Fizjoterapia ortopedyczna to rozległa dziedzina fizjoterapii, która skoncentrowana jest na przywróceniu prawidłowej funkcji narządu ruchu, która w wyniku zmian wrodzonych lub nabytych została ograniczona lub utracona.

Do naszych gabinetów często przychodzą Pacjenci z ortopedycznymi urazami mięśniowo-więzadłowymi, zarówno mechanicznymi jak i przeciążeniowymi – wspomina Paweł Czarnocki

Celem pracy fizjoterapeuty, który pomaga Pacjentom z problemami ortopedycznymi jest próba przywrócenia sprawności poprzez dobranie i zastosowanie dedykowanej terapii. Fizjoterapeuta dobiera taki zestaw elementów terapii, który skutecznie wpłynie na dysfunkcję narządu ruchu.

Układ ruchu – co to jest?

Układ ruchu składa się z narządów ruchu:

• biernych – kości oraz ich połączeń tj. stawów i więzadeł
• aktywnych – mięśni i ścięgien

Narządy ruchu współpracują ze sobą i tworzą UKŁAD RUCHU.

Dysfunkcja układu ruchu – co to jest?

Dysfunkcja układu ruchu to ograniczenie funkcji/pracy danego narządu ruchu, na przykład mobilności kończyn górnych, dolnych lub kręgosłupa.

Jakie są przyczyny dysfunkcji ruchu?

Przyczyną dysfunkcji ruchu mogą być:

• zmiany chorobowe
• zmiany urazowe
• uszkodzenia nerwów obwodowych lub centralnego układu nerwowego
• zmiany deformacyjne układu kostno-stawowego lub mięśniowego

W czym fizjoterapia ortopedyczna może pomóc?

Fizjoterapia ortopedyczna może pomóc w sytuacji:

• uszkodzeń mięśniowo-szkieletowych (mięśnie i ścięgna, więzadła, powięzi)
• zabezpieczonych przez lekarza urazów narządu ruchu (złamania, skręcenia, zapalenia ścięgien, zapalenie kaletki i inne)
• po operacjach chirurgicznych i zabiegach rekonstrukcyjnych

Fizjoterapeuta ma do dyspozycji różne narzędzia terapeutyczne, dzięki którym może pomóc Pacjentowi w powrocie do aktywnego życia oraz przewróceniu sprawności.

Dzięki postępowi wiedzy, nowoczesnym terapiom oraz sprzętowi do terapii fizykalnej, dobre rezultaty można osiągnąć w możliwie krótkim czasie.

Komu może pomóc fizjoterapia ortopedyczna?

Grupa osób, które mogą mieć schorzenia ortopedyczne, takie jak: urazy przeciążeniowe lub mechaniczne, wady wrodzone jest duża.

Dolegliwości mogą być zarówno:

• uciążliwe i przewlekłe – np. ból pourazowy torebki stawowej lub ścięgna Achillesa
• lekkie – np. stłuczenia tkanek miękkich

Fizjoterapia ortopedyczna – przy jakich urazach może pomóc?

Najczęstsze schorzenia, z którymi zgłaszają się Pacjenci:

• stany po urazach takich jak naciągnięcie i naderwanie mięśni i ścięgien
• stany po urazach takich jak skręcenie lub zwichnięcie stawu
• przywrócenie funkcji po chirurgicznych zabiegach w obrębie narządu ruchu
• kontuzje ostre i przewlekłe
• stany bólowe (również ostre i przewlekłe)
• stany zapalne (również ostre i przewlekłe)
• bóle kręgosłupa, mięśni, stawów
• dolegliwości bólowe i zaburzenia mechaniki w obszarze barku, zespół bolesnego barku, zespół cieśni podbarkowej, uszkodzenie stożka rotatorów i inne
• dolegliwości bólowe i zaburzenia mechaniki w obszarze łokcia, np. łokieć tenisisty, łokieć golfisty, sztywny łokieć i inne
• dolegliwości bólowe i zaburzenia mechaniki w obszarze biodra, np. przykurcz stawu biodrowego, stan zapalny i pourazowy biodra i inne
• dolegliwości bólowe i zaburzenia mechaniki w obszarze nadgarstka, np. zespół cieśni nadgarstka i inne
• dolegliwości bólowe i zaburzenia mechaniki w obszarze kolana, np. kolano biegacza, kolano skoczka, chondromalacja rzepki, uszkodzenia struktur kolana (MM, ML, ACL, PCL, MCL, LCL) i inne
• dolegliwości bólowe i zaburzenia mechaniki w obszarze stopy, np. uszkodzenie ścięgna Achillesa, ostroga piętowa i inne
• przywracanie funkcji stawu po wszczepieniu endoprotezy stawu kolanowego, biodrowego, barkowego, innego
• przed i po operacjach ortopedycznych w obszarze barku, łokcia, nadgarstka, biodra, kolana, stopy
• przygotowanie do zabiegów rekonstrukcji więzadeł stawu kolanowego (ACL, PCL, LCL, MCL), stawu skokowego i innych
• po operacjach rekonstrukcyjnych
• przygotowanie do zabiegów ortopedycznych, neurochirurgicznych
• po zabiegach artroskopowych w obrębie stawu biodrowego, kolanowego, ramiennego, skokowego, nadgarstka
• po operacjach wad kończyn dolnych i górnych
• dolegliwości bólowe w wyniku zwyrodnienia stawów kończyn i kręgosłupa
• wady postawy np. skolioza, okrągłe plecy, choroba Scheuermanna i inne
• przyspieszenie gojenia krwiaków
• przyspieszenie gojenia blizn i poprawa ruchomości w obszarze blizny
• przywracanie funkcji układu ruchu

Fizjoterapia ortopedyczna PO operacji chirurgicznej

Fizjoterapia ortopedyczna to integralna część leczenia ortopedycznego i pourazowego narządu ruchu. Znacznie przyspiesza, a często wręcz umożliwia powrót do sprawności i samodzielności po urazach układu ruchu.

Zdarza się, że do naszych gabinetów trafiają Pacjenci po operacji chirurgicznej. Często są to skomplikowane operacje, więc zakres działań fizjoterapeuty jest dość szeroki. Bezpośrednia obserwacja efektów pracy na linii Pacjent-fizjoterapeuta daje dużą satysfakcję – każdy krok wykonany samodzielnie przez Pacjenta, progres w zakresie ruch, zwiększona wydolność i kondycja – wszystko to uzasadnia sens pracy fizjoterapeuty – wspomina Paweł Czarnocki

Fizjoterapia pooperacyjna zaczyna się już następnego dnia po zabiegu i trwa do momentu odzyskania sprawności.

Główne cele fizjoterapii pooperacyjnej to:

• pionizacja
• poprawa funkcjonalna
• odbudowa masy mięśniowej

Wiele badań naukowych wskazuje na istotną rolę pooperacyjnej fizjoterapii ortopedycznej. Obecnie zdecydowanie rzadziej zdarza się sytuacja, w której Pacjent po operacji np. rekonstrukcji ACL czy szyciu ścięgna Achillesa nie ma kontynuowanego leczenia w gabinecie fizjoterapeutycznym.

Fizjoterapia ortopedyczna PRZED operacją chirurgiczną

Fizjoterapeuta pomaga Pacjentowi przygotować się do zabiegu.

Główne obszary pracy fizjoterapeuty, które pozwalają łatwiej przejść czas po operacji:

• uaktywnienie i wzmocnienie osłabionych mięśni
• przywrócenie zakresu ruchu
• poprawa ogólnej sprawności

Co więcej, praca fizjoterapeuty rozpoczyna się już po zakwalifikowaniu Pacjenta na operację – gdyż odpowiednie przygotowanie ma wpływ na:

• przebieg leczenia
• uniknięcie powikłań (np. zatorowo-zakrzepowych, oddechowo-krążeniowych)
• powrót do zdrowia

Chcesz WIEDZIEĆ WIĘCEJ? 

• Fizjoterapia pooperacyjna a powrót do zdrowia
• Fizjoterapia po operacji kręgosłupa
• Fizjoterapia przy endoprotezie stawu biodrowego
• Fizjoterapia po rekonstrukcji więzadła LCL, ACL, PCL, MCL

Fizjoterapia ortopedyczna – leczenie zachowawcze

Często następstwa urazu nie wymagają leczenia operacyjnego – w takich przypadkach stosuje się fizjoterapię zachowawczą. Najpopularniejsze problemy to urazy mięśniowo-więzadłowe oraz zmiany przeciążeniowe.

Celem fizjoterapii w tej sytuacji jest:

• likwidacja dolegliwości bólowych
• wyrównanie siły mięśni
• aktywizacja i przywrócenie sprawności

Fizjoterapia ortopedyczna – urazy i kontuzje

Nie wszystkie kontuzje kończą się na stole operacyjnym, a skala możliwości terapeutycznych, którymi dysponuje fizjoterapeuta jest olbrzymia.

Urazy i kontuzje zdarzają się niezależnie od wieku. Doświadczony fizjoterapeuta podczas wizyty określa źródło problemu, znajduje przyczynę i stosuje terapię nastawioną na możliwie szybkie wyeliminowanie problemu.

Wyniki terapii są na bieżąco monitorowane i dostosowywane do możliwości Pacjenta. Oceniana jest skuteczność terapii. W zależności od indywidualnych potrzeb Pacjenta, jego kondycji i stanu zdrowia, fizjoterapeuta włącza kolejne narzędzia fizjoterapeutyczne np.

• mobilizację tkanek
• terapię manualną stawu
• fizykoterapię

Fizjoterapia ortopedyczna a kontuzje sportowe

Obecnie coraz więcej osób dba o swoją aktywność ruchową i angażuje się w różne formy spotu. Niestety zdarza się, że w wyniku błędów treningowych pojawia się kontuzja aktywna tj. sportowa. Nie zawsze układ kostno-stawowy i mięśniowy jest odpowiednio przygotowany do danej formy aktywności. Czasem Pacjent ma kumulację wielu nieleczonych urazów, które mogą zaktywizować się nawet po wielu latach. Urazy sportowe to temat dla fizjoterapeuty specjalizującego się w problemach ortopedycznych – komentuje Paweł Czarnocki

Sprawdź co zrobić aby Twój trening był bezpieczny? 

Kiedy warto rozpocząć fizjoterapię ortopedyczną?

W wielu przypadkach czas rozpoczęcia terapii ma kluczowe znaczenie i bezpośrednio wiąże się ze skutecznością działań fizjoterapeuty. Im szybciej po kontuzji Pacjent zareaguje – tym większe są szanse, że terapia odniesie efekt w możliwie krótkim czasie.

Czas rozpoczęcia terapii ma znaczenie. Zdarza się, że wizyta u fizjoterapeuty wiele miesięcy po poważnej kontuzji może nie przynieść spodziewanych efektów, ponieważ zakres zmian pourazowych rozwinął się w niekontrolowany sposób – komentuje Paweł Czarnocki

Od czego zależy powodzenie leczenia?

Fizjoterapeuta wykorzystując swoje umiejętności i doświadczenie może pomóc w odzyskaniu sprawności lub zminimalizowaniu dysfunkcji.

Warto jednak pamiętać, że zaangażowanie, samodyscyplina Pacjenta oraz wykonywanie zaleceń fizjoterapeuty jest równie ważna.

Uraz, kontuzja, problem ortopedyczny – diagnoza i leczenie u fizjoterapeuty

Podczas wizyty przeprowadzane są badania i testy, dzięki którym fizjoterapeuta może postawić diagnozę i rozpocząć leczenie. Terapeuta sprawdza ruchomość, odruchy oraz ocenia reakcje czuciowe. Sprawdza w jakich pozycjach ból się nasila, a kiedy słabnie.

Czasem istotna jest konsultacja z lekarzem ortopedą lub neurologiem. Zdarza się, że warto wykonać badania obrazowe takie jak RTG, TK (Tomografia Komputerowa) lub MR (Rezonans magnetyczny).

Wraz z diagnozą następuje dedykowana terapia. Podczas trwania leczenia wykonywane są testy kontrolne aby sprawdzić ocenę postępów leczenia – dzięki temu jesteśmy wstanie skrócić czas leczenia do minimum.

Pacjenci mogą być leczeni za pomocą: 

• terapii manualnej
• mobilizacji stawów
• treningu mobilności
• treningu siłowego
• innych nowoczesnych metod

W fizjoterapii ortopedycznej wykorzystuje się: 

• kinezyterapię
• trening Neurac, S.E.T. 
• trening TheraBand 
• terapię manualną 
• fizykoterapię – m.in. diatermia, elektroterapia, pole magnetyczne, laser, krioterapia
• kineziotaping

Poprzez kompleksową fizjoterapię terapeuta wspólnie z Pacjentem pracuje nad:  

• poprawą ruchomości tkanek i stawów
• zwiększeniem siły mięśni
• regeneracją tkanek

Po skończonej terapii Pacjent otrzymuje od fizjoterapeuty zalecenia – gdyż prewencja dzięki specjalistycznym ćwiczeniom funkcjonalnym i propriocepcji jest bardzo ważna. Jest to również szansa aby zabezpieczyć Pacjenta przed nawrotem kontuzji lub ponownym urazem w przyszłości.

Poznaj opinie naszych Pacjentów

We wrześniu 2018 r. miałam wypadek, upadlam na lewą stronę i bardzo bolała mnie ręka. Trafiłam na SOR gdzie zrobiono prześwietlenie łokcia i stwierdzono, że ręka jest tylko stłuczona, założono chustę i wydano skierowanie do lekarza chirurga. Po tygodniu dostałam się do chirurga w przychodni (przez ten tydzień cały czas byłam na środkach przeciwbólowych i rękom nie mogłam ruszać). Pan doktor stwierdziła że ręka jest stłuczona, na powstały krwiak kazała kupić maść w aptece. Mimo mojej uwagi, że ręką nie mogę ruszać i bardzo boli, szczególnie ramię, stwierdziła że stłuczenie długo boli i trzeba czekać. Ręka coraz bardziej bolała, środki przeciwbólowe pomagały na chwilę. Poprosiłam Pawła o pomoc przyszedł oglądnął rękę (czego pani doktor nie zrobiła) i stwierdził, że muszę zrobić prześwietlenie barku. Zrobiłam prześwietlenie i okazało się, że mam wypadnięty bark i złamany guzek wielki. Tym razem trafiłam do szpitala, gdzie byłam operowana. Po operacji lekarz stwierdził, że czeka mnie długa i trudna rehabilitacja i że nie w pełni odzyskam władzę w tej ręce z uwagi, że operacja była za późno przeprowadzona. Po wyjściu ze szpitala od razu trafiłam na rehabilitację do Pawła. Po trzech miesiącach byłam w szpitalu na kontroli lekarz który mnie operował stwierdził, że dawno już nie widział żeby ktoś robił tak szybkie postępy w rehabilitacji. Powiedział, że po takiej operacji jak moja, pacjenci po pół roku nie mają nawet 50% sprawności w ręce co ja teraz. Przez cały czas chodzę na rehabilitację do Pawła. Po roku od operacji ręka jest prawie sprawna, (co zdziwiło lekarza na ostatniej kontrolnej wizycie w szpitalu i stwierdził, że to wynik bardzo dobrze prowadzonej rehabilitacji i ćwiczeń w domu), mogę nią wszystko robić. Szczerze polecam Pawła. To profesjonalista w każdym calu. Koncentruje się na problemie pacjenta, a swoją pracę wykonuje z zaangażowaniem. Omawia dokładnie działanie poszczególnych ćwiczeń na rozwój (wzmocnienie) poszczególnych partii mięśniowych. Dostosowuje intensywność ćwiczeń do aktualnego stanu zdrowia pacjenta. Podczas konsultacji nie używa skomplikowanej i zawiłej terminologii medycznej, tylko za pomocą przystępnego języka tłumaczy przyczynę dolegliwości. To najlepszy rehabilitant pod każdym względem, zaczynając od fachowości i ogromnej wiedzy, a kończąc na dużym poczuciu humoru i indywidualnym podejściu do każdego pacjenta. Po każdych zajęciach wychodziłam nie tylko z bardziej “rozruszaną” ręką, ale także z lepszym samopoczuciem i zestawem ćwiczeń do domu. Rehabilitację dopasowuje do indywidualnej siły i wytrzymałości pacjenta, ale kiedy trzeba motywuje do większego wysiłku. Wie także, kiedy trzeba odpuścić i odpocząć, żeby nie przeciążyć ręki, co jest równie ważne jak sama rehabilitacja. Pełen profesjonalizm. Kolejne wizyty przynosiły ulgę i zmniejszający się ból. Indywidualne podejście do pacjenta i zalecenia do odpowiednich ćwiczeń w domu zmobilizowały moje zaangażowanie. Z pełną odpowiedzialnością polecam wizyty u Pawła – Anna B.

Pan Paweł pomógł mi gdy uszkodziłam więzadło poboczne strzałkowe LCL. Polecam – Małgorzata

Pan Paweł to fizjoterapeuta z dużym doświadczeniem w zakresie leczenia kontuzji sportowych. Zgłosiłem się z urazem ścięgna Achillesa. Oprócz zabiegów i terapii dokładnie omówił jakie błędy robię podczas treningów, co powinienem wprowadzić aby kontuzje nie powracały. Pokazał ćwiczenia (niektóre widziałem, że są też na YouTube – więc polecam). Bardzo sympatyczny i skromny człowiek – Tomasz Rozwadowski

Pan Paweł pomógł mi uniknąć operacji. Miałam przewlekłą kontuzję kolana. Jestem aktywna (biegam), więc nóg nie oszczędzałam 🙂 Bardzo fachowy, cierpliwy, uważny a przede wszystkim skuteczny! Do tego bardzo sympatyczny człowiek. Polecam – Pacjent

Fizjoterapia ortopedyczna w Krakowie – gdzie zgłosić się po pomoc?

MAMY DOŚWIADCZENIE w pomaganiu Pacjentom w problemach ortopedycznych. Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć i wyeliminować przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznie leczymy nawet przewlekłe stany pourazowe.

Artykuł Fizjoterapia ortopedyczna pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.

Aby coś sobie skręcić, zwichnąć lub złamać, czasem wystarczy jeden nieostrożny ruch jak poślizgnięcie, potknięcie czy upadek. Urazy te nie zdarzają się jedynie sportowcom lub też osobom prowadzącym aktywny styl życia. Nie są zarezerwowane dla konkretnej grupy wiekowej, nie ma wybranej grupy ludzi, którzy bardziej/mniej są narażeni na skręcenia, zwichnięcia czy złamania.

Pacjenci, często pytają jaka jest różnica pomiędzy skręceniem a zwichnięciem, jak rozpoznać te urazy i co należy zrobić. Spróbujmy w nieskomplikowany sposób opisać różnice pomiędzy tymi urazami – zauważa Paweł Czarnocki

SKRĘCENIE stawu – co to jest i jak je rozpoznać?

Skręcenie to uraz dotyczący struktur samego stawu, którego powierzchnie przesunęły się względem siebie za daleko, ale staw pozostał cały – nie uległ uszkodzeniu. Tkanki stawu są ponaciągane i bolesne ale są na „swoim miejscu”. Skręcenie dotyczy chrząstki, wiązadła i torebek stawowych. Najbardziej narażone stawy to staw skokowy, kolanowy oraz nadgarstek.

Skręcenie stawu – objawy

Najbardziej widoczne objawy to opuchnięcie stawu, bolesność i krwiak. Ważną wskazówką wskazującą na uraz typu skręcenie a nie zwichnięcie jest to, że nie występuje ograniczenie ruchomości.

Skręcenie stawu – stopień urazu

Stopień uszkodzenia może być różny:

• lekkie skręcenie to najczęściej niewielki krwiak i obrzęk okolicy stawu, natomiast czynność stawu zostaje uszkodzona w niewielkim stopniu
• średnie skręcenie daje objawy takie jak przy lekkim stopniu skręcenia, ale bardziej nasilone, występuje lekka niestabilność
• silne skręcenie – silny ból, obrzęk oraz znaczna niestabilność stawu

Skręcenie stawu – pierwsza pomoc

Kończynę z uszkodzonym stawem należy ułożyć w wygodnej pozycji. Zimy okład to kolejne działanie, o którym warto pamiętać. Po zmniejszeniu dolegliwości bólowych należy usztywnić staw za pomocą bandaża, opaski czy stabilizatora oraz zrezygnować z aktywności, która mogłaby pogłębić uraz. Kilkudniowe ustabilizowanie stawu powinno przynieść znaczną poprawę. Następny krok to rozpoczęcie fizjoterapii, która pomoże w regeneracji stawu oraz odzyskaniu elastyczności.

Jeśli obrzęk nie zmniejsza się, a wręcz powiększa oraz pojawiają się dolegliwości bólowe to należy skonsultować się ze specjalistą.

ZWICHNIĘCIE – co to jest i jak je rozpoznać?

Zwichnięcie to już większe uszkodzenie niż skręcenie, gdyż siła urazu doprowadziła do oddzielenia powierzchni stawu. Uraz powoduje, że kości tworzące staw zmieniają swoje naturalne położenie.

Przy tym urazie dochodzi do uszkodzenia więzadeł, chrząstki lub rozerwania torebki stawowej. Najbardziej narażone są: stawy ramienia, łokcia, dłoni, stawy skokowe i rzepka.

Zwichnięcie stawu – objawy

Zwichnięty staw zmienia swój wygląd zewnętrzny, poruszanie nim jest znacznie utrudnione, a każdy kolejny ruch nasila bolesność. Często uszkodzone są także inne sąsiednie tkanki, takie jak mięśnie, naczynia krwionośne czy nerwy. Z powodu uszkodzenia naczyń krwionośnych, w miejscu urazu może pojawić się krwiak.

Zwichnięcie stawu – stopień urazu

Zwichnięty staw może wymagać nastawienia i poszerzonej diagnostyki lekarskiej (USG, RTG lub MR), która pomoże ocenić poziom uszkodzenia. Przy zwichnięciach często konieczny jest zabieg chirurgiczny. Nie można lekceważyć tego urazu, gdyż może doprowadzić nawet do martwicy tkanek.

Zwichnięcie stawu – pierwsza pomoc

Uszkodzoną kończynę należy ustabilizować i schłodzić – okład z lodu, krioterapia. Następnie należy umówić się ze specjalistą. Podobnie jak przy skręceniu, zwichnięcia nie można lekceważyć. Istotny uraz może być wskazaniem do operacji.

ZŁAMANIE – objawy

Złamanie czy pęknięcie to uszkodzenie kości. Złamaniu najczęściej towarzyszy silny ból, który nasila się przy ruchu. Często pojawia się obrzęk, kończyna może być zniekształcona i nienaturalnie ułożona. Dodatkowe objawy to również krwawy wylew oraz zasinienie.

Typy złamania:

• złamanie otwarte – kość przebija skórę, może pojawić się krwawienie
• złamanie zamknięte – skóra i tkanki są nienaruszone

To podstawowe typy złamania. Wyróżnia się również złamanie proste, z przemieszczeniem, stawowe, pozastawowe itp.

Złamanie – diagnoza

Gdy doszło do złamania części środkowej kości, rozpoznanie jest stosunkowo proste, gdyż widać miejsce uszkodzenia, które nie znajduje się w obszarze stawu (zob. foto „Ręka” – złamanie środkowej części kości).

Czasami jednak w wyniku mocnego zwichnięcia lub uderzenia wzdłuż kości, złamanie jest wewnątrz stawu i objawia się podobnie jak zwichnięcie. W tym przypadku objaw bólu w obrębie stawu bywa mylony ze zwichnięciem (zob. foto „Stopa” – złamanie kostki bocznej w obszarze stawu skokowego, uraz został ustabilizowany płytką).

Poniżej złamanie kości piszczelowej podudzia prawego

Złamanie – pierwsza pomoc 

Przy złamaniu otwartym należy możliwie skutecznie zatamować krwawienie, przez założenie opatrunku uciskowego, następnie z unieruchomioną kończyną pojechać na SOR.

Skręcenie, zwichnięcie, złamanie – diagnoza

Niezależnie od tego jakie są skutki urazu stawu, ważne jest aby staw odpowiednio ustabilizować, a przy nasilających się bólach i niepokojących objawach udać się do specjalisty. W zależności od urazu objawy mogą być takie same, natomiast uszkodzone mogą być różne struktury stawu. Dlatego nie zawsze łatwo jest postawić trafną diagnozę. Aby to zobrazować, opiszemy dwa różne problemy naszych Pacjentów.

Przychodzi Pacjent do fizjoterapeuty z bólem barku

Do gabinetu PANACEUM zgłosił się pacjent w średnim wieku z bólem barku.

Wyniki badań: opis z SOR wskazywał na to, że doszło do stłuczenia i skręcenia stawu, które powstało w wyniku upadku.

Terapia w takim przypadku koncentruje się na schładzaniu stawu poprzez krioterapię, zabiegach elektroterapii przeciwbólowej i ograniczeniu obrzęku. Po około tygodniu wprowadza się ćwiczenia, których celem jest stopniowe uruchamianie stawu ramiennego oraz terapię manualną i aktywizację obręczy barkowej.

Podczas badania fizykalnego i po wykonaniu testów, fizjoterapeuta stwierdził dużą bolesność w stawie ramiennym w trakcie ruchu oraz odmienny wygląd i kształt uszkodzonego barku w porównaniu do drugiego barku. Każda próba ruchu nasilała ból a przebieg ruchu był nieprawidłowy. Dodatkowo pojawiło się drętwienie i zaburzenie czucia.

Konieczne było więc przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego. Fizjoterapeuta zasugerował wykonanie RTG. Ta decyzja okazała się strzałem w dziesiątkę. Staw ramienny był całkowicie zwichnięty z istotnym awulsyjnym oderwaniem fragmentu torebki stawowej z kawałkiem kości. Dalsza zwłoka doprowadziłaby do kolejnych uszkodzeń tkanek miękkich w okolicy stawu, istniało również ryzyko martwicy. Natychmiastowy zabieg chirurgiczny zespolił staw i pozwolił na jego stopniową aktywizację. Po kilku miesiącach ćwiczeń, Pacjent uruchomił staw ramienny na tyle, że mógł samodzielnie wykonać czynności, które były zablokowane przez kontuzję.

Poznaj opinię naszej Pacjentki

We wrześniu 2018 r. miałam wypadek, upadlam na lewą stronę i bardzo bolała mnie ręka. Trafiłam na SOR gdzie zrobiono prześwietlenie łokcia i stwierdzono, że nie ręka jest tylko stłuczona, założono chustę i wydano skierowanie do lekarza chirurga. Po tygodniu dostałam się do chirurga w przychodni (przez ten tydzień cały czas byłam na środkach przeciwbólowych i rękom nie mogłam ruszać). Pani doktor stwierdziła że ręka jest stłuczona, na powstały krwiak kazała kupić maść w aptece. Mimo mojej uwagi, że ręką nie mogę ruszać i bardzo boli, szczególnie ramię, stwierdziła że stłuczenie długo boli i trzeba czekać. Ręka coraz bardziej bolała, środki przeciwbólowe pomagały na chwilę. Poprosiłam Pawła o pomoc. Przyszedł oglądnął rękę (czego pani doktor nie zrobiła) i stwierdził, że muszę zrobić prześwietlenie barku. Zrobiłam prześwietlenie i okazało się, że mam wypadnięty bark i złamany guzek wielki. Tym razem trafiłam do szpitala, gdzie byłam operowana.

Po operacji lekarz stwierdził, że czeka mnie długa i trudna rehabilitacja i że nie w pełni odzyskam władzę w tej ręce z uwagi, że operacja była za późno przeprowadzona. Po wyjściu ze szpitala od razu trafiłam na rehabilitację do Pawła. Po trzech miesiącach byłam w szpitalu na kontroli, gdzie lekarz który mnie operował stwierdził, że dawno już nie widział żeby ktoś robił tak szybkie postępy w rehabilitacji. Powiedział, że po takiej operacji jak moja, pacjenci po pół roku nie mają nawet 50% sprawności w ręce co ja teraz. Przez cały czas chodzę na rehabilitację do Pawła. Po roku od operacji ręka jest prawie sprawna, (co zdziwiło lekarza na ostatniej kontrolnej wizycie w szpitalu i stwierdził, że to wynik bardzo dobrze prowadzonej rehabilitacji i ćwiczeń w domu), mogę nią wszystko robić.

Szczerze polecam Pawła. To profesjonalista w każdym calu. Koncentruje się na problemie pacjenta, a swoją pracę wykonuje z zaangażowaniem. Omawia dokładnie działanie poszczególnych ćwiczeń na rozwój (wzmocnienie) poszczególnych partii mięśniowych. Dostosowuje intensywność ćwiczeń do aktualnego stanu zdrowia pacjenta. Podczas konsultacji nie używa skomplikowanej i zawiłej terminologii medycznej, tylko za pomocą przystępnego języka tłumaczy przyczynę dolegliwości. To najlepszy rehabilitant pod każdym względem, zaczynając od fachowości i ogromnej wiedzy, a kończąc na dużym poczuciu humoru i indywidualnym podejściu do każdego pacjenta. Po każdych zajęciach wychodziłam nie tylko z bardziej “rozruszaną” ręką, ale także z lepszym samopoczuciem i zestawem ćwiczeń do domu.

Rehabilitację dopasowuje do indywidualnej siły i wytrzymałości pacjenta, ale kiedy trzeba motywuje do większego wysiłku. Wie także, kiedy trzeba odpuścić i odpocząć, żeby nie przeciążyć ręki, co jest równie ważne jak sama rehabilitacja. Pełen profesjonalizm.

Kolejne wizyty przynosiły ulgę i zmniejszający się ból. Indywidualne podejście do pacjenta i zalecenia do odpowiednich ćwiczeń w domu zmobilizowały moje zaangażowanie. Z pełną odpowiedzialnością polecam wizyty u Pawła – Anna B.

Przychodzi Pacjent do fizjoterapeuty z uszkodzonym kolanem

Do gabinetu PANACEUM zgłosił się Pacjent w wielu 43 lata, z uszkodzonym kolanem w wyniku upadku z motocykla. Wypadek miał miejsce około 3 tygodnie wcześniej, więc opuchnięcie oraz krwiaki znacznie się zmniejszyły. Pacjent chodził w stabilizatorze.

Wyniki badań: Pacjent przyszedł z rozpoznaniem ZWICHNIĘCIA KOLANA oraz wynikiem USG – zerwania więzadła krzyżowego przedniego ACL. Wyznaczono termin operacji odtworzenia więzadła ACL, która miała odbyć się za 6 miesięcy. Pacjent zdecydował się na fizjoterapię jako formę utrzymania wydolności uszkodzonej nogi, a zwłaszcza kolana do czasu operacji.

Badanie fizykalne przeprowadzone przez fizjoterapeutę oraz testy nie wykazały istotnej niestabilności, ale opis w skierowaniu był jednoznaczny – ZWICHNIĘCIE.

Po około 4 terapiach Pacjent zaczął niespodziewanie dobrze radzić sobie z powrotem do sprawności. Postanowiliśmy zaryzykować i wprowadzić ćwiczenia stabilizacyjne i równoważne, również przy pełnym obciążeniu. Bolesność nadal występowała, ale zwykła pourazowa, zarówno ruch jak również obciążenie nie nasilało bólu. Fizjoterapeuta zaproponował ponowną konsultację u lekarza ortopedy i potwierdzenie diagnozy, jednak Pacjent wolał poczekać do zaplanowanej konsultacji przed zabiegiem.

Podczas przedoperacyjnej konsultacji lekarskiej, na szczęście zlecono badanie USG, które wykazało, że więzadło było co prawda naderwane, ale lekko i po 6 miesiącach wygoiło się. Okazało się więc, że wypadek spowodował jedynie SKRĘCENIE, którego skutki w procesie fizjoterapii zostały zniwelowane.

Skręcenie, zwichnięcie, złamanie – czas ma znaczenie

Tak jak przy każdym urazie czas reakcji jest ważny. Czasem wystarczy kuracja domowa, niestety zdarza się i tak, że konieczna jest pomoc fizjoterapeuty.

Jednym z częstych błędów jest przekonanie, że noga po złamaniu ma być nieruchoma. Tymczasem czas rozpoczęcia fizjoterapii ma istotne znaczenie – komentuje Paweł Czarnocki

Aby nie popełnić błędów podczas urazu – przeczytaj „Złamałam nogę, czy czas rozpoczęcia fizjoterapii ma znaczenie?”

Mamy nadzieję, że po przeczytaniu artykułu będzie łatwiej rozpoznać co nam się przytrafiło oraz co powinniśmy zrobić, czy należy skonsultować się ze specjalistą, a może wystarczy zimny okład czy unieruchomienie.

Przytoczone w artykule sytuacje, z którymi spotykamy się w gabinecie pokazują, że zarówno doświadczenie, umiejętność analizy ale również uważność jest niezbędna w pracy fizjoterapeuty, gdyż nie zawsze uraz jest taki… jak się wydaje.

Sprawdź ćwiczenia, które mogą pomóc przy bólu obręczy barkowej

Zobacz ćwiczenia dedykowane przy kontuzjach nóg

• Kontuzje kolan i stóp

• Zapobieganie urazom kolan i bioder

• Zapobieganie kontuzjom nóg – nauka równowagi

• Bóle kolan – ćwiczenia na siedząco

• Bóle kolan – ćwiczenia na leżąco

• Bóle kolan – ćwiczenia na stojąco

Orteza i stabilizator – zabezpieczenie stawu po kontuzji

Przeczytaj o ortezach i stabilizatorach. Dowiedz się jaka jest ich rola w zabezpieczeniu stawu po kontuzji.

Skręcenie, zwichnięcie, złamanie – gdzie leczyć w Krakowie?

Podejrzewasz skręcenie, zwichnięcie, złamanie? Konieczna jest diagnoza lekarza specjalisty (ortopedy), kolejnym krokiem jest wizyta u fizjoterapeuty.

MAMY DOŚWIADCZENIE w leczeniu problemów związanych ze skręceniem, zwichnięciem czy złamaniem. Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć i wyeliminować przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznie leczymy nawet przewlekłe stany pourazowe.

AUTOR: Paweł Czarnocki

Artykuł Skręcenie, zwichnięcie, złamanie – objawy i leczenie pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.

Orteza i stabilizator – jakie są różnice?

Pacjenci często pytają mnie czy powinni używać stabilizatora czy ortezy, postaram się więc wyjaśnić różnice – komentuje Paweł Czarnocki

Orteza i stabilizator to określenie tej samej grupy produktów, które służą do unieruchomienia lub zabezpieczenia stawu po kontuzji.

Zdarza się, że pojęcia orteza i stabilizator używane są wymiennie i traktowane są jak synonim.

Warto jednak wiedzieć, że stabilizator zabezpiecza staw po przebytej kontuzji, w trakcie leczenia a słowem orteza określa się produkt przeznaczony do stosowania po znaczących urazach np. złamaniach kości, skręceniach trzeciego stopnia. Tak więc słowo „orteza” użyjemy, gdy mówimy o zabezpieczeniu poważnych kontuzji, gdy uszkodzony staw wymaga dużej stabilizacji a „stabilizator” przy mniejszych urazach, gdy musimy zabezpieczyć staw przy jednoczesnym zachowaniu swobody ruchu podczas wykonywanych ćwiczeń. Dzięki stabilizatorowi możemy ograniczyć dany ruch, który wywołuje bolesność i równocześnie aktywizować staw w zakresie innych ruchów.

Orteza – rola i zadanie w leczeniu uszkodzonego stawu

Orteza jest typem konstrukcji stabilizującej staw. Jej główną rolą jest zabezpieczenie, usztywnienie lub odciążenie stawu bezpośrednio po kontuzji typu skręcenie, złamanie, zwichnięcie do czasu wygojenia i powrotu wystarczającej stabilności stawu.

Dzięki ortezie można kontrolować ruchomość stawu i zabezpieczyć go przed dalszymi urazami.

Orteza założona na skręcony lub złamany staw odciąża go, stabilizuje i polepsza mobilność. Ogranicza również dolegliwości bólowe. W ortezie części stawu są prawidłowo ułożone – co zapobiega niestabilności stawu, a co w konsekwencji mogłoby doprowadzić do ponownej kontuzji.

Ortezę można dopasować do danego Pacjenta, w zależności od potrzeb, powodując całkowite unieruchomienie albo ograniczenie ruchomości.

Ortezy są też używane w przypadku uszkodzenia funkcji w wyniku niedowładu lub paraliżu spowodowanego przez chorobę (np. udar), wypadek lub chorobę wrodzoną (np. porażenie dziecięce).

Ortezy – rodzaje  

Istnieje wiele rodzajów ortez o różnym sposobie wykonania oraz formie przeznaczenia.

• ortezy kręgosłupa

• ortezy stawu biodrowego

• ortezy stawu kolanowego

• ortezy stawu skokowego

• ortezy barku

• ortezy stawu łokciowego

• ortezy nadgarstka

Ortezy – typy

• orteza miękka (elastyczne opaski)

• orteza półsztywna

• orteza sztywna

Orteza a gips

Sztywne ortezy coraz częściej zastępują gips. Pełnią rolę podobną do gipsu i są dobrym rozwiązaniem gdy zakładanie gipsu nie jest niezbędne lub istnieją wyraźne przeciwwskazania.

Jakie zalety ma orteza? 

• lżejsza niż gips – ułatwia poruszanie się
• dopasowana do anatomicznej budowy ciała
• nie powoduje otarć lub odparzeń
• ułatwia higienę uszkodzonego obszaru ciała (można ją ściągnąć) – zapewnia Pacjentowi lepszy komfort
• zapewnia dobrą wentylację, co jest ważne szczególnie w lecie
• może przyspieszyć proces leczenia – niektóre zabiegi z zakresu fizykoterapii należy stosować bezpośrednio na skórę
• umożliwia częściowe unieruchomienie lub ograniczenie określonego zakresu ruchu, który nasila ból
• ułatwia wykonywanie ćwiczeń, oczywiście z zachowaniem bezpiecznego zakresu ruchu
• mniej osłabia propriocepcję tj. głębokie czucie ułożenia części ciała w przestrzeni w porównaniu do gipsu. Fakt ten może przyspieszyć rekonwalescencję i powrót do sprawności.

Orteza – nauka poruszania się i używania

Jeśli orteza jest zalecana po operacji to nauka właściwego używania jest realizowana już na etapie pobytu w szpitalu. Jeśli kontuzja nie była operowana to warto poprosić fizjoterapeutę o instruktaż.

Stabilizator – rola i zadanie w leczeniu uszkodzonego stawu

Stabilizator poprzez kontrolowany ucisk stabilizuje staw, pełni podobną funkcję jak orteza, ale nie unieruchamia stawu. Stabilizator poprzez ukierunkowanie działania elastycznej taśmy ułatwia lub utrudnia ruch w wybranych kierunkach. Elastyczne stabilizatory mogą być wykorzystywane podczas treningów, ponieważ tylko w wybrany sposób ograniczają ruchomości.

Na rynku jest dostępnych wiele modeli, wykonanych z różnych materiałów. Zasadniczo materiały użyte do produkcji stabilizatorów są bardziej miękkie niż w przypadku ortez.

Stabilizatory – rodzaje

Istnieje wiele rodzajów stabilizatorów o różnym sposobie wykonania oraz formie przeznaczenia.

• stabilizator kręgosłupa

• stabilizator kończyny górnej (dłoń, łokieć, ramię)

• stabilizator kończyny dolnej (stopa, kolano)

Stabilizatory – typy

• stabilizator siatkowy

• stabilizator sztywny

• stabilizator półsztywny

• stabilizator elastyczny

• ściągasz

• opaska

Stabilizatory w sporcie

Stabilizator zabezpiecza struktury przed kolejnymi urazami i równocześnie daje możliwość regeneracji. Często jest używany przez sportowców, zarówno amatorów jak i zawodowców.

Jest wiele dyscyplin, w których stabilizatory są w częstym użyciu – np. siatkówka, koszykówka, piłka nożna, tenis itd. Stabilizatory używają również biegacze. W każdej z tych dziedzin występują skoki oraz częste zmiany kierunku i dynamiki ruchu (w tym ostre hamowanie) a wszystko to powoduje obciążanie stawów.

Specjalną formą stabilizatora jest kinesiotaping i taping sportowy.

Kontuzje i urazy w sporcie

Chcesz WIEDZIEĆ WIĘCEJ? Przeczytaj o urazach w sporcie

Stabilizator dla sportowców – jak dobrać?

Optymalny stabilizator dla sportowców lub osób aktywnie uprawiających sport powinien być dopasowany do typu dyscypliny. Dobry sprzęt powinien chronić przed kontuzją, ale z drugiej strony nie może ograniczać ruchów, które wykonuje Pacjent podczas treningu.

Przykład

Stabilizator stawu skokowego dla piłkarza będzie inny niż dla koszykarza. Piłkarze mają często urazy stawu skokowego wynikające z rotacji w wyniku zmian kierunku ruchu czy nagłego zatrzymania ruchu podczas gry. Koszykarze muszą przede wszystkim chronić więzadło skokowo strzałkowe przednie. W tej grupie najczęściej dochodzi do kontuzji podczas skoku do góry w połączeniu z dynamicznym lądowaniem.

Warto również zwrócić uwagę aby materiał, z którego wykonany jest stabilizator przepuszczał powietrze – jest to szczególnie ważne podczas wysiłku.

Kto może nosić stabilizator prewencyjnie?

Osoby, które już wcześniej doznały urazu w obrębie stawu. Po kontuzji uszkodzone tkanki często są osłabione i nie tak odporne jak tkanki zdrowe. W tym przypadku stabilizator zabezpiecza przed ponownym urazem.

Orteza, stabilizator – wybór sprzętu

Każdorazowo pierwszym krokiem przed wyborem ortezy lub stabilizatora powinno być badanie i diagnoza. Tak więc niezbędna jest konsultacja z lekarzem lub fizjoterapeutą. Specjalista oceni stopień uszkodzenia oraz sprawdzi czy nie ma współistniejących schorzeń.

Ważny jest również charakter dolegliwości bólowych – przewlekły lub ostry. To ważne, ale nie jedyne elementy przydatne przy doborze odpowiedniego sprzętu.

Orteza, stabilizator – na co zwrócić uwagę przy zakupie?

Na rynku są różne typy ortez, różnią się typem materiału i sztywnością. W zależności od typu urazu (diagnozuje lekarz lub fizjoterapeuta) wybieramy odpowiedni model.

Dobór odpowiedniego sprzętu jest ważny. Jest wiele elementów, które warto wziąć pod uwagę.

1. Rodzaje ortezy, stabilizatora

Przykład

Tuż po urazie, w trakcie leczenia/fizjoterapii lepszy będzie stabilizator, który mocniej ustabilizuje i odciąży staw. Z kolei dla osób aktywnie uprawiających sport bardziej odpowiedni będzie miękki stabilizator, który umożliwi kontynuowanie treningów.

2. Rozmiar ortezy, stabilizatora

Odpowiedni rozmiar ortezy lub stabilizatora jest bardzo ważny. Sprzęt nie może być zbyt luźny jak i nie może uciskać – tylko wtedy spełni swoją rolę. Orteza lub stabilizator powinny być dobrze dopasowany, ucisk może spowodować zaburzenie krążenia.

Orteza i stabilizator – o czym warto pamiętać?

• Nazywa (orteza/stabilizator) często jest używana jako synonim
• Orteza i stabilizator to sprzęt medyczny o podobnym przeznaczeniu
• W zależności od typu mogą wspomagać leczenie przy kontuzjach, ograniczać ból przy schorzeniach przewlekłych (zwyrodnienia stawów, przeciążenia) lub pełnić rolę profilaktyczną
• Stabilizatory i ortezy zapewniają przepływ krwi i limfy, hamują tym samym powstawanie obrzęków
• Orteza używana jest najczęściej do poważniejszych kontuzji, stabilizator do mniej inwazyjnych urazów
• Orteza najczęściej wykonana jest ze sztywniejszych materiałów niż stabilizator
• Zarówno przy wyborze ortezy jak i stabilizatora konieczna jest konsultacja z lekarzem lub fizjoterapeutą

Skręcenia, zwichnięcia, złamania

Chcesz WIEDZIEĆ WIĘCEJ? Jeśli tak, to sprawdź nasze artykuły:

Skręcenie, zwichnięcie, złamanie – objawy i leczenie 

Złamałam nogę, czy czas rozpoczęcia fizjoterapii ma znaczenie? 

Uraz lub kontuzja stawu – gdzie leczyć w Krakowie?

Jeśli doznałeś kontuzji, masz skręcony lub przeciążony staw lub zapalenie ścięgien to warto umówić się z fizjoterapeutą. Mamy doświadczenie w leczeniu stawów po urazie.

AUTOR: Paweł Czarnocki

Artykuł Orteza i stabilizator – zabezpieczenie stawu po kontuzji pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.

A. SKRĘCENIE nadgarstka – co to właściwie jest?

Skręcenie nadgarstka powstaje gdy pod wpływem zewnętrznej siły dochodzi do przekroczenia fizjologicznego zakresu ruchu. Warto podkreślić, że w przypadku skręcenia nadgarstka powierzchnie stawowe nie tracą ze sobą kontaktu.

To bardzo popularny uraz, warto więc wiedzieć co możemy zrobić gdy przytrafi nam się ta kontuzja.

„Skręcenie” często kojarzy się Pacjentom ze stawem skokowym lub kolanem, jednak nadgarstek także jest podatny na ten typ urazu – komentuje Paweł Czarnocki

Skręcenie nadgarstka – co zrobić po urazie?

Należy odpowiednio zabezpieczyć nadgarstek po urazie, aby nie doprowadzić do przewlekłego stanu zapalnego.

Skręcenie nadgarstka – pierwsza pomoc, o czym warto pamiętać?

• unieruchomienie nadgarstka za pomocą elastycznego bandaża lub ortezy
• schłodzenie nadgarstka za pomocą okładu z lodu

Pod wpływem zimna powierzchniowe naczynia krwionośne kurczą się, co powoduje mniejszy dopływ krwi do uszkodzonego miejsca, co z kolei bezpośrednio wpływa na osłabienie dolegliwości bólowych. Schłodzenie nadgarstka również ogranicza powstanie obrzęku. W przypadku „świeżych” kontuzji daje to dobry efekt.

• ułożenie kończyny w pozycji zgięcia w łokciu – na przykład na temblaku. To działanie również zapobiega puchnięciu i pogłębianiu się urazu

Skręcenie nadgarstka – objawy

Jakie są częste objawy skręcenia nadgarstka?

• ograniczona ruchomość nadgarstka
• obrzęk stawu
• ból nasila się podczas zginania i prostowania ręki

Skręcenie nadgarstka – rodzaje

Można wyróżnić kilka stopni skręcenia nadgarstka:

• LEKKIE skręcenie nadgarstka

Uszkodzone są pojedyncze włókna w obszarze więzadeł, ale nie obserwuje się wyraźnych objawów ze strony ruchomości stawu.

• ŚREDNIE skręcenie nadgarstka

Objawy są bardziej nasilone, zauważalna jest niewielka patologiczna ruchomość w stawie.

• CIĘŻKIE skręcenie nadgarstka

Nastąpiło przerwanie ciągłości części włókien więzadeł. Widoczne są wyraźne objawy takie jak obrzęk, intensywny ból, niestabilny staw.

Skręcenie nadgarstka – leczenie i fizjoterapia w Krakowie

Fizjoterapeuta może zastosować przykładowo:

• terapię manualną
• terapię powięziową 
• fizykoterapię – zabiegi takie jak: laser, krioterapię, pole magnetyczne i inne
• ćwiczenia – po zakończeniu wstępnego gojenia tkanek

Celem zabiegów jest redukcja bólu i obrzęku, ograniczenie ewentualnych powikłań, przywrócenie ruchomości oraz ochrona przed kolejnymi kontuzjami.

Skręcenie nadgarstka – konsekwencje braku leczenia

Warto pamiętać, że nie powinno się bagatelizować tego urazu. Jeśli skręcenie nie zostanie wygojone to może to spowodować obluzowanie się więzadła i niestabilność w stawie, co w konsekwencji może doprowadzić do ponownego urazu, a nawet nawykowego zwichnięcia. 

B. ZWICHNIĘCIE nadgarstka – co to właściwie jest?

Zdarza się, że zwichnięcie jest często mylone ze skręceniem. Przyczyną mogą być podobne objawy.

Natomiast główną i zasadniczą różnicą jest to, że podczas zwichnięcia dochodzi do utraty kontaktu pomiędzy powierzchniami stawowymi. W zależności od typu urazu może dojść do całkowitej utraty lub do częściowej utraty, która wywołuje przesunięcie się powierzchni stawowych względem siebie. W takim przypadku mówimy o podwichnięciu stawu.

Zwichnięcie nadgarstka – objawy

• ograniczenie ruchomości
• obrzęk
• ból

Zwichnięcie nadgarstka – leczenie i fizjoterapia w Krakowie

Przy mocnym zwichnięciu, często konieczne jest nastawienie stawu, a czasem operacyjne odtworzenie stabilizacji. Główna terapia niezależnie od nastawienia stawu lub operacji sprowadza się do unieruchomienia stawów nadgarstka oraz sąsiednich stawów za pomocą ortezy lub łuski.

Na etapie unieruchomienia stosuje się:

• schładzanie stawu lodem
• laseroterapię
• pole magnetyczne
• ćwiczenia specjalne sąsiednich stawów

Po uzyskaniu wstępnego wygojenia, terapeuta wprowadza fizjoterapię nastawioną na uruchomienie stawu i odtworzenie jego stabilności.

Fizjoterapeuta ma wiele narzędzi terapeutycznych, może zastosować:

• terapię manualną
• terapię powięziową
• fizykoterapię – zabiegi takie jak: laser HILT, ultradźwięki, elektroterapię, krioterapię i inne
• ćwiczenia

Celem zabiegów jest przywrócenie ruchomości i właściwego obciążania stawu oraz zabezpieczenie przed ponownym urazem.

Zwichnięcie nadgarstka – konsekwencje braku leczenia

Brak leczenia, w tym brak nastawienia zwichniętego nadgarstka może doprowadzić to poważnych konsekwencji zdrowotnych takich jak zaburzenie pracy więzadeł – w efekcie niektóre więzadła będą nadmiernie rozciągnięte, a inne z kolei przykurczone. 

Ból nadgarstka podczas naciągnięcia lub zerwania więzadła

Ból nadgarstka może być również wynikiem naciągnięcia lub zerwania wiązadła.

Najbardziej narażone są:

• więzadło księżycowato-trójgraniaste (LT)

• więzadło łódeczkowato-księżycowate (SL)

Uszkodzenie więzadła księżycowato-trójgraniastego (LT) – objawy

• ograniczenie ruchomości i siły
• ból po stronie łokciowej w nadgarstku
• wrażliwość na dotyk – najczęściej w obszarze pomiędzy kością łódeczkowatą a trójgraniastą

Uszkodzenie więzadła łódeczkowato-księżycowatego (SL) – objawy

• ból biegnący wzdłuż grzbietu nadgarstka
• obrzęk
• wrażliwość na dotyk – najczęściej w obszarze pomiędzy kością łódeczkowatą a księżycowatą

Uszkodzenie więzadła księżycowato-trójgraniastego i łódeczkowato-księżycowatego – fizjoterapia i leczenie w Krakowie

• leczenie zachowawcze

Leczenie zachowawcze stosuje się w przypadku gdy nie doszło do całkowitego zerwania więzadła. Nadgarstek należy unieruchomić na kilka tygodni.

• operacja (najczęściej artroskopia) 

Jeśli doszło do rozległego i poważnego urazu to wskazana jest rekonstrukcja więzadła. Powrót do aktywności ruchowej jest realny po kilku miesiącach od wygojenia.

C. STŁUCZENIE nadgarstka – co to właściwie jest?

Stłuczenie nadgarstka to mechaniczne uszkodzenie tkanek miękkich, bez przerwania ciągłości skóry, otwartych ran lub krwawienia. Podobnie jak przy skręceniu czy zwichnięciu, do stłuczenia dochodzi podczas odruchowego podparcia się ręką podczas upadku.

Podczas stłuczenia nadgarstka może dojść do: 

• uszkodzenia gałązek nerwów
• uszkodzenia naczyń krwionośnych
• rozerwania struktur powięziowych
• naciągnięcia lub zmiażdżenia ścięgna
• naciągnięcia lub zmiażdżenia więzadła, torebki stawowej
• naciągnięcia lub zmiażdżenia mięśni

Stłuczenie nadgarstka – objawy

Stłuczenie nadgarstka i dłoni to uraz zamknięty, czyli nie dochodzi do przerwania ciągłości skóry.

Najczęstsze objawy stłuczenia nadgarstka:

• ograniczenie ruchomości nadgarstka – problem jest widoczny podczas codziennej aktywności np. trudność w utrzymaniu filiżanki
• ból nadgarstka może promieniować na dłoń lub przedramię
• ból może być odczuwany podczas ruchu lub ucisku
• występuje obrzęk
• mogą pojawić się krwiaki i siniaki

Stłuczenie nadgarstka – jak długo boli?

Stłuczony nadgarstek, określany również jako „zbity”, pomimo tego, że nie jest poważną dolegliwością to jednak może utrudniać codzienną aktywność. W zależności od tego na ile uraz jest poważny, dolegliwości bólowe mogą trwać od 7 do 14 dni.

Jeśli ból nie mija, a obrzęk nadal się utrzymuje to warto skonsultować się ze specjalistą.

Zbity nadgarstek – co zrobić po urazie?

• schłodzić nadgarstek – niska temperatura złagodzi ból i zmniejszy obrzęk. Ważne jest aby okład nie położyć bezpośrednio na skórę, gdyż może to wywołać odmrożenie
• nie obciążać – nadgarstek unieruchomić za pomocą np. opaski

Stłuczony nadgarstek – leczenie i fizjoterapia w Krakowie

Tak jak przy innym urazie, również przy stłuczeniu należy:

• określić przyczynę, sprawdzić objawy
• postawić diagnozę
• rozpocząć fizjoterapię

Fizjoterapeuta każdorazowo dobiera terapię w zależności od stopnia uszkodzenia. Terapeuta może zastosować różne zabiegi, które mogą złagodzić dolegliwości bólowe, przyspieszyć gojenie oraz ograniczyć ryzyko ewentualnych powikłań.

Zabiegi stosowane przy stłuczonym nadgarstku:

• elektroterapia
• krioterapia
• magnetoterapia
• laseroterapia
• biostymulacja
• ćwiczenia
• terapia przeciwobrzękowa

D. ZŁAMANIE nadgarstka – co to właściwie jest?

Złamanie nadgarstka to przerwanie ciągłości kości. Kontuzja ta pojawia się gdy siła urazu przekroczy wytrzymałość struktur kostnych. Może dojść do złamania bez przemieszczenia fragmentów kości lub z przemieszczeniem.

Które kości zostają uszkodzone podczas złamania nadgarstka? 

Podczas złamania nadgarstka, może dość do uszkodzenia:

• kości, które tworzą staw oraz tych, które znajdują się w bliskim sąsiedztwie tj. kości łokciowej, promieniowej lub kości śródręcza
• innych elementów stawu, takich jak torebka stawowa, ścięgna okolicznych mięśni, naczynia krwionośne czy nerwy

Kości nadgarstka łączą się ze sobą dużą ilością więzadeł. Taka budowa powoduje, że ruch jednej kości łączy się z aktywizacją drugiej.

Nadgarstek składa się z ośmiu kości ułożonych szeregowo. Teoretycznie każda z kości może zostać uszkodzona, jednak w praktyce do złamania najczęściej dochodzi w kości łódeczkowatej.

Złamanie kości łódeczkowatej nadgarstka

Paradoksalnie, zdarza się, że Pacjent nawet ze złamaniem, pojawia się u specjalisty nawet po kilku dniach. Dlaczego tak się dzieje? Może dlatego, że intensywne dolegliwości nie zawsze pojawiają się od razu – zauważa Paweł Czarnocki

Kość łódeczkowata – co to właściwie jest?

Kość łódeczkowata (łac. os scaphoideum) to jedna z ośmiu kości nadgarstka. Jest ona największą kością w szeregu bliższym. Znajduje się po stronie promieniowej (bocznej) i posiada sześć powierzchni.

Kość łódeczkowata jest kością nadgarstka, która najczęściej ulega złamaniu. Około 60-80% wszystkich złamań w obszarze nadgarstka to właśnie złamanie kości łódeczkowatej.

Złamanie kości łódeczkowatej nadgarstka – jak dochodzi do urazu?

Do złamania najczęściej dochodzi podczas upadku na zgięty nadgarstek. W trakcie upadku osoba blokuje wyprostowany nadgarstek w pozycji przeprostu. Jest to charakterystyczny odruch, który ma ochronić przed upadkiem. Siła uderzenia często jest na tyle duża, że dochodzi do złamania kości łódeczkowatej.

Złamanie kości łódeczkowatej nadgarstka – objawy

Jakie są objawy złamania kości łódeczkowatej?

• ból nadgarstka zlokalizowany po stronie grzbietowej
• ból w dole promieniowym (tabakierze anatomicznej) – ból pojawia się podczas nacisku na dłoń po stronie bocznej
• ograniczenie ruchomości w stawie
• obrzęk po promieniowej stronie nadgarstka

Złamanie kości łódeczkowatej nadgarstka – diagnoza

Złamanie kości łódeczkowatej nadgarstka – badanie RTG, Rezonans Magnetyczny

Aby potwierdzić złamanie należy wykonać RTG. Pomocny może być również Rezonans Magnetyczny (MR), dzięki któremu można ocenić skalę uszkodzenia.

Złamanie kości łódeczkowatej nadgarstka z przemieszczeniem i bez przemieszczenia

• Złamanie kości łódeczkowatej nadgarstka bez przemieszczenia

Jeśli nie doszło do przemieszczenia to złamanie kości łódeczkowatej leczy się standardowo poprzez unieruchomienie w gipsie. Czas rekonwalescencji trwa od 6-12 tygodni, a zrost kości zostaje potwierdzony przez kontrolne zdjęcie RTG.

U sportowców, po wygojeniu złamania i odzyskaniu sprawności ruchowej, nadal wymagana jest orteza aby zapewnić całkowity zrost i nie spowodować kolejnych urazów. Pełny zrost i odtworzenie wytrzymałości kości to długi proces, który przebiega indywidualnie. Dopiero pełne odtworzenie wytrzymałości kości i pozostałych struktur stawu umożliwia powrót do sportu – tłumaczy Paweł Czarnocki

• Złamanie kości łódeczkowatej nadgarstka z przemieszczeniem

Gdy doszło do złamania z przemieszczeniem to niezbędne jest nastawienie i zespolenie kości podczas zabiegu operacyjnego. Jest to kluczowe, gdyż istnieje ryzyko nieprawidłowego zrostu.

Złamanie kości łódeczkowatej nadgarstka – leczenie i fizjoterapia w Krakowie

W zależności od stopnia uszkodzenia leczenie może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy.

Fizjoterapeuta stosuje:

• terapię manualną
• terapię powięziową
• fizykoterapię
• ćwiczenia

Celem zabiegów jest również odtworzenia czucia głębokiego, które podczas kontuzji zostało ograniczone.

Obciążanie kończyny górnej należy wykonywać pod okiem fizjoterapeuty aby nie doprowadzić do kolejnych urazów.

Złamanie kości łódeczkowatej nadgarstka – jakie są rokowania?

W przypadku tego urazu zdarzają się powikłania. Wszystko zależy od miejsca i stopnia uszkodzenia oraz czasu rozpoczęcia leczenia. Najbardziej ryzykowne są złamania w obszarze bieguna bliższego kości – w tym miejscu może nie nastąpić zrost.

Również przywracanie sprawności po operacji zespolenia złamania nie jest łatwe. Aby odzyskać pełen zakres ruchu nadgarstka często konieczna jest intensywna i systematyczna fizjoterapia.

Złamanie nadgarstka – konsekwencje braku leczenia

Zbagatelizowany uraz może doprowadzić do rozwoju martwicy.

Warto zauważyć, że brak zrostu po okresie ok. pół roku najczęściej wywołuje zmiany zwyrodnieniowe nadgarstka. Dlatego uraz powinno leczyć się pod okiem doświadczonego ortopedy i fizjoterapeuty.

Złamanie kości łokciowej, promieniowej, kości śródręcza

Zdarza się, że podczas kontuzji nadgarstka dochodzi do złamania kości łokciowej, promieniowej lub kości śródręcza. Do tej sytuacji dochodzi gdy doszło do upadku na wyprostowaną rękę.

Często uszkodzenia sąsiednich kości wywołuje wyraźne i nieustępujące dolegliwości bólowe, które skłaniają do szukania pomocy specjalisty.

Złamanie nadgarstka – leczenie i fizjoterapia w Krakowie

Leczenie zazwyczaj polega na nastawieniu kości gdy doszło do złamania z przemieszczeniem oraz na unieruchomieniu opatrunkiem gipsowym.

Na pierwszym etapie leczenia fizjoterapia sprowadza się do aktywizacji sąsiednich wolnych stawów.

Po uzyskaniu zrostu wstępnego wprowadza się stabilizację łuską lub stabilizatorem i rozpoczyna proces stopniowej fizjoterapii. Począwszy od wstępnej aktywizacji ruchu w stawach, pracy mięśni i powięzi, a kończąc na przywracaniu pełnej funkcji ruchowej stawu i czucia. Ważnym elementem fizjoterapii jest także zabezpieczenie przed ponownym urazem.

Przy leczeniu złamania nadgarstka stosuje się wieloelementową fizykoterapię – światłoterapię, elektroterapię, krioterapię i wiele innych zabiegów. 

Zdarza się, że poziom uszkodzenia w wyniku złamania jest bardzo rozległy – wtedy konieczne jest operacyjne odtworzenie struktur stawu. Fizjoterapia w takim przypadku zależy od wielu czynników. W tym od typu uszkodzenia oraz rodzaju leczenia operacyjnego.

Skręcenie, zwichnięcie, złamanie nadgarstka – kto jest najbardziej narażony?

W grupie ryzyka często są osoby młode i aktywne, jednakże urazy w obrębie nadgarstka i dłoni mogą zdarzyć się każdemu. Uraz nadgarstka może pojawić się w różnym wieku, niezależnie od płci.

Inna grupa to osoby starsze, u których występują ograniczenia koordynacji i precyzji ruchu.

Przyczyny bólu nadgarstka – urazy, kontuzje i schorzenia

Co może powodować ból w nadgarstku? Przyczyn może być wiele. Jest sporo schorzeń, które pojawiają się w tym obszarze. Oprócz stłuczenia, skręcenia, zwichnięcia czy złamania w obrębie nadgarstka mogą pojawić się również inne schorzenie takie jak:

• RZS
• Zespół cieśni nadgarstka
• Zespół kanału łokciowego z powodu uderzenia, zmian zwyrodnieniowych i zapalnych, ganglionów, wrodzonego podwichnięcia łokcia itd.
• Ganglion może pojawić się w wyniku mikrourazów, przeciążeń, stanów zapalnych
• Uszkodzenie chrząstki trójkątnej w wyniku zwyrodnień lub urazów. Zdarza się sportowcom (golfistom, tenisistom)

Jak złagodzić ból nadgarstka?

Aby przyspieszyć proces leczenia, oprócz terapii w gabinecie fizjoterapii, Pacjent powinien samodzielnie wykonywać ćwiczenia zalecone przez fizjoterapeutę. Ćwiczenia czynne nadgarstka i ręki na pierwszym etapie są wykonywane pod nadzorem doświadczonego fizjoterapeuty, a następnie kontynuowane przez Pacjenta w domu.

Po urazach takich jak stłuczenie, zwichnięcie, skręcenie czy złamanie warto wdrożyć dedykowane ćwiczenia do codziennej aktywności.

Ból w nadgarstku – zapobieganie. Jak dbać o nadgarstek?

Większość problemów nadgarstka w mniejszym lub większym stopniu utrudnia funkcjonowanie i codzienną aktywność. Aby uniknąć problemów z nadgarstkiem w przyszłości i zminimalizować ryzyko wystąpienia bólu warto wprowadzić regularne ćwiczenia rozciągające i wzmacniające nadgarstki, jak również przedramiona.

Istotna jest również ergonomia pracy, która jest szczególnie ważna dla osób spędzających wiele godzin przy komputerze. Sprawdź jak ustawienie biurka może wpłynąć na dolegliwości nadgarstka.

Poznaj opinie naszych Pacjentów

Pan Paweł skutecznie „naprawił” kontuzje ręki, którą nabawiłam się 10 lat temu. Do tej pory lekarze jak i fizjoterapeuci mówili, że jest za późno i powinnam zaakceptować to, że zakres pracy w prawej ręce mam zdecydowanie mniejszy – Patrycja W.

Przede wszystkim skuteczność i kompetencja! Jasno i klarownie wytłumaczył w czym tkwi mój problem (stara, odnawiająca się kontuzja ręki) a następnie zaproponował leczenie – Pacjent

Skręcenie, zwichnięcie, złamanie nadgarstka i dłoni – gdzie leczyć w Krakowie?

Podejrzewasz skręcenie, zwichnięcie, złamanie nadgarstka lub inne uszkodzenie w obszarze dłoni? Konieczna jest diagnoza lekarza specjalisty (ortopedy), kolejnym krokiem jest wizyta u fizjoterapeuty.

MAMY DOŚWIADCZENIE w leczeniu problemów w obszarze dłoni i nadgarstka.

Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć i wyeliminować przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznie leczymy nawet przewlekłe stany pourazowe.

Artykuł Skręcenie, zwichnięcie, złamanie nadgarstka i dłoni  pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.

Dlaczego urazy stawu skokowego są tak popularne? Potocznie uważa się, że powodem może być dość skomplikowana budowa – rozbudowany układ więzadeł oraz wieloelementowa struktura. Tak naprawdę każdy staw może zostać uszkodzony, gdy zadziała siła o odpowiedniej mocy i kierunku.

Staw skokowy ma wspaniałą i wielopłaszczyznową budowę, przenosi obciążenia i amortyzuje poruszanie się całego ciała. Jednakże chcąc w pełni wykorzystać jego możliwości należy nauczyć się go używać poprzez systematyczny trening.

Staw skokowy u większości zwierząt poruszających się za pomocą nóg jest równie skomplikowany jak u człowieka. Natomiast uszkodzenia stawu u zwierząt nie występują tak często. U współczesnych Europejczyków odsetek wad stóp, które prowadzą do uszkodzeń stawu skokowego jest bardzo wysoki i ma wyraźną tendencję wzrostową.

Na jakie urazy staw skokowy jest najbardziej narażony?

Staw skokowy łączy kości podudzia (kość piszczelową i strzałkową) oraz kości stopy (kość piętową i kości stępu) poprzez kość skokową.

Wyróżniamy: 

• staw skokowy górny – czyli staw skokowo-goleniowy (łac. articulatio talocruralis)

To staw złożony, typu zawiasowego, który odpowiedzialny jest za ruch zgięcia grzbietowego stopy do ok. 45 stopni oraz zgięcia podeszwowego stopy do ok. 60 stopni. Podczas gdy stopa jest stabilna na podłożu następuje ruch pochylenia podudzia do przodu oraz wyprost. Inne ruchy są wykonywane przy współpracy stawu skokowego dolnego.

• staw skokowy dolny – czyli staw skokowo-piętowo-łódkowy (łac. articulatio talocalcaneonavicularis)

Staw dolny jest odpowiedzialny za ruchy takie jak zgięcie podeszwowe, przywodzenie i odwracanie stopy, zgięcie grzbietowe, odwodzenie i nawracanie stopy. Poprzez te funkcje umożliwia stopie dopasowanie się do nierównego podłoża. Staw dolny ściśle współpracuje ze stawem skokowym górnym.

Jak działa staw skokowy?

Jaka jest mechanika stawu skokowego? Ogólnie ujmując staw skokowy swoją powierzchnią przejmuje obciążenie ciężaru całego ciała i to w trakcie ruchu. Tak więc centralna powierzchnia kości piszczelowej dynamicznie przesuwa się po gładkiej i szerokiej powierzchni kości skokowej, w kierunku w przód i w tył. Natomiast dolny staw skokowy, pomiędzy kością skokową i piętową pracuje głównie przy ruchach bocznych (odwracanie i nawracanie). Jeśli stopa i goleń ustawione są prawidłowo (symetrycznie), a wytrenowane mięśnie stabilizują ruch wzdłuż płaszczyzny stawu, to staw obciążany jest równomiernie i dzięki temu nie uszkadza się.

Ruchomość ciała i sprawność kształtuje się przez całe życie i zmienia się stopniowo, wraz z wiekiem. Jeśli systematycznie dbamy o kulturę fizyczną i nie przeciążamy gwałtownie stawu skokowego, to służy nam długo i nie powoduje problemu.

Warto podkreślić, że bardzo niekorzystnie na stan stawów wpływa dłuższy okres bezruchu, szczególnie wtedy gdy jest połączony z kontuzją. W tej sytuacji dłuższy okres braku aktywności połączony jest z asymetrycznym, nadmiernym  obciążaniem tzw. „nogi zdrowej”.

Motoryka stawu skokowego a podatność na urazy i kontuzje

Kondycja stóp wpływa na stabilność stawów kończyn dolnych. Na stopach „opiera się” całe ciało. Receptory proprioceptyczne stopy analizują kształt i twardość podłoża i na tej podstawie układ nerwowy dostosowuje pracę mięśni kończyn dolnych do rodzaju podłoża.

Brak codziennej aktywności osłabia odruchową reakcję układu ruchu na zmiany środowiska i skutkuje podatnością na urazy.

Do urazu dochodzi najczęściej z błahego powodu – wystarczy się pośliznąć lub potknąć na nierównej powierzchni lub krzywo ustawić stopę. Warto podkreślić, że u zdrowego i sprawnego człowieka taki uraz nie powinien wywołać większego uszkodzenia – komentuje Paweł Czarnocki

Wpływ płaskostopia, koślawości, szpotowatości czy stopy wydrążonej na biodro, kolano i kręgosłup

Każda dysfunkcja stopy jak płaskostopie, koślawość, szpotowatość czy stopa wydrążona może mieć bezpośredni wpływ na ułożenie bioder, kolan a także kręgosłupa. Oczywiście oddziaływanie jest dwukierunkowe – brak równowagi mięśniowej w okolicy biodra wpływa przeciążająco na działanie stawu skokowego i stopy.

A. SKRĘCENIE KOSTKI – co to właściwie jest?

Skręcenie stawu skokowego, zwane również jako skręcenie kostki to bardzo częsta kontuzja kończyny dolnej. Do skręcenia kostki dochodzi gdy zostanie przekroczony fizjologiczny zakres ruchu w stawie skokowym. Podczas zwichnięcia kostki uszkodzona zostaje torebka stawowa i więzadła. Po urazie elementy stawu wracają na właściwe pozycje i tylko pozostają uszkodzenia tkanek miękkich.

Trzystopniowa skala skręcenia stawu skokowego

• skręcenie kostki I stopnia: naciągnięcie więzadeł i torebki stawowej, niewielki ból, obrzęk
• skręcenie kostki II stopnia: rozerwanie torebki stawowej i częściowe uszkodzenie więzadeł, znaczna bolesność, wyraźny obrzęk, częściowa niestabilność
• skręcenie kostki III stopnia: rozerwanie torebki stawowej i znaczne uszkodzenie więzadeł, niestabilność stawowa, duży obrzęki i bolesność

Typy skręcenia kostki

• skręcenie boczne kostki

Uszkodzone zostało więzadło skokowo-strzałkowe, podczas wykręcenia podeszwy stopy do wewnątrz.

• skręcenie wewnętrzne

Nastąpił uraz więzadła trójgraniastego, w momencie gdy podeszwa stopy wykręciła się na zewnątrz.

Kiedy dochodzi do skręcenia kostki?

W większości przypadków do skręcenia kostki dochodzi, gdy stopa wywija się bocznie (czyli w tzw. inwersji-supinacji). Zazwyczaj ma to miejsce przy jej nieprawidłowym obciążeniu podczas skoku lub biegu. Uszkodzeniu ulegają wtedy zwykle elementy stawu od strony bocznej, a mianowicie więzadła: piętowo-strzałkowe, skokowo-piętowe oraz skokowo-strzałkowe przednie.

Znacznie rzadziej  mamy do czynienia z odwrotnym, wewnętrznym (tzw. ewersyjnym-pronacyjnym) mechanizmem skręcenia – czyli sytuacją, gdy stopa wywija się na krawędź wewnętrzną. Aby doszło do takiego uszkodzenia to z reguły potrzebny jest bezpośredni uraz np. uderzenie w przyśrodkową część. W takiej sytuacji na uszkodzenie szczególnie narażone są więzadła piszczelowo-piętowe, piszczelowo-skokowe tylne oraz trójgraniaste.

Skręcenie kostki – kto jest najbardziej narażony?

Warto zaznaczyć, że do skręcenia kostki nie dochodzi jedynie podczas aktywności sportowej. Uraz może powstać podczas codziennej aktywności takiej jak chodzenie po uszkodzonym lub śliskim chodniku.

Z uwagi na popularność tej kontuzji, w grupie ryzyka może być każda osoba, niezależnie od wieku, płci czy aktywności fizycznej.

Skręcenie kostki podczas uprawiania sportu

Ta kontuzja często zdarza się sportowcom, zarówno zawodowym jak i amatorom. Skręcenie jak również zwichnięcie kostki jest wynikiem złego obciążenia nogi, przy równoczesnej niewłaściwej pracy mięśni stabilizatorów stopy na podłożu – komentuje Paweł Czarnocki

Do uszkodzenia kostki może dojść podczas gry w koszykówkę, siatkówkę lub tenis – czyli tam gdzie następuje wiele szybkich, naprzemiennych ruchów skrętnych.

Grupą również narażoną na te urazy są biegacze – w tym przypadku nierówne podłoże może być dodatkowym czynnikiem ryzyka.

Urazy stawu skokowego a stare kontuzje

Zdarza się, że pośrednią przyczyną uszkodzeń stawu skokowego są wcześniejsze kontuzje, które spowodowały zaburzenia priopriocepcji (czucia głębokiego) i wpłynęły negatywnie na pracę mięśni stabilizatorów – czyli na równowagę. Nieleczone lub źle leczone kontuzje wpływają na pogorszenie biomechaniki stopy, co w rezultacie zaburza jej pracę.

Które więzadło najczęściej ulega uszkodzeniu podczas skręcenia kostki?

Kluczowym stabilizatorem stawu skokowego jest więzadło skokowo-strzałkowe przednie i właśnie ono najczęściej ulega kontuzji. Do uszkodzenia więzadła piętowo-strzałkowego dochodzi znacznie rzadziej, najczęściej podczas urazów III stopnia.

Skręcona kostka – objawy

W wyniku skręcenia stawu skokowego lub skręcenia śródstopia następuje w mniejszym lub większym stopniu częściowe uszkodzenie struktur torebkowo-więzadłowych stawu skokowego.

W zależności od stopnia uszkodzenia przyjmuje się trzy stopnie objawów skręcenia kostki.

Skręcenie stawu skokowego – typy

• skręcenie kostki I stopnia – LEKKIE NACIĄGNIĘCIE więzadeł

Nastąpiło naciągnięcie więzadeł i torebki stawowej. Pacjent odczuwa niewielką tkliwość i raczej lekki ból, może pojawić się niewielki krwiak i obrzęk oraz ograniczenie ruchomości, natomiast nie ma niestabilności. Jest to łagodne skręcenie kostki.

• skręcenie kostki II stopnia – MOCNE NACIĄGNIĘCIE więzadeł

Doszło do rozerwanie torebki stawowej i częściowe zerwanie więzadeł. Pacjent ma problem z przemieszczaniem się i skarży się na silniejsze dolegliwości bólowe. Pojawia się zauważalny obrzęk oraz częściowa niestabilność.

• skręcenie kostki III stopnia– ROZERWANIE więzadeł

Nastąpiło rozerwanie torebki stawowej i całkowite przerwanie więzadeł. Pacjent ma duże trudności z przemieszczaniem się oraz odczuwa silny ból. Pojawia się znaczący obrzęk i niestabilność stawowa spowodowana przez przerwanie ciągłości więzadeł. Tego typu uraz jest już zwichnięciem.

Skręcona kostka – w którym miejscu najczęściej boli?

Objawy najczęściej są odczuwane w przednio-bocznej części stawu skokowego.

Ponieważ uraz ten może być poważny, więc warto zabezpieczyć kostkę poprzez jej ustabilizowanie – aby nie spowodować dalszych uszkodzeń. Zaleca się również kontakt z lekarzem lub fizjoterapeutą. Szybkie działanie może znacząco przyspieszyć czas rekonwalescencji.

Skręcenie kostki – diagnoza

W przypadku skręcenia kostki diagnoza jest stawiana po badaniu fizykalnym, RTG lub USG. Badania obrazowe pokażą stopień uszkodzeń. Dodatkowo dzięki nim można dość szybko wykluczyć uszkodzenia takie jak: pęknięcie, złamanie lub też złamanie z przemieszczeniem.

Skręcenie stawu skokowego – leczenie i fizjoterapia w Krakowie

Szybko rozpoczęta fizjoterapia ułatwi powrót do aktywności oraz zabezpieczy przed ponownymi kontuzjami. Warto pamiętać, że uszkodzony staw skokowy jest osłabiony, przez co jest narażony na kolejne kontuzje.

Cele fizjoterapii na pierwszym etapie po skręceniu kostki

• ograniczenie bolesności
• redukcja obrzęku
• ograniczenie ruchu w stawie w celu umożliwienia regeneracji np. za pomocą ortezy
• aktywizacja izometryczna mięśni obszaru uszkodzenia

Cele fizjoterapii na drugim etapie po skręceniu kostki

• trening ukierunkowany na odtworzenie ruchomości stawu skokowego
• reedukacja sensomotoryczna i aktywizacja mięśni
• przywrócenie siły i dynamiki mięśni uszkodzonej nogi
• przywrócenie sprawności i symetrii obciążeń dla obu nóg i obręczy biodrowej

Fizjoterapeuta dobiera narzędzia terapeutyczne w zależności od typu urazu i zakresu uszkodzeń

Skręcenie kostki – zaleca się: 

• dostosowanie aktywności fizycznej
• nie obciążanie stawu
• schładzanie stawu, szczególnie przed kinezyterapią
• usztywnienie kostki za pomocą bandaża elastycznego, opaski lub stabilizatora
• w skręceniach średnich i ciężkich – staw unieruchomiony zostaje za pomocą łuski

Rekonwalescencja w zależności od typu urazu trwa ok. 10 dni przy skręceniu kostki I stopnia, do około 1.5 miesiąca – przy skręceniu III stopnia.

Urazy stawu skokowego – ćwiczenia

Przy urazach stawu skokowego dobre efekty dają ćwiczenia. Fizjoterapeuta każdorazowo dobiera zestawy ćwiczeń i wraz z postępem terapii modyfikuje je. Również trudność ćwiczeń dobierana jest indywidualnie i korygowana przez terapeutę na poszczególnych etapach leczenia.

B. ZWICHNIĘCIE KOSTKI – co to właściwie jest?

Zwichnięcie to równie popularny uraz jak skręcenie. Podczas zwichnięcia stawu skokowego dochodzi do niewłaściwego przemieszczenia się kości oraz innych powierzchni, które tworzą staw. W efekcie torebka stawowa oraz więzadła ulegają rozerwaniu.

Zwichnięcie kostki – przyczyny

Zwichnięcie stawu skokowego pojawia się w sytuacji gdy staw jest nieprawidłowo obciążony i w tej pozycji dochodzi do nadmiernego przeciążenia, równocześnie siła urazu jest większa niż maksymalna wytrzymałość torebki stawowej i więzadeł.

Ponieważ torebka stawowa i więzadła pełnią podstawową rolę w stabilizacji stopy, to ich poważne uszkodzenie uniemożliwia jej ustabilizowanie i najczęściej konieczna jest korekta chirurgiczna.

Do zwichnięcia dochodzi najczęściej podczas niewłaściwego, nieumiejętnego ustawienia stopy podczas aktywności fizycznej, na przykład podczas biegu po nierównym lub niestabilnym terenie, skokach lub przy mocnym uderzeniu w staw – zauważa Paweł Czarnocki

Zwichnięcie kostki – kto jest najbardziej narażony?

W grupie ryzyka są osoby aktywne sportowo. Do urazu może dojść podczas gry w siatkówkę, koszykówkę, piłkę nożną itp.

Aby zapobiegać takim kontuzjom, konieczne jest rozwijanie czucia głębokiego poprzez trening sensomotoryczny. Rozgrzewka przed treningiem oraz rozciąganie po – może skutecznie uchronić przed zwichnięciem – komentuje Paweł Czarnocki

Zwichnięta kostka może się również zdarzyć osobom, które rozpoczynają aktywność fizyczną po długim okresie ograniczonej lub niesystematycznej aktywności. Sprawdź jak można właściwie przygotować się do aktywności.

Zwichnięcie kostki – objawy

Jak rozpoznać zwichnięcie kostki? Najczęstsze objawy to:

• zauważalna deformacja stawu
• silny ból kostki, który intensyfikuje się podczas ruchu
• opuchlizna kostki
• krwiak w okolicy stawu
• niestabilność stawu podczas próby obciążania

Zwichnięcie stawu skokowego – leczenie i fizjoterapia w Krakowie

Początkową fazą leczenia jest nastawienie stawu i unieruchomienie na okres około 6-8 tygodni. Do unieruchomienia wykorzystuje się szynę, łuskę lub ortezę. Stabilizując staw umożliwia się regenerację tkanek.

Jeśli w znacznym stopniu została uszkodzona torebka stawowa lub więzadła – to może być to wskazaniem do operacji, podczas której dochodzi to rekonstrukcji więzadeł.

Kolejnym etapem jest fizjoterapia, która najczęściej łączy dwa elementy – kinezyterapię i fizykoterapię (ultradźwięki, laser, pole magnetyczne, krioterapię). 

Cele fizjoterapii na pierwszym etapie po zwichnięciu kostki

• ograniczenie bolesności
• redukcja obrzęku
• ograniczenie ruchu w stawie w celu umożliwienia regeneracji np. za pomocą łuski lub ortezy
• aktywizacja izometryczna mięśni obszaru uszkodzenia

Cele fizjoterapii na drugim etapie po zwichnięciu kostki

• trening ukierunkowany na odtworzenie ruchomości stawu skokowego
• reedukacja sensomotoryczna i aktywizacja mięśni
• przywrócenie siły i dynamiki mięśni nogi uszkodzonej
• przywrócenie sprawności i symetrii obciążeń dla obu nóg i obręczy biodrowej

Zarówno zabiegi fizykoterapeutyczne, jak również ćwiczenia mają zmniejszyć ryzyko ponownego urazu w przyszłości.

Zwichnięcie czy skręcenie kostki?

Pomimo tego, że obydwa urazy dotyczą stawu skokowego, to są one zupełnie inne. Zwichnięcie to poważniejsza kontuzja niż skręcenie, dlatego wskazane jest szybkie i ukierunkowane działanie – nastawienie stawu, gdyż istnieje ryzyko dalszych uszkodzeń, które mogą na trwale utrudnić działanie stawu.

Zaniechanie leczenia może spowodować patologiczne ustawienie powierzchni stawowych. Jeśli dojdzie do takiej sytuacji to najczęściej kończy się ona operacją. Warto podkreślić, że elementy przemieszczone podczas zwichnięcia najczęściej „nie powracają” na miejsce. Staw jest zniekształcony i wymaga szybkiej interwencji – nastawienia.

Objawy zwichnięcia i skręcenia kostki są zbliżone, ale różnią się intensywnością. Zwichnięcie jest  bardziej bolesne.

Skręcenie to względnie odwracalne uszkodzenie jedynie tkanek miękkich, w zależności od typu urazu może dojść do naciągnięcia, naderwania lub rozerwania części torebki stawowej i więzadeł. Ustawienie kości się nie zmienia.

Natomiast zwichnięcie polega na nieprawidłowym przesunięciu się względem siebie powierzchni stawowych (najczęściej kości skokowej i kości piszczelowej). W efekcie torebka stawowa oraz więzadła ulegają częściowemu lub całkowitemu rozerwaniu.

Jak udzielić pierwszej pomocy przy skręceniu lub zwichnięciu kostki?

Podobnie jak przy innych skręceniach i zwichnięciach postępowanie jest podobne.

Skręcenie lub zwichnięcie kostki – co NALEŻY zrobić po urazie?

• schłodzić za pomocą zimnej wody lub okładu z lodu (ale nie bezpośrednio na skórę)
• zabezpieczyć skręconą lub zwichniętą kostkę poprzez jej usztywnienie
• podnieść kończynę powyżej linii serca – zapobiega to napływowi krwi do uszkodzonych naczyń
• zapewnić spokój i odpoczynek

Zwichnięcie lub skręcenie kostki – co NIE NALEŻY robić po urazie? 

• nie obciążać skręconej/zwichniętej kończyny
• nie stosować maści rozgrzewających lub gorących kąpieli
• nie ściskać nadmiernie uszkodzonych tkanek, aby nie doprowadzić do martwicy tkanek

Uwaga, ponieważ nie ma skutecznych – domowych sposobów na zwichniętą kostkę, a istnieje ryzyko powikłań np. niedokrwienie kończyny, więc konieczna jest szybka konsultacja z lekarzem.

C. ZŁAMANIE KOSTKI – co to właściwie jest?

W stawie skokowym często dochodzi do złamania kostek, to znaczy końcowych zewnętrznych fragmentów kości podudzia (piszczelowej i strzałkowej) – kości, które łączą kolano z kostką. Przy czym złamanie występuje w jednej z kostek, dwóch kostkach albo trzech.

Podczas urazu może nastąpić:

• złamanie jednej kostki – często kostki bocznej
• złamanie obu kostek – przyśrodkowej i bocznej
• złamanie trójkostkowe – w tym przypadku oprócz obu kostek dochodzi do złamania tylnego brzegu piszczeli

Zdecydowanie rzadziej dochodzi do złamania kości skokowej, ale kiedy do tego dojdzie, następstwa zazwyczaj są bardzo poważne. Problemem jest zwłaszcza długotrwała bolesność, gdyż szpara pęknięcia znajduje się wewnątrz szpary stawowej, co powoduje istotne zaburzenie przesuwania się powierzchni stawowych kości w trakcie ruchu stawu.

Złamanie kostki – objawy

• ograniczenie ruchomości stawu
• ból w stawie skokowym
• obrzęk stawu
• zasinienie

Jeśli doszło do złamania kostki to konieczna jest szybka pomoc chirurga, który złoży kość i unieruchomi w gipsie. Jeśli doszło do złamania z przemieszczeniem to konieczna jest operacja, której celem będzie odtworzenie stawu.

Złamanie stawu skokowego – leczenie i fizjoterapia w Krakowie

Cele fizjoterapii po złamaniu kostki

W pierwszej kolejności należy zabezpieczyć uszkodzenie za pomocą opatrunku stabilizacyjnego, łuski czy też ortezy.

Na pierwszym etapie leczenia, fizjoterapeuta koncentruje się na działaniach, dzięki którym uniknie się problemów z zanikiem mięśni oraz spadkiem sprawności ruchowej Pacjenta, zwłaszcza w sąsiednich wolnych stawach, stawach palców oraz w stawie biodrowym.

Cele fizjoterapii po wygojeniu złamania kostki

Zadaniem fizjoterapii na tym etapie jest możliwie szybkie przywrócenie ruchomości w obszarze ustabilizowanym. Następnie odtwarzamy wzory aktywności mięśni obszaru złamania i uczymy Pacjenta stopniowo obciążać obszar kostki oraz całej kończyny dolnej.

Celem jest wyrównanie umiejętności ruchowych nogi po urazie z drugą, zdrową nogą. Jest to konieczne, ponieważ po wygojeniu złamania, Pacjent nadal nadmiernie obciąża nogę nieuszkodzoną, czyli zdrową.

Jaka jest rola fizjoterapii przy leczeniu skręceń, zwichnięć, złamań stawu skokowego?

Celem fizjoterapii jest przywrócenie pełnej funkcji stopy. Dzięki ćwiczeniom czucie głębokie, które zostało zaburzone podczas urazu ulega poprawieniu. Dodatkowo polepsza się stabilizacja stopy, co zdecydowanie zmniejsza ryzyko urazu w przyszłości.

Uszkodzenia stawu skokowego – profilaktyka

Należy pamiętać, że uszkodzony staw skokowy może być bardziej podatny na kontuzje. Stąd ważna jest rola profilaktyki przeciwurazowej, którą należy wprowadzać na co dzień – komentuje Paweł Czarnocki

Skręcenie stawu skokowego często nazywane jest również skręceniem kostki. Jest to kontuzja, która pojawia się nagle. Po urazie nie tylko należy zabezpieczyć kostkę i rozpocząć leczenie, ale również wdrożyć profilaktykę, która będzie zabezpieczała przed ponownymi urazami w przyszłości.

Oczywiście poprzez ukierunkowaną profilaktykę można jedynie zmniejszyć ryzyko kontuzji. To tyle i aż tyle. Warto zadbać o trening ogólnorozwojowy, ponieważ brak stabilizacji może przyczynić się do pojawienia się urazu.

Ćwiczenia ogólnorozwojowe mają na celu:

• skorygowanie wzorca ruchowego
• poprawienie stabilizacji
• wyrównanie balansu mięśniowego

Skręcenie, zwichnięcie, złamanie stawu skokowego – gdzie leczyć w Krakowie?

Podejrzewasz skręcenie, zwichnięcie, złamanie stawu skokowego? Konieczna jest diagnoza lekarza specjalisty (ortopedy), kolejnym krokiem jest wizyta u fizjoterapeuty.

MAMY DOŚWIADCZENIE w leczeniu problemów w obszarze stopy. Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć i wyeliminować przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznie leczymy nawet przewlekłe stany pourazowe.

Artykuł Skręcenie, zwichnięcie, złamanie kostki pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.

Masaż segmentarny

To metoda terapii neuroodruchowej. Terapia segmentarna oparta jest na powiązaniach między obszarami skóry, tkanki podskórnej, mięśniowej i okostnej, a także narządami wewnętrznymi unerwionymi przez ten sam segment rdzenia kręgowego.

Masaż segmentarny jest sposobem usuwania zmian odruchowych w tkankach obwodowych (kończynach) poprzez zastosowanie technik manualnych. 

Masaż segmentarny – przykłady zastosowania

• stany pourazowe (skręcenia, zwichnięcia, złamania)

• zaburzenia wegetatywne układu nerwowego

• stany zapalne w stanie podostrym i przewlekłym

Masaż sportowy

Intensywny, głęboki masaż obejmujący m. in. głębokie partie mięśni i więzadeł. Masaż sportowy ma oczyścić tkanki po wysiłku oraz wyrównać napięcia poszczególnych partii mięśni. Jest to istotne, jeśli chcemy uniknąć przeciążeń i kontuzji.

Masaż sportowy jest szczególnie skuteczny po intensywnych treningach lub jako forma przygotowania do zawodów. Jest polecany dla osób uprawiających sport zawodowo lub amatorsko.

Masaż poprzeczny i okostnowy

To głębokie formy masażu należące do technik neuroodruchowych. Stosowany jest w stanach pourazowych i poprzeciążeniowych u osób aktywnych fizycznie. Celem jest wyrównywanie napięcia mięśni oraz poprawa odżywienia opuchniętych mięśni i głębokich partii tkanek.

Polecany po intensywnych treningach lub zawodach jako skuteczna forma wspomagająca regenerację organizmu.

Masaż poprzeczny i okostnowy – przykłady zastosowania

• zespół cieśni nadgarstka

• łokieć tenisisty

• zespół górnego otworu piersiowego

• postresowe przewlekle napięcie mięśni karku

Drenaż limfatyczny

Rodzaj terapii manualnej nastawionej na odblokowanie lub uaktywnienie układu limfatycznego.

Drenaż limfatyczny – przykłady zastosowania:

• obniżona odporność

• obrzęki kończyn

• odchudzanie

• cellulit

Masaż miejscowy

Masaż to mechaniczne oddziaływanie na tkanki miękkie. To najbardziej naturalna terapia manualna mogąca wywoływać różnorodne reakcje w organizmie człowieka; od rozluźnienia i relaksacji po pobudzanie lub podniesienie odporności organizmu.

Masaż miejscowy – przykłady zastosowania:

• porażenie nerwu twarzowego, trójdzielnego

• kręcz szyi pochodzenia mięśniowego

• zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, stawów

• niedowład połowiczny

• zaniki mięśni

Masaż w Krakowie

MAMY DOŚWIADCZENIE w stosowaniu różnych technik masażu. Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć i wyeliminować przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznie leczymy nawet przewlekłe stany pourazowe.

Masz problem? Umów się na masaż w gabinecie fizjoterapii

Artykuł Masaż pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.

Aktywność fizyczna wykonywana codziennie powoduje, że mięśnie bezustannie kurczą się i rozciągają. Dzieje się to w zakresie fizjologicznym oraz z siłą, do której mięśnie są przystosowane. Kiedy mięśnie nadmiernie się rozciągną lub siła jest zbyt duża to dochodzi do urazów, czego wynikiem jest powstanie ognisk zapalnych.

Na skutek uszkodzenia pojawia się stan zapalny, w efekcie obserwujemy obrzęk i osłabienie mięśnia. Przestrzeń pomiędzy mięśniem a skórą ulega „ścienieniu”, a spuchnięta tkanka uciska na naczynia limfatyczne. W efekcie powstaje ucisk na receptory bólowe znajdujące się w skórze, co powoduje dyskomfort.

Taping medyczny przy użyciu plastrów podnosi skórę, zwiększając przestrzeń w tkankach. W rezultacie fizjoterapeuta działa przeciwbólowo i poprawia przepływ limfy.

Czy taping jest bezpieczny?

Tak, zabieg wykonany przez doświadczonego fizjoterapeutę jest zarówno bezpieczny jak i skuteczny.

Taping – przykłady zastosowania

• terapia obrzęków pourazowych i zastoinowych

• łagodzenie bólu

• korygowanie napięcia mięśni

• wspomaganie procesów gojenia uszkodzonych mięśni i stawów po urazach (skręcenia, zwichnięcia) i po operacjach

• poprawa stabilizacji przy bólach kręgosłupa, barku, kolana, ścięgna Achillesa oraz okolic przyczepów (np. łokieć tenisisty, ostroga piętowa)

• lepsza stabilizacja i koordynacja (propriocepcja)

• zmniejszenie ryzyka kontuzji podczas uprawiania sportu

Taping pod okiem doświadczonego fizjoterapeuty 

Mgr Paweł Czarnocki ukończył szkolenie z kinesiotapingu.

Taping – fizjoterapia w Krakowie

MAMY DOŚWIADCZENIE w stosowaniu tapingu. Lata praktyki pozwoliły nam opracować terapie, które pomagają znaleźć i wyeliminować przyczynę dolegliwości, dzięki temu skutecznie leczymy nawet przewlekłe stany pourazowe.

Masz problem? Umów się na taping w gabinecie fizjoterapii.

Artykuł Taping medyczny – zabiegi pochodzi z serwisu Fizjoterapia Kraków PANACEUM Paweł Czarnocki.