którzy byli aktywni fizycznie. Ważne jest aby powrót do sportu odbył się w sposób zaplanowany a jego etapy były konsultowane z fizjoterapeutą – zaznacza Paweł Czarnocki

Jak długo trwa fizjoterapia po artroskopii stawu kolanowego?

Jaki jest czas rekonwalescencji po artroskopii kolana? Czas rekonwalescencji zależy od wielu czynników, między innymi od:

• typu urazu lub schorzenia
• zakresu operacji
• kondycji Pacjenta
• motywacji i sumienności w wykonywaniu ćwiczeń i innych zaleceń lekarza i fizjoterapeuty

Powrót do pełnej sprawności po artroskopii kolana trwa około 12 tygodni. Natomiast obciążenia sportowe nie są zalecane wcześniej jak po 6 miesiącach.

Poznaj opinie naszych Pacjentów

POLECAM wszystkim, genialny rehabilitant!! Trzy lata temu helikopter zbierał mnie po wypadku na nartach z rozwalonym kolanem i w następnym sezonie znowu jeździłem na nartach – zasługa pomocy Pana Pawła. W tym roku we wrześniu uszkodziłem drugie kolano i po rehabilitacji już w grudniu jeździłem na nartach. Profesjonalne podejście, skuteczność i terminowość. Do tego miła atmosfera, ciekawy człowiek do rozmowy i przestrzeganie zasad reżimu sanitarnego covid – Michał Smolarski

Pan Paweł pomógł mi uniknąć operacji. Miałam przewlekłą kontuzję kolana. Jestem aktywna (biegam), więc nóg nie oszczędzałam:-) Bardzo fachowy, cierpliwy, uważny a przede wszystkim skuteczny! Do tego bardzo sympatyczny człowiek. Polecam – Pacjent

Pana Pawła poleciłam koledze z Katowic. Ja leczę się w gabinecie w Krakowie i wiem, że to dobry fachowca. Jako jedyny fizjoterapeuta wyleczył moją wieloletnią kontuzję kolana – Jadźka

Fizjoterapia po artroskopii kolana – gdzie leczyć w Krakowie?

MAMY DOŚWIADCZENIE w leczeniu różnych schorzeń w obszarze stawu kolanowego. Przy każdym urazie – również tym, leczenie lepiej zacząć możliwie szybko.

UMÓW SIĘ Z FIZJOTERAPEUTĄ. Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć i wyeliminować przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznie leczymy nawet przewlekłe stany pourazowe.

Artykuł Fizjoterapia po artroskopii kolana pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.

Termin „jałowa martwica” pojawił się w medycynie dawno temu, gdyż w 1910 roku. Dolegliwość została opisana przez Georga Axhausena, niemieckiego chirurga. 4 lata później, w 1914 roku, Alfred Freiberg opisał zapadnięcie centralnej części głowy kości śródstopia – najczęściej drugiej lub trzeciej kości.

Choroba Freiberga, znana jest również jako choroba Koehlera II.

Jałowa martwica głowy kości śródstopia, choroba Freiberga – kto najczęściej choruje?

Jałowa martwica głowy kości śródstopia pojawia się pomiędzy 11. a 18. rokiem życia. Choroba ta dotyka zdecydowanie częściej kobiet.

Jałowa martwica głowy kości śródstopia – przyczyny

Jałowa martwica charakteryzuje się obumieraniem tkanki kostnej oraz chrzęstnej, bez wpływu chorobotwórczych drobnoustrojów.

Martwica powstaje w wyniku:

• przeciążeń
• urazu
• mikrourazów

Uszkodzenie może pojawić się podczas aktywności takiej jak taniec czy bieg po twardej nawierzchni. Podczas urazu dochodzi do zaburzeń ukrwienia głowy kości śródstopia, uszkodzone zostają naczynia krwionośne, które odżywiają kość.

W okresie dojrzewania, a szczególnie podczas przyspieszonego wzrostu występuje brak rezerwowego krążenia obocznego, co w przypadku uszkodzeń wywołanych urazem powoduje obumieranie tkanek i pojawienie się jałowej martwicy. Choroba dotyczy drugiej lub trzeciej kości śródstopia.

Jałowa martwica głowy kości śródstopia – objawy

Podczas fazy ostrej, u młodej osoby dotkniętej chorobą może wystąpić okresowy ból i obrzęk okolicy stawu śródstopno-palcowego, czyli miejsca, gdzie zaczyna się palec.

Często faza ostra choroby przebiega prawie bezobjawowo, pojawia się:

• obrzęk
• ból podczas ucisku
• pogrubienie na wysokości zajętej kości śródstopia
• ograniczenie ruchomości stawu

W kolejnej fazie choroby pojawia się:

• zniekształcenie stawu (w wyniku pojawiania się narośli kostnych)
• postępujące ograniczenie ruchomości
• obrzęk
• ból

Jałowa martwica głowy kości śródstopia, choroba Freiberga – fizjoterapia i leczenie w Krakowie

Fizjoterapeuta w zależności od zaawansowania choroby może zastosować różne terapie.

• terapia manualna

• fizykoterapia: przeciwbólowa, poprawiająca krążenie, przyspieszająca regenerację i zdrowienie tkanki kostnej

Jałowa martwica głowy kości śródstopia, choroba Freiberga – gdzie leczyć w Krakowie?

Jeśli odczuwasz niepokojące objawy to warto umówić się na KONSULTACJĘ Z FIZJOTERAPEUTĄ. 

MAMY DOŚWIADCZENIE w leczeniu jałowej martwicy głowy kości śródstopia. Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć i wyeliminować przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznie leczymy nawet przewlekłe stany chorobowe.

Artykuł Jałowa martwica głowy kości śródstopia, choroba Freiberga pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.

Staw biodrowy składa się z głowy kości udowej poruszającej się wewnątrz panewki w kości biodrowej. Funkcje ruchowe stawu biodrowego są bardzo istotne w codziennym życiu.

Staw biodrowy umożliwia między innymi:

• prawidłowy chód oraz siedzenie
• większość czynności fizjologicznych
• utrzymanie pionowej pozycji ciała, jak również schylanie się, kucanie

Co oznacza termin jałowa martwica? 

Termin „jałowa martwica” został wprowadzony do medycyny dość dawno, bo w 1910 roku przez Georga Axhausena, niemieckiego chirurga.

Jałowa martwica to choroba, która zaburza pracę i funkcje stawu biodrowego. Jest to choroba, która dotyka około 1% populacji.

Jałowa martwica kości udowej – objawy

Niezależnie od tego czy choroba pojawi się w dzieciństwie, czy też w wieku późniejszym, to głównym objawem jest ból w obszarze stawu biodrowego. Ból na początku pojawia się po aktywności fizycznej, a później również w czasie spoczynku.

Podstawowe objawy w obu postaciach choroby to:

• bóle powysiłkowe w głębi miednicy

• bóle w obszarze pachwiny

• nietypowy ból kręgosłupa

• postępujące ograniczenie ruchomości biodra

• utykający chód

Wyróżniamy 4 etapy choroby AVN Perthesa

• etap martwicy

Na tym etapie zmniejsza się gęstość, w wyniku czego zmienia się kształt głowy kości udowej oraz szczelina stawu biodrowego

• etap odbudowy

Na tym etapie poprawia się ukrwienie, powstaje nowa tkanka kostna w obszarze starej oraz dochodzi do lokalnej fragmentacji głowy kości udowej

• etap naprawy

Na tym etapie dochodzi do odbudowy kształtu i struktury głowy i szyjki kości udowej

• etap wygojenia

Tutaj rozwój choroby został zatrzymany i kształt kości utrwala się. Na tym etapie można zauważyć zmiany w strukturze głowy kości udowej

Jałowa martwica kości udowej – badanie USG, RTG, rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa

• RTG w diagnostyce martwicy kości udowej

RTG stawu biodrowego często stosuje się w diagnostyce tej choroby. Warto jednak wiedzieć, że w pierwszej fazie rozwoju choroby RTG może nie wykazać żadnych niepokojących zmian. Zmiany widoczne na RTG stawu biodrowego w porównaniu z innymi, zdrowymi kośćmi to częsta praktyka, która umożliwia rozpoznanie choroby. RTG wykorzystuje się nie tylko przy wczesnej diagnostyce, ale również podczas procesu leczenia i monitorowania wyników.

• USG w diagnostyce martwicy kości udowej

Dzięki USG stawu biodrowego lekarz może zauważyć zmianę na wczesnym etapie.

• Rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa w diagnostyce martwicy kości udowej

Rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa umożliwiają przeprowadzenie dokładnej analizy budowy głowy kości udowej i panewki stawu biodrowego.

Jałowa martwica głowy kości udowej a RZS czyli reumatoidalne zapalenie stawów

Zdarza się, że w trakcie prowadzenia diagnostyki w kierunku martwicy kości udowej, zdjęcia RTG ujawniają uszkodzenia również innych stawów, nie tylko stawu biodrowego. W tym przypadku mamy do czynienia z reumatoidalnym zapaleniem stawów, czyli chorobą układową.

Jałowa martwica głowy kości udowej – dwa typy

Jałowa martwica stawu biodrowego ma odmienną postać u dorosłych i u dzieci/młodzieży.

A. Jałowa martwica u dzieci, młodzieży (postać dziecięco-młodzieńcza) – choroba Legga Calvégo Perthesa 

B. Jałowa martwica u osób dorosłych (postać dorosła) – choroba AVN Perthesa, jałowa martwica głowy kości udowej o podłożu naczyniowym lub/i pourazowym

Czym się różni jałowa martwica kości udowej u dzieci i u dorosłych?

W tym artykule przybliżymy główne różnice.

A. Jałowa martwica głowy kości udowej (POSTAĆ DZIECIĘCO-MŁODZIEŃCZA), choroba Legga Calvégo Perthesa

Jałowa martwica głowy kości udowej u młodzieży, choroba Legga Calvégo Perthesa – co to właściwie jest?

W chorobie Legga Calvégo Perthesa dochodzi do obumierania tkanki kostnej najczęściej bez udziału zewnątrzpochodnych czynników. Zmiany te często pojawiają się podczas szybkiego wzrostu.

Dolegliwości bólowe oraz inne objawy pojawiają się bez wyraźnego powodu. Jest to najczęściej występująca martwica w układzie kostnym dzieci. Równocześnie jest jedną z wielu możliwych przyczyn bólu biodra oraz zaburzeń chodzenia u dzieci, dlatego tak ważne jest wczesne zdiagnozowanie przyczyny bólu – zauważa Paweł Czarnocki

Jałowa martwica głowy kości udowej (postać dziecięco-młodzieńcza), choroba Legga Calvégo Perthesa – kto jest narażony na chorobę?

Problem ten dotyczy głównie dzieci do 14. roku życia, przy czym znacznie częściej chorują chłopcy (przeciętnie czterokrotnie) niż dziewczęta.

Etiologia choroby Legga Calvégo Perthesa jest niejasna i prawdopodobnie wynika z:

• anomalii w procesie rozrastania się naczyń krwionośnych bliższej części kości udowej
• zaburzeń hormonalnych w okresie szybkiego wzrostu

Choroba Legga Calvégo Perthesa – cztery stadia

1. okres niedokrwienia (martwicy) nasady głowy kości udowej, wraz z zahamowaniem wzrostu kości
2. okres resorpcji, fragmentacji i naprawy – martwą kość zastępuje tkanka włóknista. Może nastąpić deformacja nasady, pozorna fragmentacja jądra kostnienia przez nowo wrastające naczynia krwionośne
3. okres odbudowy, reossyfikacji – mineralizacja nowej tkanki kostnej w głowie kości udowej
4. okres remodelowania głowy kości udowej – powolny proces dostosowywania się kształtu głowy kości udowej do kształtu panewki

Choroba Legga Calvégo Perthesa u dzieci i młodzieży – leczenie i fizjoterapia w Krakowie

Leczenie zdiagnozowanej martwicy sprowadza się do dwóch kluczowych elementów:

• zakaz osiowego obciążania chorej nogi, zaleca się chodzenie wyłącznie o kulach
• dążenie do polepszenia ukrwienia w obszarze chorobowym, poprzez ćwiczenia na leżąco oraz stymulację procesów regeneracji (poprzez fizykoterapię)

Dorośli często są w stanie dość precyzyjnie określić lokalizację bólu (pachwina, część uda). W przypadku dzieci zdarza się, że ból odczuwany jest w okolicy kolana – wspomina Paweł Czarnocki

B. Jałowa martwica głowy kości udowej u DOROSŁYCH, Zespół AVN Perthesa

Jałowa martwica głowy kości udowej u dorosłych, Zespół AVN Perthesa – co to właściwie jest?

Mechanika zaburzeń jest taka, że naczynia blokują się, dopływ krwi do obszaru głowy kości udowej stopniowo lub nagle osłabia się, co prowadzi do zaburzeń ukrwienia i obumierania tkanek kostnych. Pojawia się postępująca deformacja powierzchni stawu. Osteoklasty (komórki, które eliminują martwą tkankę) usuwają martwe beleczki kostne. Osteoblasty (komórki kościotwórcze) zbyt powoli tworzą nowe struktury kości. Kość staje się miękka, głowa kości zapada się a jej struktura łamie.

W sytuacji gdy procesem chorobowym objęta jest strefa obciążana (tj. przenosząca znaczne obciążenia) – to proces ten doprowadza do zniekształcenia głowy kości udowej i postępującego zwyrodnienia stawu.

Jałowa martwica głowy kości udowej u dorosłych, Zespół AVN Perthesa – przyczyny

Przyczyna upośledzenia ukrwienia przy tej chorobie nie jest jednoznaczna, ale zidentyfikowano wiele czynników ryzyka.

Jałowa martwica kości udowej – czynniki ryzyka 

• uraz w obrębie obręczy biodrowej

• choroby układu krążenia, takie jak wysokie ciśnienie tętnicze, miażdżyca naczyń

• choroba dekompresyjna u nurków (kesonowa)

• choroby szpiku

• anemia sierpowata

Jałowa martwica głowy kości udowej u dorosłych, Zespół AVN Perthesa – leczenie i fizjoterapia w Krakowie

Podczas leczenia ważne jest aby nie obciążać chorej nogi – dlatego zaleca się chodzenie wyłącznie o kulach lub poruszanie się na wózku.

Aby poprawić ukrwienie w obszarze objętym martwicą zaleca się ćwiczenia na leżąco oraz fizykoterapię.

Przywrócenie właściwego ukrwienia obszaru kości jest warunkiem podstawowym dla leczenia zachowawczego. Gdy to się nie udaje to konieczna jest endoproteza stawu.

Jałowa martwica głowy kości udowej – ćwiczenia

Sprawdź nasze ćwiczenia, które mogą Tobie pomóc.

Ból biodra a jałowa martwica głowy kości udowej – jak leczyć? – podsumowanie 

Niezależnie od przyczyn pojawienia się choroby ani wieku jej wystąpienia, w pierwszej kolejności należy zastosować leczenie zachowawcze. Na początkowym etapie stosuje się kilkutygodniowe, a nawet kilkumiesięczne odciążanie kończyny. Pacjent otrzymuje zakaz stawania na chorej kończynie, na tym etapie pomocny jest sprzęt ortopedyczny (kule, wózek, balkonik). 

Leczenie chirurgiczne jest stosowane gdy dojdzie do istotnych zmian kostnych. Operacja jest próbą przywrócenia właściwej ruchomości w stawie. Kiedy konieczne jest leczenie operacyjne? – to zawsze ustala lekarz.

W trakcie leczenia najważniejsze jest aby nie dopuścić do powstania deformacji kostnych, które mogą pojawić się w wyniku zapadania się osłabionych struktur kości. Dlatego obowiązuje całkowity zakaz skakania, biegania, należy unikać również stania, aż do czasu skostnienia obszaru objętego chorobą.

Głównym celem leczenia jest ograniczenie dolegliwości, utrzymanie prawidłowej ruchomości biodra oraz zachowanie odpowiedniego kształtu kości, w której pojawiła się martwica.

Fizjoterapeuta stara się zredukować poziom napięcia tkanek oraz ciśnienia płynu w stawie biodrowym. Uzyskanie tego stanu podczas leczenia umożliwia regenerację i odbudowę głowy kości udowej.

Fizjoterapeuta ma do dyspozycji wiele terapii i zabiegów, które może zastosować w zależności od zaawansowania choroby i stanu zdrowia Pacjenta. Leczenie zawsze jest dobierane indywidualnie, w oparciu o zaawansowanie choroby oraz stan zdrowia Pacjenta.

Właściwie przeprowadzona fizjoterapia to szansa na ograniczenie lub usunięcie zaburzeń chodu. 

 Kluczowe jest stosowanie się do zaleceń lekarza lub fizjoterapeuty. Gdy wbrew zakazom Pacjent obciąża kończynę – to prowadzi to do nieodwracalnych zmian kostnych – komentuje Paweł Czarnocki 

Co zrobić, żeby uniknąć wystąpienia jałowej martwicy głowy kości udowej?

Ponieważ przyczyna tej choroby nie jest jednoznaczna, więc nie możemy mówić o skutecznych sposobach jej zapobiegania. W tym przypadku trudno więc mówić o profilaktyce.

Choroba Perthesa – konsekwencje braku leczenia

Jeśli objawy zostaną zignorowane to może dojść do powikłań, które mogą być nieodwracalne, a konsekwencje odczuwalne przez całe życie. Na przykład u osób, u których nastąpiło spłaszczenie głowy kości udowej może występować trwały ból podczas chodzenia, a nawet znaczne ograniczenie działania stawu.

Brak leczenia lub niewłaściwe leczenie prowadzi do deformacji kostnych, trwałej niesprawności. Pojawia się realna konieczność zastosowania endoprotezy stawu biodrowego.

Jałowa martwica kości udowej – gdzie leczyć w Krakowie?

Jeśli odczuwasz dolegliwości bólowe i niepokojące objawy w obrębie stawu biodrowego to warto umówić się na KONSULTACJĘ Z FIZJOTERAPEUTĄ. 

MAMY DOŚWIADCZENIE w leczeniu jałowej martwicy głowy kości udowej. Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć i wyeliminować przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznie leczymy nawet przewlekłe stany chorobowe.

Artykuł Jałowa martwica kości udowej pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.

Jałowa martwica kości to obumieranie fragmentu tkanki kostnej bez udziału chorobotwórczych drobnoustrojów (stąd określenie „jałowa”). Z biegiem czasu tkanka martwicza zostaje zresorbowana i zastąpiona nową, odbudowaną tkanką kostną. Warto podkreślić, że młoda tkanka kostna jest znacznie bardziej miękka i przez to podatna na deformacje.

Obumieranie tkanki kostnej w tym obszarze najczęściej jest wynikiem upośledzenia przepływu krwi tętniczej.

Termin „jałowa martwica” pojawił się w medycynie w 1910 roku, a opisał go niemiecki chirurg – George Axhausen.

Jałowa martwica kości piętowej, choroba Haglunda – kto najczęściej choruje?

Choroba Haglunda może pojawić się w każdym wieku, mogą chorować zarówno dzieci jak i dorośli.

Jałowa martwica kości piętowej – objawy

Początkowe objawy to mniejszy lub większy ból lub poczucie dyskomfortu podczas biegu, skoku lub w trakcie dłuższego chodu. Dzieje się tak dlatego, że wewnątrz kości piętowej pojawiają się niewielkie pęcherze martwicze, które są źródłem lekkiego bólu podczas chodzenia.

Ogniska martwicze z biegiem czasu mogą powiększać się i wtedy ból narasta. Na guzie kości piętowej rozwija się zniekształcenie powierzchni, pojawia się bolesny obrzęk oraz stan zapalny przyczepu ścięgna Achillesa. Pacjent odczuwa ból, który utrudnia chodzenie, zwłaszcza w pełnym obuwiu.

Zdarza się, że Pacjenci skarżą się jedynie na ucisk w tylnej części pięty podczas zakładania obuwia. Te nieuciążliwe objawy często bywają lekceważone – wspomina Paweł Czarnocki

Jałowa martwica kości piętowej, choroba Haglunda – przyczyny

Przyczyna jałowej martwicy kości piętowej może wynikać z długotrwałego ucisku i obciążania kości piętowej. Choroba może być wynikiem błędów treningowych podczas aktywności sportowej np. nagłe wprowadzenie nadmiernego obciążenia.

Niedokrwienie kości piętowej, a dokładnie jej tylnej części, po jakimś czasie może doprowadzić do zmian zwyrodnieniowych. W efekcie tych zmian powstają narośla kostne, które zaburzają swobodny ruch.

Jałowa martwica kości piętowej – diagnoza

Tak jak w przypadku każdej choroby, również w przypadku martwicy kości piętowej ważna jest właściwa diagnoza, która będzie punktem wyjścia do rozpoczęcia procesu leczenia.

Warto zaznaczyć, że nie zawsze ból w okolicy pięty musi wskazywać na martwicę.

Jałowa martwica kości piętowej nie jest chorobą, która występuje bardzo często. Zdarza się, więc, że jej objawy są mylone z innymi dolegliwościami, dlatego tak ważna jest diagnostyka – komentuje Paweł Czarnocki

Jałowa martwica kości piętowej – RTG, tomografia komputerowa CT

Podstawą do postawienia diagnozy jest badanie obrazowe, najczęściej zdjęcie RTG lub tomografia komputerowa (CT).

Jałowa martwica kości piętowej – rokowanie

Wykrycie choroby we wczesnym stadium daje dobre rokowanie dla Pacjenta, gdyż rozpoczęte leczenie umożliwia uniknięcie deformacji kości. Brak dużego stopnia zmian pozwala na całkowity powrót do sprawności.

Jałowa martwica kości piętowej, choroba Haglunda – leczenie i fizjoterapia w Krakowie

Leczenie jałowej martwicy kości piętowej należy rozpocząć od doboru specjalnych wkładek, które odciążą piętę i sklepienie podłużne.

W przypadku choroby Haglunda należy ograniczyć aktywność fizyczną, ponieważ intensywne obciążanie stopy powoduje zaostrzenie bólu oraz zwiększenie deformacji kostnych – zauważa Paweł Czarnocki

Fizjoterapia, a szczególnie kinezyterapia, powinna być nastawiona przede wszystkim na poprawę ukrwienia oraz odżywienia miejsca, w którym pojawiła się martwica.

Można to osiągnąć poprzez:

• ćwiczenia w odciążeniu

• odpowiednie techniki manualne

• aktywizację mięśni w odciążeniu

• fizykoterapię: przeciwbólową, poprawiającą krążenie, przyspieszającą regenerację i zdrowienie tkanki kostnej

Jałowa martwica kości piętowej – ćwiczenia

Sprawdź nasze ćwiczenia, które mogą pomóc przy tej chorobie.

Jałowa martwica kości piętowej, choroba Haglunda – gdzie leczyć w Krakowie?

Jeśli odczuwasz ból to warto umówić się na KONSULTACJĘ Z FIZJOTERAPEUTĄ. 

MAMY DOŚWIADCZENIE w leczeniu jałowej martwicy kości piętowej. Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć i wyeliminować przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznie leczymy nawet przewlekłe stany chorobowe.

Artykuł Jałowa martwica kości piętowej, choroba Haglunda pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.

• Zaburzenia równowagi to uczucie niestabilności i nieprawidłowego położenia ciała w przestrzeni.
• Zawroty głowy to odczucie kołysania, wirowania, niestabilności głowy. Jest to dość częsta dolegliwość towarzysząca zaburzeniom równowagi.

Sprawdźmy jakie są rodzaje zawrotów głowy i jak można je skutecznie leczyć.

Zdarza się, że Pacjenci po konsultacji u neurologa czy otolaryngologa, po wyeliminowaniu listy możliwych schorzeń zgłaszają się o pomoc do fizjoterapeuty – komentuje Paweł Czarnocki

Zawroty głowy – co to właściwie jest?

Za zawroty głowy najczęściej odpowiada układ równowagi. Pacjent opisując objawy, często używa sformułowań takich jak „kręcenie w głowie” czy „wirowanie”. Pacjent odczuwa zaburzenie przestrzeni, pojawia się złudzenie poruszającej się podłogi, wirowania otoczenia lub ciała. W wyniku czego może pojawić się lęk przed upadkiem. Objawy te są subiektywne – nie można ich zmierzyć przy użyciu testów czy badań.

Zawroty głowy – przyczyny

Powodów zawrotów głowy może być wiele. Dolegliwość ta może być wynikiem:

• osłabienia
• infekcji
• stanu zapalnego
• zmian zwyrodnieniowych
• zmian nowotworowych
• procesów autoimmunologicznych
• zatrucia

Zawroty głowy mogą wynikać z zaburzeń w budowie kręgosłupa, ale też mogą być objawem poważnej choroby. Dlatego też w przypadku nawracających zawrotów głowy należy udać się do specjalisty.

Zawroty głowy – kiedy mogą się pojawić?

Zawroty głowy mogą pojawić się u każdego człowieka. Wraz z nagłą zmianą pozycji ciała np. z siedzącej na stojącą czy leżącej na stojącą. Mogą też być objawem osłabienia, anemii lub choroby neurologicznej.

Zawroty głowy a inne objawy towarzyszące

Zawrotom głowy mogą towarzyszyć objawy takie jak:

• mdłości
• bóle głowy
• zaburzenia widzenia
• zaburzenia słuchu
• szumy uszne
• dolegliwości lękowe

Jakie są rodzaje zawrotów głowy?

Nie zawsze można jednoznacznie określić przyczynę zawrotów głowy. Gdy można ustalić przyczynę to wtedy rodzaj zawrotów głowy jest powiązany z miejscem lub typem uszkodzenia.

Według umiejscowienia przyczyny, zawroty głowy mogą być:

• obwodowe czyli układowe
• ośrodkowe czyli nieukładowe
• mieszane

Zawroty głowy mogą być:

1. Układowe zawroty głowy

Układowe zawroty głowy dotyczą zmysłu równowagi. Objawy to wirowanie otoczenia lub ciała, nudności lub nawet wymioty, szumy uszne, odczucia lękowe. Mogą pojawić się również zaburzenia słuchu czy tez oczopląs. Pacjent potrafi dość precyzyjnie opisać występujące objawy. Źródłem problemu jest niewłaściwe funkcjonowanie narządu równowagi (błędnika) lub nerwu przedsionkowo-ślimakowego

2. Nieukładowe zawroty głowy 

objawy to niestabilność, uczucie oszołomienia, kołysania. Może pojawić się również ból głowy, mdłości czy zaburzenie widzenia. Pacjent ma problem z opisaniem objawów. Źródłem problemu są zaburzenia centralnego układu nerwowego (CUN)

3. Zawroty głowy mieszane

Te zawroty głowy dotyczą obu przyczyn (układowych i pozaukładowych). Jest to najczęściej występujący rodzaj zawrotów głowy

Zawroty głowy jako powód zaburzenia równowagi

Przyczyną zawrotów głowy mogą być zaburzenia układu przedsionkowego czyli układu równowagi (jest to część obwodowego układu nerwowego).

Układ równowagi składa się z:

• błędnika
• nerwu VIII przedsionkowego

Informacja z układu równowagi odbierana jest przez ośrodki w korze mózgu, pniu mózgu, móżdżku i jądrach podkorowych. Problem może pojawić się gdy nastąpi uszkodzenie któregokolwiek elementu.

Zawroty głowy mogą również wynikać z infekcji, stanu zapalnego, zmian zwyrodnieniowych. Przyczyn można szukać też w chorobach autoimmunologicznych.

Co może wywoływać zawroty głowy?

Według rodzaju i pochodzenia, przyczyny zawroty głowy mogą być wywołane przez:

• schorzenia wrodzone
• urazy okołoporodowe
• urazy szyi
• urazy czaszki, mózgu
• choroby ucha wewnętrznego
• zaburzenia krążenia w obszarze ośrodkowego układu nerwowego
• nowotwory w obszarze ośrodkowego układu nerwowego i ucha wewnętrznego
• choroby zapalne np. zapalenie opon mózgowych
• inne choroby ucha wewnętrznego o nieustalonym pochodzeniu

1. Zawroty głowy na tle mechanicznym (czyli związane z układem ruchu)

Zdarza się, że objawy zawrotów głowy łączą się z problemami odcinka szyjnego kręgosłupa.

W obszarze kręgosłupa, a zwłaszcza odcinka szyjnego jest wiele receptorów czucia głębokiego, które są odpowiedzialne za koordynację i utrzymanie głowy w pionie. Mechanizm ten musi działać sprawnie niezależnie od pozycji ciała (siedzenie, stanie czy chód).

Jeśli ruchomość odcinka kręgosłupa szyjnego i/lub piersiowego z jakiś powodów zostanie ograniczona czy zablokowana, to mózg otrzyma prawdziwą informację na temat niewłaściwego położenia głowy lub zaburzonego poruszania głową, co może wywoływać zawroty głowy.

Podobna sytuacja występuje w przypadku podrażnienia nerwu potylicznego. Do mózgu wysyłany jest błędny komunikat, co powoduje zawroty głowy.

Zawroty głowy często też występują po wypadku komunikacyjnym, podczas którego dochodzi do urazu kręgosłupa lub czaszki.

Zawroty głowy na tle mechanicznym – objawy

Problem może pojawić się w wyniku długotrwałego trzymania głowy w jednej pozycji. Objawy pojawiają się nagle i często trwają tak długo aż ruch zostanie odblokowany. Objawy mogą być zlokalizowane po jednej stronie.

2. Zawroty głowy na tle niemechanicznym

Najczęściej przyczyną zawrotów głowy są zaburzenia błędnika lub układu krążenia. Zawroty głowy zdarzają się również przy problemach z oczami, zwłaszcza przy źle dobranych okularach.

Zawroty głowy a stres

Czasami przyczyną zawrotów głowy jest długotrwały stres i przemęczenie. Podczas terapii fizjoterapeutycznej najczęściej udaje się usunąć lub zredukować problem, który często trwa wiele miesięcy, a nawet lat – zauważa Paweł Czarnocki

Zawroty głowy a migrena

Zawroty głowy mogą mieć też związek z migreną – jest to wynik słabego ukrwienia mózgu w trakcie ataku migreny.

Objawy mają często charakter gwałtowny, a częstotliwość zależy od typu migreny.

Zawroty głowy a kręgosłup szyjny

Dlaczego napięcia w obrębie szyjnego odcinka kręgosłupa mogą wpływać na bóle i zwroty głowy?

Zdarza się, że zawroty głowy wynikają z problemów kręgosłupa, a zwłaszcza w odcinku szyjnym. Zablokowanie struktur i przeciążenia w tym obszarze powodują zaburzenia poruszania się oraz równowagi. Zawroty głowy mogą być skutkiem tego problemu.

Kolejną przyczyną zawrotów głowy w obrębie kręgosłupa jest to, że mięśnie szyi, powięzie, mięśnie pracujące w obrębie obręczy barkowej i szyi mogą uciskać na naczynia krwionośne i nerwy przebiegające w ich sąsiedztwie. Skutkiem jest ucisk i podrażnianie struktur nerwów oraz ortostatyczne zaburzenie ukrwienia w obszarze głowy. W efekcie pojawia się ból i zawroty głowy.

Chcesz WIEDZIEĆ WIĘCEJ? Sprawdź – Ból kręgosłupa szyjnego – przyczyny, objawy, jak leczyć

Ból kręgosłupa – ćwiczenia

Przy bólu kręgosłupa piersiowego konieczne jest właściwe usprawnienie ruchowe. Wpłynie to na kondycję tego odcinka kręgosłupa, poprawi elastyczność oraz siłę mięśniową. Ćwiczenia mają za zadanie przywrócić właściwą funkcję kręgosłupa oraz zapobiec nawrotom dolegliwości.

Sprawdź ćwiczenia na ból kręgosłupa piersiowego, które mogą pomóc:

• ćwiczenia na ból obręczy barkowej, pleców, karku

• ćwiczenia na ból pleców, karku, ramion

Jeśli dolegliwości bólowe nie ustępują – to należy skontaktować się z fizjoterapeutą.

Zawroty głowy a zaburzenia błędnika

Częstą przyczyną zawrotów głowy jest nieprawidłowe działanie błędnika (czyli elementu ucha wewnętrznego). Dolegliwości są zarówno intensywne jak i gwałtowne. Problem może pojawić się niezależnie od pozycji ciała.

Przy zaburzeniach błędnika często pojawia się również:

• światłowstręt
• oczopląs
• szumy uszne

Zawroty głowy a choroba Meniere’a

Silne zawroty głowy może spowodować również choroba Meniere’a.

Oprócz zawrotów głowy mogą pojawić się:

• szumy uszne
• zaburzenia równowagi
• niedosłuch
• nadwrażliwość na dźwięki
• oczopląs
• nudności

Choroba Meniere’a rozwija się w uchu wewnętrznym, może atakować zarówno jedno jak i oba uszy. Choroba może pojawić się w każdym wieku.

Zawroty głowy i zaburzenia równowagi u osób starszych – prezbiastazja

Prezbiastazja co to właściwie jest?

Prezbiastazja to multisensoryczne zawroty głowy. Ta dolegliwość często jest diagnozowana u osób starszych. 

Powodem są zmiany degeneracyjne w zakresie wzroku, układu przedsionkowego oraz czucia proprioceptywnego czyli czucia głębokiego. Wszystkie te elementy odpowiadają za koordynację i utrzymanie równowagi. W wyniku starzenia się ośrodkowej i obwodowej części układu przedsionkowego pojawia się pogorszenie funkcji.

Oprócz silnych zawrotów głowy, mogą pojawić się również zaburzenia równowagi oraz chodu, a także stany lękowe, związane z ryzykiem upadku.

Co zrobić, gdy mamy zawroty głowy?

Pierwszą, najbardziej naturalną reakcją na nagłe zawroty głowy jest przyjęcie pozycji siedzącej lub półleżącej. Jeśli nie jest to możliwe to warto przytrzymać się stabilnego elementu w najbliższym otoczeniu aby nie upaść. Następnie warto skupić uwagę na nieruchomym przedmiocie.

Jeśli zawroty głowy będą utrzymywać się dłużej to niezależnie od tego czy znamy ich przyczynę warto skontaktować się ze znajomą osobą lub zadzwonić po pomoc.

Zawroty głowy – kiedy warto udać się do lekarza?

Reakcja powinna być adekwatna do intensywności i cykliczności zawrotów głowy.

Ponieważ zawroty głowy mogą być objawem poważnej choroby, więc niepokojące objawy warto skonsultować ze specjalistą.

Zaniepokoić powinna przede wszystkim:

• cykliczność
• gwałtowność objawów
• dodatkowe objawy neurologiczne

Zawroty głowy – diagnoza

W diagnozowaniu zawrotów głowy najczęściej stosuje się:

• pomiar ciśnienia krwi i tętna
• badanie neurologiczne
• badanie laryngologiczne
• badanie słuchu
• testy laboratoryjne
• tomografię komputerową
• rezonans magnetyczny

W zależności od wyników badań i kierunku prowadzenia diagnostyki można wprowadzić również bardziej specjalistyczne badania.

Zawroty głowy – wizyta u fizjoterapeuty

Jeśli zarówno laryngolog jak i neurolog nie znajdzie przyczyny dolegliwości w obszarze swoich specjalizacji, to warto udać się na konsultację do fizjoterapeuty. Zawroty głowy można z powodzeniem łagodzić fizjoterapią, a w przypadku stwierdzonej przyczyny, fizjoterapia może być czynnikiem niezbędnym w procesie leczenia.

Zawroty głowy – leczenie i fizjoterapia w Krakowie

Fizjoterapeuta poprzez badania i testy stara się określić czy dolegliwości są pochodzenia obwodowego czy ośrodkowego. Prawidłowa identyfikacja źródła problemu umożliwi dobór optymalnego sposobu leczenia.

Jest wiele form terapii jakie może zastosować fizjoterapeuta przy zawrotach głowy.

1. Kinezyterapia czyli rehabilitacja ruchowa 

Po wycofaniu się ostrej fazy objawów fizjoterapeuta dobiera ćwiczenia. Co ważne, nie każdy Pacjent tak samo reaguje na ćwiczenia. Zdarza się, że niewłaściwie dobrane ćwiczenia mogą nasilić objawy, dlatego tak istotne jest ciągłe monitorowanie stanu zdrowia i postępów Pacjenta.

Ćwiczenia pod okiem fizjoterapeuty mają na celu:

• skorygowanie niewłaściwego napięcia statycznego mięśni w obszarze szyi i ramion
• poprawienie pracy mięśni odpowiedzialnych za stabilizację w obszarze problemu

Dobór ćwiczeń zależy od źródła zawrotów głowy.

• Jeśli przyczyną są obwodowe zawroty głowy to stosuje się ćwiczenia nastawione na stymulację zmysłu równowagi oraz koordynację. Skuteczne techniki to Neurac, Integracja Sensoryczna. Ćwiczenia mają na celu wyrównanie deficytów i przywrócenie prawidłowych funkcji.
• W przypadku zawrotów głowy pochodzenia ośrodkowego, ćwiczenia skoncentrowane są na technikach neurologicznych, takich jak NDT Bobath, PNF, Voita. W tym przypadku chodzi o zmodyfikowanie niewłaściwych wzorców automatycznej kontroli ruchu i postawy, poprzez świadomą kontrolę z wykorzystaniem wzroku i czucia głębokiego (propriocepcji) 

2. Fizykoterapia

Leczenie można uzupełnić o zabiegi fizykalne, aktywizujące propriocepcję i osłabiającą zaburzone wzorce kontroli ruchu i postawy.

Kluczową rolę w procesie leczenia zawrotów głowy odgrywa aktywność ruchowa. Pozytywne efekty mogą pojawić się po systematycznym wykonywaniu dobranych przez fizjoterapeutę ćwiczeń i zabiegach fizykalnych.

Czy istnieją domowe sposoby na zawroty głowy?

Jeśli problem nie pojawia się cyklicznie i nie jest intensywny to warto zacząć od tego aby zapewnić sobie odpowiednią aktywność fizyczną oraz właściwe nawodnienie organizmu.

Zawroty głowy – czy warto ignorować?

Zawroty głowy mogą być symptomem różnych problemów zdrowotnych. Mogą pojawić się przy nadmiernym napięciu mięśni w okolicach szyi i potylicy. Styl życia, w tym mała aktywność ruchowa, długotrwały stres i niewłaściwa pozycja pracy przy komputerze – wszystko to wpływa na pojawianie się blokad i napięć w obszarze kręgosłupa szyjnego.

Zawroty głowy mogą być również wynikiem innych chorób, które nieleczone mogą spowodować długotrwałe problemy zdrowotne.

Warto pamiętać aby każdy nawracający ból głowy konsultować ze specjalistą, ponieważ ból może wskazywać na obecność, innych, czasem bardzo poważnych chorób – podkreśla Paweł Czarnocki

Poznaj opinię naszej Pacjentki

Zawroty głowy – gdzie leczyć w Krakowie?

Masz zawroty głowy, zaburzenia równowagi? Umów się na KONSULTACJĘ Z FIZJOTERAPEUTĄ. 

MAMY DOŚWIADCZENIE w leczeniu takich schorzeń. Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć i wyeliminować przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznie leczymy nawet przewlekłe stany pourazowe.

Artykuł Zawroty głowy i zaburzenia równowagi – przyczyny, objawy, leczenie pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.

Szacuje się, że większość osób ma lub miała dolegliwości związane z kręgosłupem. Dolegliwości bólowe kręgosłupa mogą mieć różne podłoże, czasem czynników powodujących ból może być kilka, zdarza się, że wzajemnie na siebie wpływają.

Ból kręgosłupa piersiowego to częsta dolegliwość występująca zarówno u starszych jak i młodszych osób. Dlaczego tak się dzieje?

Jedną z głównych przyczyn są zbyt szybkie zmiany stylu życia, do których organizm człowieka nie ma czasu się dostosować. Inną przyczyną są przeciążenia i urazy, na które narażony jest kręgosłup piersiowy.

Na kondycję kręgosłupa piersiowego wpływa wiele czynników, zarówno aktywność ruchowa jak i tryb pracy.

Bóle kręgosłupa mogą mieć różne przyczyny, oprócz urazów, najbardziej popularne są zwyrodnienia, przeciążenia i dyskopatie. Dowiedz się jak można zapobiegać bólom kręgosłupa piersiowego, a jeśli już wystąpią to jak je leczyć.

Jakie bóle kręgosłupa można leczyć u fizjoterapeuty?

W dużym uproszczeniu kręgosłup składa się z odcinka szyjnego, piersiowego i lędźwiowego. W każdej części kręgosłupa może pojawić się dolegliwość, która będzie powodować ból. Jednocześnie każdy odcinek wpływa na funkcje odcinków sąsiednich. Najistotniejsza jest więc diagnoza, w którym miejscu jest problem bazowy.

Większość dolegliwości bólowych w obszarze kręgosłupa piersiowego można skutecznie leczyć u fizjoterapeuty, który po rozpoznaniu problemu wdraża odpowiednią terapię.

Ból kręgosłupa piersiowego – co to właściwie jest?

Ból kręgosłupa piersiowego może pojawić się zarówno w obszarze klatki piersiowej (czyli z przodu) jak i pomiędzy łopatkami (czyli z tyłu).

Ból kręgosłupa w odcinku piersiowym może być wynikiem zmian:

• zwyrodnieniowych
• przeciążeniowych
• urazów
• wad wrodzonych, rozwojowych lub nabytych

Ból w tym odcinku kręgosłupa może być też objawem innych chorób układu oddechowego, pokarmowego czy krążenia.

Bóle kręgosłupa piersiowego – kto najczęściej choruje?

Problem może pojawić się zarówno u nastolatków (wady rozwojowe) jak i osób dorosłych.

W grupie podwyższonego ryzyka są osoby, które prowadzą siedzący tryb życia i w konsekwencji mają niewielką aktywność ruchową.

Ból kręgosłupa piersiowego – objawy

Odcinek piersiowy kręgosłupa (Th) może powodować dolegliwości o różnym charakterze i intensywności.

Najczęstsze objawy towarzyszące bólowi od kręgosłupa piersiowego:

• ból może być odczuwany w okolicach szyi, w całym obszarze klatki piersiowej i obręczy barkowej
• ból podczas oddychania
• kłujący ból wzdłuż żeber
• zwiększone napięcie mięśni karku i okolic kręgosłupa
• uczucie usztywnienia i ucisku na kręgi
• drętwienie kończyn górnych (efekt zespołu górnego otworu klatki piersiowej)
• blokada pochylenia tułowia w przód
• osłabienie siły mięśniowej

Ból kręgosłupa piersiowego – przyczyny 

• zmiany przeciążeniowe
• zmiany po urazach (sportowych, komunikacyjnych, innych)
• mała aktywność ruchowa
• siedzący tryb życia
• wady postawy
• otyłość

Ból kręgosłupa przy oddychaniu

Ból pleców między łopatkami, ból pleców przy oddychaniu – często widzę ten problem podczas wywiadu z Pacjentem. Przyczyn bólu może być wiele – komentuje Paweł Czarnocki

Jeśli powodem bólu nie jest choroba układu oddechowego (np. zapalenie płuc lub astma) czy nerwowego (np. nerwoból lub półpasiec), to źródło problemu może być w układzie kostno-stawowym. Ból może być zlokalizowany w okolicach klatki piersiowej jak i dolnej partii pleców. Typ bólu (kłujący/opasujący) jak i jego intensywność może być różna.

Możliwe przyczyny bólu pleców podczas oddychania:

• uraz kręgosłupa np. złamanie  kompresyjne kręgu piersiowego
• stłuczenie, pękniecie lub złamanie żeber
• zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa piersiowego
• wygórowane napięcie mięśni grzbietu, w wyniku zbyt intensywnego treningu

Odczuwasz ból w plecach podczas oddychania? Sprawdź kiedy należy zareagować. Nie każdy ból musi być oznaką poważnej choroby i nie każda dolegliwość powinna wywoływać nasz niepokój.

Sprawdź co powinno zaniepokoić:

• silny ból lub/i kłucie w plecach przy oddychaniu, które nasila się
• intensywny ból w obszarze pleców, który pojawił się po urazie
• dodatkowe objawy, które powodują pogorszenie się stanu Pacjenta m.in. kaszel, duszność

Ból kręgosłupa piersiowego a choroby narządów wewnętrznych

Zdarza się, że dolegliwości bólowe odcinka piersiowego mogą być związane z innymi chorobami, więc podczas diagnozy warto wziąć pod uwagę również taką możliwość.

Ból pleców podczas oddychania może pojawić się przy następujących problemach:

• układu nerwowego, np. półpasiec, neuralgia międzyżebrowa
• układu pokarmowego, np. wrzody żołądka, zapalenie trzustki czy refluks
• układu oddechowego, np. zawał płuca, zapalenie płuc
• układu krążenia, np. zawał mięśnia sercowego
• choroby nowotworowe w obszarze żeber lub kręgosłupa

Jak radzić sobie z bólem kręgosłupa piersiowego?

Zacznij od diagnozy.

Bóle kręgosłupa piersiowego – diagnoza

Jak przy większości podobnych schorzeń bardzo ważna jest szybka i trafna diagnoza.

Wnikliwe badanie, analiza siły mięśniowej i ocena zakresu ruchomości umożliwia postawienie diagnozy.

Równie ważne jest przeprowadzenie testów, podczas których można zobaczyć, jaki element został podrażniony lub uszkodzony. Podczas wizyty fizjoterapeuta sprawdza gdzie jest zlokalizowany ból oraz w jakich sytuacjach się nasila.

Dla fizjoterapeuty równie istotnym elementem jest wywiad, który przeprowadza podczas pierwszej wizyty w gabinecie.

Ból kręgosłupa piersiowego – badanie USG, RTG, Tomografia Komputerowa, Rezonans Magnetyczny

Można wprowadzić również dodatkowe badania takie jak USG, RTG, TK (Tomografia Komputerowa) lub MR (Rezonans Magnetyczny) – aby zobaczyć zmiany zwyrodnieniowe w obszarze kręgów piersiowych. Za pomocą tych badań można potwierdzić lub wykluczyć relację pomiędzy objawami a realnym stanem kręgosłupa piersiowego.

Ból kręgosłupa piersiowego – leczenie i fizjoterapia w Krakowie

Leczenie dolegliwości bólowych kręgosłupa piersiowego polega na zastosowaniu różnych technik fizjoterapeutycznych, które mają na celu przywrócić równowagę strukturalną jak również funkcjonalną.

Pierwszym etapem leczenia jest usunięcie przyczyny bólu. Na kolejnym etapie należy zlikwidować współistniejące zaburzenia pracy mięśni, które mogą wpływać na utrzymywanie się dolegliwości. Warto popracować nad wzmożonym napięciem mięśni oraz zablokowaniem stawów. Powrót do prawidłowej symetrii napięć mięśniowych – czyli rozluźnienie przykurczonych mięśni i wzmocnienie osłabionych jest zwieńczeniem procesu leczenia.

W zależności od objawów bólowych kręgosłupa piersiowego fizjoterapeuta wprowadza dedykowaną terapię. Terapia każdorazowo dobierana jest do stanu i potrzeb Pacjenta.

Bóle kręgosłupa piersiowego – zabiegi

• Kinezyterapia to dedykowane ćwiczenia rozluźniające oraz pobudzające zablokowane partie mięśniowe, mają również na celu ograniczenie dolegliwości bólowych.
• Terapia manualna Mulligana i Kaltenborna to skuteczne techniki stosowane między innymi przy leczeniu przewlekłych stanów pourazowych stawów i kręgosłupa. To terapie zarówno bezpieczne jaki i bezbolesne.
• Terapia powięziowa – głównym zadaniem jest przywrócenie przesuwalności zablokowanych tkanek mięśniowo-powięziowych. 
• Reedukacja sensomotoryczna – celem jest zintegrowanie umiejętności ruchowych z bodźcami zmysłów i odtwarzanie prawidłowej reakcji układu nerwowego na bodźce zewnętrzne.
• Kinesiotaping może znacznie złagodzić bolesność i napięcie tkanek oraz pomóc w utrwaleniu efektów, które zostały osiągnięte podczas terapii manualnej.
• Fizykoterapia to zabiegi takie jak elektroterapia, krioterapia, laseroterapia, pole magnetyczne, ultradźwięki, które mogą wspomóc proces leczenia. Wykorzystując te narzędzia, fizjoterapeuta może osiągnąć nie tylko efekt przeciwbólowy, ale też przeciwzapalny i rozluźniający.

Ból kręgosłupa piersiowego – ćwiczenia

Przy bólu kręgosłupa piersiowego konieczne jest właściwe usprawnienie ruchowe. Wpłynie to na kondycję tego odcinka kręgosłupa, poprawi elastyczność oraz siłę mięśniową. Ćwiczenia mają za zadanie przywrócić właściwą funkcję kręgosłupa oraz zapobiec nawrotom dolegliwości.

Sprawdź ćwiczenia na ból kręgosłupa piersiowego, które mogą pomóc:

• ćwiczenia na ból obręczy barkowej, pleców, karku

• ćwiczenia na ból pleców, karku, ramion

Jeśli dolegliwości bólowe nie ustępują – to należy skontaktować się z fizjoterapeutą.

Ból kręgosłupa piersiowego – jak długo trwa fizjoterapia?

Czas trwania terapii zależy od wielu czynników, m.in. od przyczyny, stopnia zmian czy stanu i kondycji Pacjenta. Zdarzają się sytuacje gdy wystarczy kilka zabiegów aby uzyskać efekt. Bywa i tak, że postęp rozwoju choroby jest na tyle znaczący, że proces leczenia trwa znacznie dłużej.

Ból kręgosłupa piersiowego – konsekwencje braku leczenia

Jest wiele dolegliwości, które wywołują ból w kręgosłupie piersiowym. Niektóre są mniej  istotne, jak na przykład pourazowy ból mięśni grzbietu, inne mogą mieć znaczący wpływ na zdrowie. Dlatego tak ważne jest aby przeprowadzić właściwą diagnozę, a następnie podjąć leczenie.

Warto pamiętać, że nie należy lekceważyć niepokojących objawów w okolicy kręgosłupa piersiowego, gdyż nie wiadomo jakie jest źródło dolegliwości, jak poważny jest problem i jakie mogą być jego konsekwencje w przyszłości.

Często stosowanie się do zaleceń fizjoterapeuty, profilaktyka oraz kontynuowanie zalecanych ćwiczeń w domu może okazać się wystarczające.

Ból kręgosłupa piersiowego – profilaktyka

Kręgosłup piersiowy jest narażony na zwyrodnienia. Warto o tym pamiętać i unikać przebywania w jednostajnej pozycji zgarbionej z dodatkowo pochyloną w dół głową.

Na co zwrócić szczególną uwagę?

• zmiana dotychczasowych nawyków – unikanie sytuacji, które mogą wywołać dolegliwości bólowe
• utrwalenie prawidłowych wzorców wykonywania podstawowych ruchów podczas codziennej aktywności
• aktywność fizyczna – odpowiednia dawka ruchu to niezbędne minimum
• ergonomia miejsca pracy – pozycja powinna minimalizować przeciążenia szyi
• przerwy podczas pracy – zmiana pozycji ułożenia ciała
• ćwiczenia – wykonuj ćwiczenia, które pomogą rozluźnić spięte mięśnie, wzmocnią mięśnie przykręgosłupowe i ustabilizują kręgosłup piersiowy

Poznaj opinie naszych Pacjentów

Polecam! Miałam problem „nie do rozwiązania” – czułam ucisk i dusiło mnie na wysokości mostka. Powodem były spięte mięśnie w tym miejscu. Inni lekarze zalecali mi środki farmakologiczne na rozluźnienie tych spiętych mięśni, nie chciałam ich jednak zażywać, bo po co truć organizm, tym bardziej, że zażyłam je parę razy i poprawa była ledwie zauważalna i niestety krótkotrwała, więc musiałabym zażywać cały czas. Dopiero ten rehabilitant zalecił mi zestaw kapitalnych ćwiczeń rozluźniających to konkretne miejsce i już po tygodniu i ucisk i duszenie w piersi minęły jak ręką odjął! Od miesiąca czuję się rewelacyjnie i nie mam już tego problemu. Okazuje się, że fachowo dobrane ćwiczenia mogą być skuteczniejsze niż tabletki – Iza D.

Polecam! Bardzo dobry fizjoterapeuta, który “całościowo” podchodzi do Pacjenta. Przyszłam z bólem ramienia a problem okazał się jeszcze inny niż myślałam:-) Kręgosłup piersiowy w rozsypce. Dostałam też ćwiczenia do wykonywania w domu. Pomogło! Szkoda, że tak długo zwlekałam z wizytą u fizjoterapeuty. Fachowy i rzetelny a do tego bardzo serdeczny i miły człowiek – Anna Wiśnia

Wspaniały specjalista. Ból kręgosłupa ustąpił po pierwszym zabiegu. Polecam wszystkim Pacjentom. Skuteczność terapii 100% – Adam

Ból kręgosłupa piersiowego – gdzie leczyć w Krakowie?

Jeśli odczuwasz ból w odcinku kręgosłupa piersiowego to warto umówić się na KONSULTACJĘ Z FIZJOTERAPEUTĄ. 

MAMY DOŚWIADCZENIE w leczeniu urazów w obrębie kręgosłupa piersiowego, szyjnego czy też lędźwiowego – to częste problemy, z którymi zgłaszają się do nas Pacjenci. Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć i wyeliminować przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznie leczymy nawet przewlekłe stany pourazowe. 

Artykuł Ból kręgosłupa piersiowego pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.

Zdarza się jednak, że stan jest na tyle poważny, że konieczna jest operacja. W tej sytuacji, zarówno przed jak i po zabiegu zaleca się konsultację z fizjoterapeutą.

Dlaczego fizjoterapia przed i pooperacyjna ma wpływ na powrót do zdrowia? – przeczytaj

Fizjoterapia a przygotowanie do operacji kręgosłupa 

Fizjoterapia przedoperacyjna to sposób na poprawę sprawności, aktywizację siły mięśni oraz naukę ćwiczeń, które staną się ważnym elementem na drodze do bezpiecznego i szybkiego powrotu do zdrowia.

Fizjoterapia przedoperacyjna jest więc rekomendowana przed planowaną operacją układu ruchu, a jej głównym celem jest przygotowanie organizmu do podjęcia funkcji po zabiegu.

Często zdarza się, że terapia jest niezbędna aby zakwalifikować Pacjenta do operacji.

Cele fizjoterapii przed operacją:

• wzmocnienie organizmu i przygotowanie do obciążeń, które mogą pojawić się po operacji
• poprawa ogólnej sprawności Pacjenta, która często pogarsza się po operacji
• skrócenie czasu powrotu do sprawności po operacji
• złagodzenie dolegliwości bólowych
• zmniejszenie stanu zapalnego np. obrzęku oraz napięcia mięśni i powięzi
• uzyskanie maksymalnych możliwych zakresów ruchu zwłaszcza tułowia. Jest to często warunek konieczny do przeprowadzenia operacji
• zmniejszenie ryzyka powikłań w czasie operacji
• adaptacja miejsca zamieszkania do nowych potrzeb po operacji
• pomoc w doborze pomocy ortopedycznych (balkonik, kule, stabilizator) oraz nauka posługiwania się sprzętem ortopedycznym

Fizjoterapia pooperacyjna a powrót do zdrowia

Cele fizjoterapii po operacji: 

• pomoc w powrocie do zdrowia i aktywności
• pionizowanie po zabiegu, aktywizacja, usprawnianie
• redukcja obrzęku
• przyspieszenie gojenia ran pooperacyjnych
• zmniejszenie dolegliwości bólowych
• wzmocnienie oraz uelastycznienie mięśni przykręgosłupowych
• nauka posługiwania się sprzętem ortopedycznym – kule, orteza, stabilizator
• nauka bezpiecznego poruszania się i obciążania kręgosłupa (chodzenie, siadanie, wstawanie itd.)
• wraz z powrotem do zdrowia – wprowadzanie kolejnych aktywności dnia codziennego

Fizjoterapia pooperacyjna – terapie i zabiegi 

Fizjoterapeuta ma dostęp do różnych narzędzi fizjoterapeutycznych. Aby osiągnąć pożądany efekt warto zastosować różne terapie i zabiegi:

• fizykoterapia (krioterapia, elektroterapia, laseroterapia, magnetoterapia itp.) – zabiegi o działaniu przeciwbólowym oraz przyspieszające proces gojenia ran pooperacyjnych
• terapia manualna oraz ćwiczenia, których celem jest wzmocnienie i mobilizacja
• nauka samodzielności oraz instruktaż ćwiczeń do samodzielnego wykonywania przez Pacjenta

Konsekwencje braku fizjoterapii pooperacyjnej

Regeneracja po operacji powinna przebiegać sprawnie, procesu tego nie powinno zostawiać się bez wsparcia i kontroli.

Zaniedbania w zakresie fizjoterapii po operacji mogą doprowadzić do: 

• utrwalonych ograniczeń w zakresie ruchu
• zaburzeń zrostu i regeneracji tkanek
• przykurczy – skrócenia długości mięśni
• osłabiebia siły mięśni
• ograniczenia motoryki
• dodatkowych dysfunkcji

Fizjoterapia przed / po operacji a czas rekonwalescencji

Leczenie szpitalne często wiąże się ze spadkiem sprawności, natomiast w szpitalu nie zawsze mamy dostęp do systematycznej fizjoterapii. Opieka fizjoterapeuty zarówno przed jak i po operacji może znacząco wpłynąć na kondycję Pacjenta, złagodzić osłabienie, poprawić samopoczucie oraz skrócić czas rekonwalescencji.

Leczenie po zabiegu bywa długotrwałe. Fizjoterapeuta poprzez dobór dedykowanych terapii może pomóc przejść przez ten okres możliwie skutecznie. Ważnym elementem jest współpraca lekarza prowadzącego z fizjoterapeutą.

Fizjoterapia po operacji kręgosłupa – gdzie leczyć w Krakowie?

Skontaktuj się z nami – chętnie odpowiemy na Twoje pytania.

MAMY DOŚWIADCZENIE w leczeniu schorzeń w obszarze kręgosłupa. Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć i wyeliminować przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznie leczymy nawet przewlekłe stany pourazowe.

Artykuł Fizjoterapia po operacji kręgosłupa pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.

Ból w okolicy barku to dość częsty problem. U wielu Pacjentów przyczyną bolesnego barku jest ciasnota podbarkowa – zauważa Paweł Czarnocki

Zespół bolesnego barku (PHS) a zespół cieśni podbarkowej (SIS) – jaka jest relacja pomiędzy tymi dolegliwościami? 

Zespół cieśni podbarkowej (SIS) jest jednym z typów dolegliwości bólowych stawu barkowego, którego nazwa ogólna to zespól bolesnego barku (PHS).

Najczęstszą dolegliwością z grupy PHS są zmiany zwyrodnieniowe, w tym reumatyczne stawu ramiennego, zwanego potocznie barkowym lub stawu barkowo-obojczykowego.

Do przyczyn okołostawowych zespołu bolesnego barku można zaliczyć:

• zespół ciasnoty podbarkowej (SIS)
• uszkodzenie ścięgien mięśni pierścienia rotatorów (RC) – inaczej niestabilność stawu barkowego
• zmiany zwyrodnieniowe stawu ramiennego
• następstwa urazów takich jak zwichnięcie stawu ramiennego, zwichnięcie stawu barkowo-obojczykowego, złamania, w tym zespół zamrożonego barku
• zmiany zwyrodnieniowe stawu barkowo-obojczykowego (ACJ)
• tendinopatia ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia (long head of the biceps tendon – LHBT)

CHCESZ WIEDZIEĆ więcej?

• Zespół bolesnego barku 

• Uszkodzenie stożka rotatorów, pierścienia rotatorów

Ciasnota podbarkowa – co to właściwie jest?

Zespół ciasnoty podbarkowej (ang. Subacromial Impingement Syndrome – SIS), ciasnota podbarkowa, cieśń podbarkowa, konflikt podbarkowy – pod takimi hasłami można znaleźć opis tej dolegliwości.

Cieśń podbarkowa to dysfunkcja jednego ze stawów barku, która powstaje w wyniku częstego drażnienia miękkich struktur barku pomiędzy wyrostkiem barkowym łopatki a głową kości ramiennej.

Przyczyn tej dolegliwości możemy być wiele. Najczęstsze przyczyny to:

• naderwanie bądź zerwanie ścięgien pierścienia rotatorów (tendinopatia RC), co powoduje niestabilność
• zapalenie kaletki podbarkowej oraz/lub ścięgna mięśnia dwugłowego, co skutkuje narastającym ograniczeniem zakresów ruchomości barku

Ciasnota podbarkowa – kto najczęściej choruje?

Dolegliwość często pojawia się u osób po 40. roku życia. Szczególnie podatne są niektóre grupy zawodowe, których praca związana jest z częstym przeciążaniem barku lub powtarzalnym unoszeniem rąk ponad poziom głowy, np. pracownik budowlany, pracownik magazynowy, ogrodnik. Druga grupa to osoby uprawiające pewne dyscypliny sportowe takie jak: tenis, badminton, siatkówka, sporty walki. Wynika to z mechaniki ruchu i jest związane z wielokrotnym i długotrwałym wykonywaniem powtarzalnych ruchów ręką uniesioną nad głową – zauważa Paweł Czarnocki

Pozycja z uniesioną ręką nad głową wytwarza tendencję do dociśnięcia głowy kości  barkowej do wyrostka barkowego łopatki. W  efekcie osłabiają się mięśnie centrujące staw ramienny, a skracają mięśnie odwodzące, co może spowodować zwężenie przestrzeni podbarkowej. Dochodzi do uszkodzenia pierścienia rotatorów i miejscowego stanu zapalnego (obrzęk i ból) – a to bezpośrednio powoduje zwiększenie ciasnoty podbarkowej. Ta sytuacja zdarza się właśnie podczas uprawniania pewnych dyscyplin sportowych oraz wykonywania niektórych zawodów.

Na ciasnotę podbarkową mogą chorować:

• pracownicy fizyczni np. budowlańcy, ogrodnicy oraz fryzjerzy

Choroba wynika z gwałtownie zmieniających się obciążeń stawu ramiennego

• pracownicy magazynów, pracownicy biurowi, osoby pracujące w transporcie

Choroba jest związana z częstymi, dużymi obciążeniami

• osoby starsze

Choroba jest powiązana ze zmianami zwyrodnieniowymi stawu

• sportowcy

  Dolegliwość wynika z błędów treningowych i kontuzji, które sprzyjają uszkodzeniom

Zespołowi ciasnoty podbarkowej mogą towarzyszyć

• zmiany zwyrodnieniowe
• i/lub zwapnienia w ścięgnach głowy długiej mięśnia dwugłowego oraz ścięgnach pierścienia rotatorów

Zespół cieśni podbarkowej – klasyfikacja

Choroba stawu podbarkowego/stożka rotatorów została sklasyfikowany przez dr Charlesa Neera w 1972 r.

Neer wyróżnia trzy poziomy nasilenia cieśni podbarkowej:

• Typ I – lekki stopień zespołu cieśni podbarkowej

Są to zmiany odwracalne, typu zapalenie kaletki podbarkowej, ścięgien mięśni rotatorów. Występuje obrzęk oraz umiarkowany ból ramienia w trakcie ćwiczeń i po ich zakończeniu. Stan ten można leczyć zachowawczo. Najczęściej dotyczy osób młodych, poniżej 25 roku życia

• Typ II – zaawansowany poziom cieśni podbarkowej

Dolegliwości bólowe są nasilone, długotrwałe stany zapalne powodują zwłóknianie ścięgien rotatorów i zmiany degeneracyjne kaletki, ale bez uszkodzeń. Występuje u osób dojrzałych w 25-45 roku życia

• Typ III – występują już naderwania (uszkodzenie/rozdarcie) struktur ścięgnistych pierścienia rotatorów (RC)

Typ III jest skutkiem nieleczonej cieśni podbarkowej. Pojawia się częściowa niestabilność stawu i znaczne ograniczenia ruchomości stożka rotatorów. Może wystąpić również uszkodzenie struktur stawu podbarkowego/barkowego. Typ III występuje u osób po 50 roku życia.

Na czym polega uszkodzenie stożka/pierścienia rotatorów i jaki ma to związek z ciasnotą podbarkową?

1. Osoby starsze i nieaktywne fizycznie

U osób dojrzałych i starszych uszkodzenie stożka/pierścienia rotatorów jest następstwem braku odpowiedniej aktywności aerobowej barków (obręczy barkowej). Brak systematycznych ćwiczeń obszaru obręczy barkowej powoduje:

• postęp zmian zwyrodnieniowych w stawie ramiennym – w konsekwencji może pojawić się zespół ciasnoty podbarkowej
• ograniczenie elastyczności ścięgien mięśni i podatność na uszkodzenia w wyniku urazu
• zwapnienie ścięgien – zwapniałe, sztywne ścięgno nie jest w stanie szybko się rozciągnąć w razie konieczności wykonania ruchu w większym niż zazwyczaj zakresie

Wykonując ruch w czasie np. gry w tenisa czy podniesienia przedmiotu powyżej głowy znacznie zwiększamy jego zakres, w efekcie dochodzi do istotnego zwiększenia obciążenia stawu.

W efekcie przekroczenia dotychczasowego zakresu ruchomości stawu, nieelastyczne i zwapniałe ścięgno może się naderwać. Taki uraz trudno się goi, a jego następstwem są kolejne uszkodzenia elementów stawów barku. Często konsekwencją tego urazu jest uszkodzenie stożka rotatorów prowadzące do ciasnoty podbarkowej. Tak więc cieśń podbarkowa jest wynikiem uszkodzenia pierścienia rotatorów.

2. Osoby młode i aktywne fizycznie

U osób młodych i aktywnych uszkodzenie stożka rotatorów następuje w wyniku urazu aktywnego lub błędów treningowych. Najczęściej jest możliwa pełna regeneracja i powrót do sprawności.

Tak więc ciasnota podbarkowa jest określana jako stan przeciążeniowy i zespół zmian funkcjonalnych ograniczających ruchomość stawu ramiennego w pewnych zakresach (w rotacji wewnętrznej i w odwodzeniu), ale bez nieodwracalnych uszkodzeń stawu. Gdy dochodzi do naderwania lub zerwania układu pierścienia rotatorów to jest to już pierwsza faza choroby stożka rotatorów.

CHCESZ WIEDZIEĆ więcej?

Uszkodzenie stożka rotatorów – przyczyny, objawy, leczenie

Zespół cieśni podbarkowej i inne dolegliwości z nią związane

Często ta choroba jest powiązana z dolegliwościami takimi jak:

• urazy obręczy barkowej
• zapalenia kaletki podbarkowej
• zwyrodnienia stawu barkowo–obojczykowego
• wady postawy

Ciasnota podbarkowa – objawy

Ciasnota podbarkowa często rozwija się powoli – przez wiele tygodni czy miesięcy. Jest wynikiem przeciążania stawu i zwyrodnienia, a nie urazu. Wszystko to powoduje, że Pacjent nie potrafi określić kiedy pojawiły się pierwsze objawy. Pierwsze objawy Pacjenci opisują jako sztywność w obszarze barku oraz dyskomfort. Z czasem mogą pojawić się, a następnie nasilać dolegliwości bólowe – wspomina Paweł Czarnocki 

Najczęstszym objawem ciasnoty podbarkowej jest ból w okolicy barku. Popularne objawy to:

• kłujący ból wewnątrz barku, głowy kości ramiennej
• nasilenie bólu pojawia się w czasie ruchu odwodzenia i rotacji w stawie ramiennym
• ból przedniej i bocznej części wyrostka barkowego (może promieniować do boku ramienia)
• ból blokuje wykonywanie ruchów nad głową
• ból nasila się w nocy i jest wywoływany przez ucisk łopatki i mięśni rotatorów ramienia
• pojawia się przykurcz mięśni
• osłabienie siły mięśniowej
• sztywność barku

Ruch, który najczęściej wywołuje ból to odwodzenie oraz rotacja zewnętrzna lub/i wewnętrzna.

Dolegliwość ta bywa dość uciążliwa, gdyż jest wiele czynności, które wykonujemy unosząc ręce nad głową. Ból może się również nasilić podczas prowadzenia samochodu, gotowania czy pracy przy komputerze.  

Cieśń podbarkowa to dość częsta dysfunkcja stawu ramiennego. Wraz z rozwojem choroby objawy mogą być uciążliwe. 

Zespół cieśni podbarkowej a inne choroby o podobnych objawach

Jest wiele schorzeń barku o podobnych objawach jak zespół ciasnoty podbarkowej. SIS jest często mylony z:

• innymi rodzajami zespołu bolesnego barku (PHS)
• następstwami dyskopatii szyjnej
• neuropatią nerwów splotu barkowego
• chorobą nowotworową

Podstawowym pytaniem jest czy zespół cieśni podbarkowej jest pierwotną przyczyną bolesności barku, czy też następstwem innej dolegliwości – podkreśla Paweł Czarnocki

Ciasnota podbarkowa – przyczyny

Główną przyczyną ciasnoty podbarkowej jest przewlekłe lub nawracające zapalenie struktur okołostawowych, zlokalizowanych w obszarze pod wyrostkiem barkowym (więzadła, torebka stawowa, kaletka podbarkowa, ścięgna mięśni stożka rotatorów). Przyczyną mogą być również zwyrodnienia w przestrzeni podbarkowej.

Norma przestrzeni podbarkowej pomiędzy wyrostkiem barkowym, a głową kości ramiennej wynosi około 1.0–1.5 cm. W momencie gdy ten wymiar zmniejsza się (na przykład w wyniku zwyrodnienia), to sytuacja ta wywołuje kompresję okolicznych struktur. Może dojść do ograniczenia ślizgu oraz odżywienia okolicznych tkanek.

Warto pamiętać, że przewlekłe stany zapalne tkanek przyczyniają się do szybkiego „zużycia” powierzchni chrzęstnej stawu.

Ciasnota podbarkowa – czynniki pierwotne i wtórne

1. Czynniki pierwotne ciasnoty podbarkowej

Czynniki pierwotne to wrodzone lub nabyte zmiany strukturalne, które mechanicznie zawężają przestrzeń podbarkową.

Jakie są najczęstsze przyczyny pierwotne ciasnoty podbarkowej?

• niewłaściwe ułożenie kości po złamaniu
• wady budowy anatomicznej jak haczykowaty kształt wyrostka barkowego, narośla kostne
• konflikt pomiędzy ścięgnem pierścienia rotatorów a więzadłem kruczo-barkowym
• konflikt pomiędzy stawem barkowo-obojczykowym i wyrostkiem barkowym

2. Czynniki wtórne ciasnoty podbarkowej

Czynniki wtórne wynikają ze zmian biomechanicznych. Przykładem może być niewłaściwa kinematyka obręczy barkowej będąca efektem choroby, urazu lub zmiany równowagi siły mięśni obręczy barkowej (np. uszkodzenie rotatora).

Jakie są najczęstsze przyczyny wtórne ciasnoty podbarkowej?

• nieprawidłowo prowadzona aktywność sportowa
• ciężka i długotrwała praca fizyczna
• zła dieta i w konsekwencji zwyrodnienia stawów
• przewlekłe przeciążenia kręgosłupa szyjnego i piersiowego
• infekcje i choroby układowe
• ucisk ułożeniowy kaletki podbarkowej
• zaburzenia kinematyki łopatki i stawu ramiennego

Ciasnota podbarkowa – diagnoza

Wczesne rozpoznanie ciasnoty podbarkowej, a następnie podjęcie leczenia jest dość istotne, gdyż umożliwia zatrzymanie rozwoju choroby.

Chorobę można stwierdzić na podstawie opisu dolegliwości, badania manualnego obszaru obręczy barkowej oraz odcinka szyjnego kręgosłupa, ale podstawą jest badanie obrazowe USG lub RTG.

Podczas pierwszej wizyty w gabinecie, fizjoterapeuta przeprowadza wywiad z pacjentem. Specjalista uzyskuje  informacje na temat objawów dolegliwości oraz przebytych urazów, wykonywanego zawodu czy też aktywności ruchowej. To ważny element, który pomaga ustalić przyczynę i wykluczyć inne choroby, które mają podobne objawy.

Do badań szczegółowych, określających potencjalną przyczynę stosuje się również testy i pomiary kątowe zakresów ruchomości.

Wybrane testy wykorzystywane w diagnostyce zespołu cieśni podbarkowej, które może wykonać fzjoterapeuta:

• test bolesnego łuku

Ból ujawnia się najczęściej w trakcie odwodzenia ramienia w płaszczyźnie łopatki od 60° do 120°

• test Hawkinsa

Test jest pozytywny, jeśli rotacja wewnętrzna i bierne zgięcie do przodu do 90° powoduje ból

• test Neera

Test jest pozytywny gdy bierne zgięcie do przodu >90° wywołuje ból

• test Yocum’a

Test jest dodatni, jeśli ból pojawił się podczas uniesienia łokcia, gdy dłoń po tej samej stronie opierała się o drugi bark

• test Jobe’a

Ból przy rotacji wewnętrznej z oporem i zgięciem do przodu pod kątem 90° wykazuje patologię mięśnia nadgrzebieniowego

Ciasnota podbarkowa – USG, RTG, rezonans magnetyczny

Badanie fizykalne przeprowadzone przez fizjoterapeutę czy lekarza ma bardzo wysoki poziom wiarygodności przy diagnozowaniu przyczyny oraz rodzaju zaburzenia stawu w zespole bolesnego barku. Daje również możliwość wykonania terapii. Jednakże dopiero badanie obrazowe takie jak USG, RTG czy MR pozwala uzyskać pewność co do przyczyny zaburzeń.

Badania obrazowe są bardzo pomocne w diagnostyce, a suma informacji uzyskanych z badań manualnych i obrazowych oraz wywiadu z Pacjentem daje pełną wiedzę, która umożliwi postawienie diagnozy i wdrożenie leczenia. 

1. Ultrasonografia (USG) może pokazać:

• patologię w obszarze pierścienia rotatorów, struktur ścięgnistych
• stany zapalne
• zwapnienia

2. RTG pokazuje ułożenie kości ramiennej. Oprócz ciasnoty podbarkowej może również ujawnić:

• zmiany zwyrodnieniowe
• sklerotyzację kości
• osteofity
• zwapnienie więzadła kruczo-ramiennego

3. Rezonans magnetyczny (MR) może pokazać:

• stan zapalny kaletki podbarkowej
• stopień patologii stożka rotatorów

Jednak trzeba zaznaczyć, że żadne z badań nie umożliwia wskazania jednoznacznej przyczyny dolegliwości.

Ciasnota podbarkowa – czy dolegliwość sama minie?

Ból w obrębie barku, spowodowany zespołem ciasnoty podbarkowej najczęściej nie mija samoczynnie. Jeśli przyczyna nie została usunięta, a chory kontynuuje aktywność, która powoduje dalsze uszkodzenia, to szansa na wyleczenie jest praktycznie niemożliwa.

Ciasnota podbarkowa – leczenie i fizjoterapia w Krakowie

Głównym celem leczenia jest odzyskanie sprawności oraz zmniejszanie bólu.

Preferowaną formą leczenia przeciążeń stawów są działania zachowawcze, to znaczy takie, które przywracają  prawidłową funkcję stawu za pomocą fizjoterapii (w przeciwieństwie do nieodwracalnych skutków zabiegu chirurgicznego).

Ponieważ problem wynika z asymetrycznego obciążania stawu, to istotną rolę odgrywa kinezyterapia czyli odpowiednie ćwiczenia przywracające równowagę siły mięśni i umiejętność swobodnego poruszania stawem. Formę i intensywność terapii ruchem dobiera się wedle bieżących możliwości Pacjenta.

Terapia powinna koncentrować się na:

• nauce kontroli ramienia
• wzmocnieniu słabych mięśni stożka rotatorów
• wzmocnieniu mięśni stabilizujących łopatkę

Efektem będzie właściwa praca stawu. Dopiero właściwy wzorzec pracy mięśni umożliwi dobre ułożenie barku w trakcie pracy, spowoduje zwiększenie szczeliny pod wyrostkiem barkowym łopatki.

Proces reedukacji motorycznej można wzmocnić poprzez zabiegi z zakresu fizykoterapii:

• zabiegi przeciwzapalne i relaksujące, takie jak: krioterapia, Bioptron, elektroterapia, ultradźwięki 
• zabiegi biostymulujące, takie jak: TECAR, laser, pole magnetyczne, SOLLUX 

Można zastosować też terapię manualną czynną i bierną, techniki takie jak:

• Neurac oraz SET
• Mulligan
• osteopatia 
• masaż leczniczy, sportowy, powięziowy

Aby utrwalić pozytywne efekty terapii, można wprowadzić formy stabilizacji, takie jak:

• kinesiotaping
• bandażowanie
• stabilizatory typu orteza 
  

Ciasnota podbarkowa – ćwiczenia

Ważnym elementem leczenia ciasnoty podbarkowej są ćwiczenia.

Głównym celem ćwiczeń jest:

• korekta wzorca ruchu
• poprawa czucia głębokiego
• aktywizacja i wzmocnienie mięśni stabilizatorów i mięśni ruchowych

Korekcja wzorców pracy mięśni umożliwi właściwe ułożenie barku i łopatki co zwiększy szczelinę, w której znajduje się ścięgno i kaletka. To spowoduje zmniejszenie ucisku.

Ciasnota podbarkowa a aktywność fizyczna

Ważnym elementem leczenia tej dolegliwości jest ograniczenie aktywności fizycznej, szczególnie należy unikać wykonywania ruchów nad głową. Warto podkreślić, że niewłaściwe ćwiczenia mogą powodować dalsze uszkodzenia i wyraźnie zakłócić proces leczenia.

Ciasnota podbarkowa – profilaktyka

Ważna rolę odgrywa profilaktyka. Co daje dobre efekty?

• zmiana złych nawyków
• zmiana techniki jak również intensywności aktywności sportowej
• wykonywanie w domu dedykowanych ćwiczeń, które przygotował fizjoterapeuta

Sprawdź ćwiczenia, które mogą pomóc przy bólu obręczy barkowej

• Sprawdź ćwiczenia, które mogą pomóc przy bólach pleców, ramion, karku

Zespół ciasnoty podbarkowej – rokowanie

Dolegliwość najczęściej leczona jest w formie zachowawczej – główną rolę odrywają ćwiczenia oraz terapia manualna. Przy dobrze przeprowadzonej fizjoterapii, w większości przypadków osiąga się dobre rezultaty i możliwy jest powrót do aktywności sportowej.

W sytuacji częściowego lub całkowitego zerwaniu stożka rotatorów przeprowadza się operację.

Ciasnota podbarkowa – zabieg chirurgiczny, operacja

W przypadku częściowego lub całkowitego zerwania stożka rotatorów oraz gdy leczenie zachowawcze nie daje efektów, to należy rozważyć korektę chirurgiczną. Do zabiegu kwalifikuje lekarz na podstawie badania obrazowego.

Ciasnota podbarkowa – jakie są konsekwencje braku leczenia?

Najbardziej typową cechą cieśni podbarkowej jest brak równowagi w pracy mięśni centrujących głowę kości ramiennej w panewce oraz mięśni stabilizujących obręcz barkową.

Ból i ograniczenie ruchomości stawu u osób z zespołem ciasnoty podbarkowej pojawia się jako efekt mechanicznego urazu tkanek miękkich. Uraz ten powstaje w trakcie gwałtownego ruchu lub pracy ręki pod dużym obciążeniem. Co ważne do urazu dojdzie gdy mięśnie stabilizujące staw nie działają prawidłowo (patrz I lub II typ zespołu cieśni podbarkowej). Tak więc w przypadku zastarzałych zmian jest bardzo prawdopodobne, że dojdzie do naderwania, a nawet zerwania ścięgien pierścienia rotatorów.

Ciasnota podbarkowa, która nie jest leczona i przechodzi w stan przewlekły, może spowodować trwałe i poważne uszkodzenia ścięgien mięśni, a nawet ich zerwanie. Może wywołać też uszkodzenie tkanek znajdujących się w okolicy barku – zauważa Paweł Czarnocki

Poznaj opinie naszych Pacjentów

We wrześniu 2018 r. miałam wypadek, upadlam na lewą stronę i bardzo bolała mnie ręka. Trafiłam na SOR gdzie zrobiono prześwietlenie łokcia i stwierdzono, że nie ręka jest tylko stłuczona, założono chustę i wydano skierowanie do lekarza chirurga. Po tygodniu dostałam się do chirurga w przychodni (przez ten tydzień cały czas byłam na środkach przeciwbólowych i rękom nie mogłam ruszać). Pani doktor stwierdziła że ręka jest stłuczona, na powstały krwiak kazała kupić maść w aptece. Mimo mojej uwagi, że ręką nie mogę ruszać i bardzo boli, szczególnie ramię, stwierdziła że stłuczenie długo boli i trzeba czekać. Ręka coraz bardziej bolała, środki przeciwbólowe pomagały na chwilę. Poprosiłam Pawła o pomoc. Przyszedł oglądnął rękę (czego pani doktor nie zrobiła) i stwierdził, że muszę zrobić prześwietlenie barku. Zrobiłam prześwietlenie i okazało się, że mam wypadnięty bark i złamany guzek wielki. Tym razem trafiłam do szpitala, gdzie byłam operowana.

Po operacji lekarz stwierdził, że czeka mnie długa i trudna rehabilitacja i że nie w pełni odzyskam władzę w tej ręce z uwagi, że operacja była za późno przeprowadzona. Po wyjściu ze szpitala od razu trafiłam na rehabilitację do Pawła. Po trzech miesiącach byłam w szpitalu na kontroli, gdzie lekarz który mnie operował stwierdził, że dawno już nie widział żeby ktoś robił tak szybkie postępy w rehabilitacji. Powiedział, że po takiej operacji jak moja, pacjenci po pół roku nie mają nawet 50% sprawności w ręce co ja teraz. Przez cały czas chodzę na rehabilitację do Pawła. Po roku od operacji ręka jest prawie sprawna, (co zdziwiło lekarza na ostatniej kontrolnej wizycie w szpitalu i stwierdził, że to wynik bardzo dobrze prowadzonej rehabilitacji i ćwiczeń w domu), mogę nią wszystko robić.

Szczerze polecam Pawła. To profesjonalista w każdym calu. Koncentruje się na problemie pacjenta, a swoją pracę wykonuje z zaangażowaniem. Omawia dokładnie działanie poszczególnych ćwiczeń na rozwój (wzmocnienie) poszczególnych partii mięśniowych. Dostosowuje intensywność ćwiczeń do aktualnego stanu zdrowia pacjenta. Podczas konsultacji nie używa skomplikowanej i zawiłej terminologii medycznej, tylko za pomocą przystępnego języka tłumaczy przyczynę dolegliwości. To najlepszy rehabilitant pod każdym względem, zaczynając od fachowości i ogromnej wiedzy, a kończąc na dużym poczuciu humoru i indywidualnym podejściu do każdego pacjenta. Po każdych zajęciach wychodziłam nie tylko z bardziej “rozruszaną” ręką, ale także z lepszym samopoczuciem i zestawem ćwiczeń do domu.

Rehabilitację dopasowuje do indywidualnej siły i wytrzymałości pacjenta, ale kiedy trzeba motywuje do większego wysiłku. Wie także, kiedy trzeba odpuścić i odpocząć, żeby nie przeciążyć ręki, co jest równie ważne jak sama rehabilitacja. Pełen profesjonalizm.

Kolejne wizyty przynosiły ulgę i zmniejszający się ból. Indywidualne podejście do pacjenta i zalecenia do odpowiednich ćwiczeń w domu zmobilizowały moje zaangażowanie. Z pełną odpowiedzialnością polecam wizyty u Pawła – Anna B.

Ćwiczenia bardzo mi się podobają. Jestem po urazie barku wybicie, zwichnięcie i zerwanie więzadeł krzyżowych, po nastawieniu i rehabilitacji, wykonuję te ćwiczenia z bardzo dobrym skutkiem (przyp. red. – dotyczy filmu “Obręcz barkowa – ćwiczenia”) – Elżbieta Kozłowska

Wreszcie jakieś sensowne ćwiczenia (przyp. red. – dotyczy filmu “Bóle obręczy barkowej – ćwiczenia”). Dzięki wielkie! – Elizabeth Harbinson

Ciekawe ćwiczenia, polecam (przyp. red. – dotyczy filmu “Bóle obręczy barkowej – ćwiczenia”) – John McLane

Najbardziej sensowne ćwiczenia. Dziękuję (przyp. red. – dotyczy filmu „Obręcz barkowa – ćwiczenia”) – Karolina Szałata

Ćwiczenia bardzo mi się podobają. Jestem po urazie barku wybicie, zwichnięcie i zerwanie więzadeł krzyżowych, po nastawieniu i rehabilitacji, wykonuję te ćwiczenia z bardzo dobrym skutkiem (przyp. red. – dotyczy filmu “Obręcz barkowa – ćwiczenia”) – Elżbieta Kozłowska

Jestem m-c po zabiegu artroskopii barku. Ćwiczę powoli, w swoim tempie, nic na siłę (przyp. red. – dotyczy filmu “Obręcz barkowa – ćwiczenia”). Boli. Te proste ćwiczenia są sterem do sprawności mojej prawej ręki. Dziękuję – Wanda Nieduziak

Bardzo dobre i pomocne ćwiczenia. Dziękuję (przyp. red. – dotyczy filmu “Ból obręczy barkowej, pleców, karku”) – Barbara Bochenek

Świetne normalne ćwiczenia bez ceregieli (przyp. red. – dotyczy filmu “Ból obręczy barkowej, pleców, karku”) – komentarz na kanale YouTube

Ciasnota podbarkowa – gdzie leczyć w Krakowie?

Masz problem z barkiem? Sprawdź nasze terapie i umów się na KONSULTACJĘ Z FIZJOTERAPEUTĄ. 

MAMY DOŚWIADCZENIE w leczeniu dolegliwości związanych z barkiem. Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć i wyeliminować przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznieleczymy nawet przewlekłe stany pourazowe.

Artykuł Ciasnota podbarkowa – przyczyny, objawy, leczenie pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.